رویایِ کور

#پارت_۹ روز شلوغ و پرکاری داشته و حالا فقط منتظر است برنامه تمام شود و به خانه برگردد. به‌محض پایان کار، با آقای احمدی خداحافظی می‌کند و از ساختمان بیرون می‌آید. هوا دم غروب کمی سرد شده و همین باعث می‌شود قدم‌هایش را تندتر کند. کنار خیابان می‌ایستد تا تاکسی بگیرد و در ذهنش برنامه‌های فردا را مرور می‌کند. صدای بوق ماشینی نزدیکش باعث می‌شود کمی به سمت صدا خم شود. — مستقیم؟ صدای مردی جواب می‌دهد: — بفرمایید. مارال عصایش را جمع می‌کند و دستش را به سمت در ماشین می‌برد. همین که دستگیره را لمس می‌کند، مکث می‌کند. یک قدم عقب می‌رود. — برو آقا. مرد چند لحظه چیزی نمی‌گوید. انگار انتظار نداشته مارال متوجه شود ماشینش تاکسی نیست. مارال که حالا کمی عصبی شده، دوباره عصایش را باز می‌کند. اما همان لحظه صدای مرد را می‌شنود: — سلام خانم فخر. سرش را به سمت صدا برمی‌گرداند. صدا آشنا نیست. یا شاید آن‌قدر کم شنیده که نتواند به خاطر بیاورد. — سلام. مرد می‌پرسد: — منو شناختین؟ مارال کمی اخم می‌کند. — نه، متأسفانه. مرد نفس کوتاهی می‌کشد. — راستش فکر کردم اگه اینجا ماشین نگه دارم و شما سوار بشید، راحت‌تر بتونیم صحبت کنیم… ولی ظاهراً خیلی باهوش‌تر از چیزی هستین که فکر می‌کردم. اخم مارال عمیق‌تر می‌شود. مرد سریع ادامه می‌دهد: — من امیر بهرامی‌ام. همونی که چند وقت پیش باهاتون تماس گرفتم. مارال همان لحظه صدایش را به یاد می‌آورد. گوشی تلفن. آن شب. اسم کاوه. حالت صورتش تغییر می‌کند. — آقای محترم، من حرفی برای گفتن به شما ندارم. می‌خواهد از کنارش رد شود که امیر صدایش می‌زند: — قول می‌دم فقط چند تا سؤال. مارال می‌ایستد. این بار صدایش دیگر آرام نیست. — شما متوجه نمی‌شید من چی می‌گم؟