Risale-i Nur Dersleri (Edessa)

20250805 17. Lem'a 5. Nota 5. Ders – Muş 00:00 İnsan, nokta-yı istinad ve nokta-yı istimdadı elde etmekle rahat eder. Nokta-yı istinad, iman-ı billahdır yani Ellah’a iman etmektir. Nokta-yı istimdad, ahirete imandır. Bu noktaları kaybeden kişi tabiatperest olur. Tabiatperest adamın nazarında bu dünya bir matemhane-i umumi olur. Bela ve musibetler insana düşman vaziyetini alır. Neticede ölüm gelir, evini harab eder, onu vurur, götürür. Hayata gelenler ise, bela ve musibete duçar olmak üzere gelen kurbanlardır. Demek tabiatperest adamın nazarında her şey tersine döner. Nokta-yı istinadı ve nokta-yı istimdadı olmadığından yani Ellah’ı ve ahireti kabul etmediğinden tabiata saplanan, firavun gibi mağrurane konuşan, bulunduğu makama güvenip insana yukarıdan bakan her münkir öyle bir zelildir ki, menfaat gördüğü her şeyi kendine ilah kabul ettiği gibi, korktuğu her şeyi de kendine mabud ittihaz eder. 30:19 Irkçılık dava edenlerin gayesi millet değildir. Irkçılık dava edenlerin asıl gayesi, kendi menfaat-i nefislerini temin, hırs ve gurularını teskindir. Bunlar kendi şahsi menfaatlerini, ırkları içinde arayan birer zelildir. Irklarını kendi gururlarına alet ederler. 42:54 “Amma” Resûl-i Ekrem (asm), Hz. Ömer (ra), Üstad (ra) ve Hacı Hulusi Bey (ra) gibi “Kur'an’ın hâlis ve tam şâkirdi ise, bir abddir.” Ellah’ın kölesidir. Müstakimdir, kuvve-i akliyesinde, kuvve-i gadabiysinde ve kuvve-i şeheviyesinde ifrat ve tefritten şiddetle kaçar. Her hal-u karında Ellah’ı ve ahireti düşünür. “Fakat âzam-ı mahlûkata karşı da ubûdiyete tenezzül etmez” La ilahe diyerek en büyüğünden en küçüğüne kadar herkesi reddeder. Velev Güneş gibi güçlü olsa da kimseye boyun bükmez, kimseden korkmaz. İllallah diyerek yalnız Ellah’a kulluk eder “ve Cennet gibi en büyük ve âzam bir menfaati gaye-i ubûdiyet yapmaz bir abd-i azizdir.” Onun gaye-i ubudiyeti sadece rıza-yı İlahidir, lillah içindir. Velev Cennet olsun hiçbir menfaat için zillete girmez. Kur’an şakirdi, velev Hz. Süleyman (as) gibi zengin olsa da bütün mülkü Ellah’a teslim eder, Ellah’a karşı kendisini fakr-ı mutlakta bilir. Mümin, ileride yani Cennet’te Ellah’ın kendisine vereceği nihayetsiz mükafatlara nail bir fakir-i zengindir. Mümin, zayıf ve acizdir. Mümin, Ellah’a iman etmekle, nokta-yı istinadı bulmuş, kendisindeki aczi, O’nun kuvvetine bağlamıştır. Demek müminin nokta-yı istinadı, iman-ı billahdır yani Ellah’a iman etmektir. Nokta-yı istimdadı, ahirete imandır. Öyleyse mümin her halükârda َّاكَ نَعْبُدُ وَاِيَّاكَ نَسْتَعِين demeli. 53:44 Fatiha’da yer alan er-Rahman, fakrımıza bakıyor; er-Rahim, aczimize bakıyor. اِيَّاكَ نَعْبُد “Ya Rabbi! Biz fakiriz. Ezelden ebede kadar bütün âlemin fakrını muterif olarak (Yalnız sana ibâdet ederiz.)” وَاِيَّاكَ نَسْتَعٖين “Ya Rabbi! Biz aciziz. Ezelden ebede kadar bütün âlemin aczini itiraf ederek, belalara karşı (Yalnız Senden meded bekleriz.)” Ellâh, Rahman’dır, hem dünyada rızkımızı verir hem ahirette Cennet’i verir, cemaliyle müşerref eder. Bundan dolayı اِيَّاكَ نَعْبُد “Yalnız sana ibâdet ederiz.” diyoruz. Ellâh, Rahim’dir, dünyada ve ahirette belaları bizden def’eder. Bundan dolayı وَاِيَّاكَ نَسْتَعٖين “Yalnız Senden meded bekleriz.” diyoruz. İnsanın en büyük arzusu, Cennet olduğu gibi, en büyük düşmanı, Cehennem’dir. İnsan, Cehennem’den şiddetle korkar, devamlı bir surette ilticaya muhtaçtır. Cennet’i şiddetle arzular, devamlı bir surette meded ister. Demek اِيَّاكَ نَعْبُد fakrımıza bakıyor; وَاِيَّاكَ نَسْتَعٖين aczimize bakıyor. Öyleyse ilacımız Fatiha’da, اِيَّاكَ نَعْبُدُ وَاِيَّاكَ نَسْتَعِين içindedir. Fatiha’yı anlayanlar, kurtulur