ناز

من فقط دوست داشتم دوستت داشته باشم و دوستم داشته باشی، شایدم بلد نبودم!

داری تموم میشیا!

همه‌مون یکی رو لازم داریم که وقتی بهش گفتیم چیزی نیست بیخیال نشه و بدونه چیزی هست.

یه معذرت‌خواهی حسابی بابت تموم نگرانی‌ها و اهمیت دادنا به خودم بدجوری بدهکارم.

قد بگایی‌هام از خودم بلندترشده.

جای‌خالیت روبه روم نشسته و قراره تا ابد بهم خیره شه!

دستی که تو را کُشته، زخم‌هایت را چگونه شفا خواهد داد؟

فکر کن تو ایران باشم و بهم بگی « خسته نباشید »هع.

با صدای بارون تازه یادم میاد بغل ندارم!

چقدر من ضعیفم، چقدر من پیشت ضعیفم!

یه جاهایی از زندگیم درد میکنه ،نه میشه با دستمال بست نه میشه برد دکتر، نه میشه چسب‌زخمش زد، نه هیچی. فاجعه! حتی با بوس توام خوب نمیشه!

عه سلام تهران!

بگی نگی ته همه‌چی میرسم به اینکه « شاید چون هیچ‌وقت دوستم نداشتی».

خوابم نبرد، اومدم بگم خیلی خسته‌ام از تلاش‌های یک‌طرفه.

گاهی اوقات از شدت بغلی بودن خودمو بغل میگیرم، نازمیکنم و میگم " آخی، بگردمت تورو، چقدر خودتو اذیت میکنی قربونت برم"! بعدشم دَم یه لیوان چای‌به لیمو تا بشوره ببره همه‌چیو.

کاش برای یه ورژن ری‌استارت شده خودمو کادو می‌گرفتم.