ناز

ولی هیچی، سیگار خود آدم نمیشه.

احساس میکنم آدم کسخل باشه، کمتر فکر میکنه و کمترم اذیت میشه.

نیازم به حضور گرم کننده یکی به جایی رسیده که الان زنگ میزنم به یکی، میگم موقع اومدن سبزی خوردن یادت نره!

حس میکنم فقط مونده درس نخوندن منو، بیان بگند کار داعش و آمریکاس.

واقعن دیگه حس میکنم از ری اکت نشون دادن نسبت به هر اتفاقی، تو این مملکت فرسوده ام!

حتی تنبلی‌ام ولم کنه بگایی‌های مملکت ولم نمی‌کنه.

خبرگزاری فارس گفته که این شیطنت نوجوانانه‌ست. آهان پس اینکه بچه‌ها دست بذارن روی گلوشون و گریه کنن و بگن نفس نمی‌تونیم بکشیم و یا یکی دیگه روی زمین بکشنش تا برسوننش به آمبولانس می‌شه شیطنت نوجوانانه؟

هیچی سرجاش نیست. نه قاشق تو جا قاشقی، نه نمک تو نمکدون، نه ماشین تو پارکینگ، نه کفش تو جا کفشی، نه گل تو گلدون، نه کاپشن تو جالباسی، نه سیگارم تو پاکت، نه آب تو لیوان، نه کتابا تو قفسه،نه ماه تو آسمون،نه دکتر تو بیمارستان، نه جمهوری اسلامی تو طویله، نه سرم تو بغلت، همه اینا رو بلغور کردم که تهش بگم تو که نیستی، هیچی سر جاش نیست. همه چی ضدحاله.

اکس فقط جمهوری اسلامی سیریش، با چه زبون دیگه باید گفت که دیگه نمیخوام تو رو. برو پِی زندگیت!

من نیاز دارم یکم خودمو بیشتر دوست داشته باشم، برای این‌کار باید تو رو کم‌تر دوست داشته باشم پس کلن قضیه منتفیه.

همونجا که بوی اتو‌ی‌ لباس کسی‌و یادت می‌مونه، همونجا باختی آقا!

لاک رو ناخونات تغییرمیکنه، هنوز زنده‌ای!

باز؟ نه. بیا بگیرمش بکشمت سمتم ترین حالتم.

در « بیا کراواتتو باز کنم » ترین حالت‌ام!

من اگه قهوه بودم، تو بازم آب پرتقال میخواستی.

احساس میکنم، یه لودر از روم رَد شده. روده و معده‌م لِه شدن. استخوون‌هام شکسته ولی من زنده‌ام! گوربابای دنیا! من زنده‌ام!

من این‌قدر در همه چیز، کم کار و نصف‌نیمه‌ام که دیگه یاد رفتم اگه اتفاقی نتیجه‌شو نگرفت، از خودم نپرسم چرا!

رنگ این روزهام سبزه، منتها فقط یک مقدار آبی‌ش زیاده!