چآي هِل وُ دآرچین؛

هنگام مواجه شدن با ابلهان، انسان تنها یک راه برای نشان دادن شعور دارد که هم کلام نشدن با آنهاست.

در باب حکمت زندگی

یکی از عمیق‌ترین چیزایی که شنیدم و درک کردم این بود که : اگه یه چیزی به صلاحت نباشه و بهش اصرار کنی ، خدا اینقدر ازش ناامیدت می‌کنه تا رها کنی .

هر روز که می‌گذرد بیشتر معتقد می‌شوم که آدم‌ها شخصیت ناپایداری دارند و نمی‌شود روی ظواهر لیاقت یا فهم و شعورشان حساب کرد.

نوشته بود:

وقتی پیدات کردم که اصلا دنبال کسی نبودم .

من اهل عشق و عاشقی نبودم؛ اما تو از کنارم رد شدی و جانم به دکمه پیراهنت گیر کرد...

و حالا اشک می‌ریزم به یاد آن همه نقشه‌ای که برای آینده داشتیم، آینده‌ای که دیگر وجود ندارد.

«میگویند: برایت خواب‌های خوشی را آرزومندیم خواب زیبا به چه کارمان می‌آید وقتی ما گرفتارِ بیداری دردناکی هستیم...»

محمود درویش