اکنون در دسترس! پژوهش تلگرام ۲۰۲۵ — مهمترین بینشهای سال 
Iffatli ayol
رفتن به کانال در Telegram
ИФФАТЛИ АЁЛ КАНАЛИ СИЗ ЛОБАР АЁЛЛАР УЧУН @azizim1953 @Iffatli_ayol
نمایش بیشتر1 921
مشترکین
+624 ساعت
+27 روز
-5530 روز
آرشیو پست ها
1 921
~ Кимга керак бўлсам...улар учун яшайман...Ишонган инсоним билан дўстлашаман Кадримга етганларга таъзим қиламан.
Аммо асло мени қадрсиз қилганларга ялинмайман. яқинлашмайман !.
❀Каналга Обуна Бўлинг✫☟︎
@Iffatli_ayol
1 921
📝Икки ҳикоя..дард олиб келган бахт...
5-қисм
Ҳозир учаламизнинг топганимиз поччангни даволатишга ва Тахминаниг ўқишига кетяпди. Тағин бу ерда кўрганларингни уйга борганингда ойимга айтиб юрмагин-а!
Дастурхонга ош тортилди. Ҳаммамиз бирга ош едик. Роса эшак минган, ҳақиқий милтиқни ушлаб кўрган, мана энди ёввойи ўрдак гўштидан тотиб кўраётган ўғилларимнинг таасурроти бир жаҳон. Улар ошни азбаройи қизиққанларидан бошқача иштаҳа билан ейишар, бундан опам ўзида йўқ хурсанд эди. Мен эса ҳар сафар ошни оғзимга солар эканман, бўғзимга нимадир тиқилар, ошга қўшиб тош ютгандек бўлар эдим.
Бир ҳафтага мўлжалланган сафарим тезда қариди. Ортга қайтар эканман, яна опам ҳақида ўйлай бошладим. Зеро, ўйламасликнинг иложи ҳам йўқ эди. Бундай аҳволини яшириб, ўзини бахтиёр, фаровон ҳаёт кечираётгандек кўрсатишини қандай тушиниш керак? Бу нимаси? Ўзи айтганидек, қариб қолган онасини сиқилмасин, деб аяшими ёки келинлари олдида сохта обрўга эга бўлиш йўлимикин? Йўқ, опам бунақа одам эмас. Бу ерда бошқа гап бор. Ҳа, у нима экан? Наҳотки, аёл кишиларга хос фидоийлик бўлса? Афтидан, худди шундай. Фақат аёлларга хос садоқат. Эрига, оиласига вафодорлиги. Бундай вафодорлик остида эса Ватанига, эрининг, болаларининг Ватанига юксак ҳурмату ўзининг уларга бўлган чексиз муҳаббати ётибди.
Наҳот, менинг опам, оддийгина аёл шундай фидойи бўлса? Унинг қўлидан шундай жасорат келса... У ўзининг тўқ турмуши ҳақида таассурот уйғотадиган сумкаларни тўлғазиш учун қанча кун, балки, қанча ой ишлади экан? Устига кийиб келган қиммат кийимларни кимлардан ижарага олган? Чегарадан ўтишда ҳам ҳеч қандай чеклов бўлмаса-да, йилда бир марта ўтишга рухсат берилади, деб ўзини ҳам, бизни ҳам ишонтириб, бу орада қисиниб-қимтиниб мисқоллаб пул йиғар экан-да...
Наҳотки, аёллар шунчалик иродали, матонатли бўлишса?
Ўйлаган сайин қалбим ларзага тушарди. Ўзимнинг ҳаёт тажрибамда, касб тақозоси билан турмушидан нолиган эркакларга жуда кўп гувоҳ бўлганман. Синфни оддий безатиш учун йиғиладиган пулни бермай, боласини музтар қилган бойваччаларни кўрганман. Шумтака боласи синдирган ойна пулини тўлашни истамай, дағдаға қилган миллионерлар-чи? Ўзим-чи, ўзим?
Ўша арзимас пулни ёнимдан тўлаб қўйиш ўрнига ўша зиқна ота-оналар уйига садақа сўрагандек бир неча марта борганим-чи? Шундай экан мен фидойиманми?
Ўзимни тафтиш қилар эканман, шу нарсага амин бўлдим: барча яхши фазилатларим йиғилса ҳам, кам таъминланганлигини билсада, мактаб томонидан ўқувчиларга бериладиган моддий ёрдамни рад этган, емай-ичмай болаларини ўқув қуролларию кийим кечагини тах қилиб, яхши таълим олишлари учун шароит яратиб берган, худди опам сингари ҳалол, камтарин аёлларнинг жасорати олдида ҳеч нарса эмас экан. Тирикчиликнинг минг битта муаммоларини ичига ютиб, оиласиниг, эрининг, ор-номуси, ғурурини сақлаб, келажакдан катта умидлар билан яшаётган бундай мард аёллар оз дейсизми?
Шуларни ўйлаб, юртимиз остонасига ҳам келиб қолибман. Ўз юртимизга ўтган машина худди шу равон йўлларни соғинганини билдираётгандай, елдек уча бошлади...
Куз ҳам, қиш ҳам ўтди. Кўклам келди... Эшигимиз олдига машина келиб тўҳтади. Дарвозахонада ўйнаётган болалар “Ура! Аммам келди!” деб кўчага чопишди. Дарвозадан қалбимни ларзага солиб, катта-катта сумкаларни кўтарган опам кўринди.
Тамом
1 921
📝Икки ҳикоя..дард олиб келган бахт...
4-қисм
Шунда ойим Ҳозир опангларнинг қишлоғи жуда салқин, ҳар қалай, тоғ ҳавоси. деб қолди. Шу гап баҳона опамларникига бормоқчи бўлдим. Ойимни кўндиролмадим. “Йўл олис, машинада қийналиб қоламан. Яхшиси болаларингни ўйнатиб кел”, деб туриб олди. Эртасига эрталаб икки ўғлимни олиб, йўлга тушдим.Чегарада тегишли ҳужжатларни тўлдиргач, биринчи бор ўз шахсий автомашинамда ўзга юрт тўпроғига қадам қўйдим. Аммо чорак соат ўтмаёқ, тезликни пасайтиришга тўғри келди. Сабаби, йўл ниҳоятда таъмир талаб эди.Бу ёқларга келмаганимга қанча бўлди билмайман.Адашмасам, беш-олти йил бурун эди. Қизиғи, қаршимда ўша манзаралар яна ўшандай намоён бўлди.Ҳеч қандай ўзгариш йўқ эди. Ёки мен сезмаяпманми? Худди бир неча кун аввал келгандайман. Ҳолбуки, орадан шунча йил ўтган. Ўзимиздаги йил сайин ўзгаришларга ўрганиб қолибман, шекилли.Опамларнинг уйига мўлжалланган вақтдан анча кеч етиб бордик. Йўлнинг ёмонлиги, айниқса олдимга тушиб олган орқа фаралари пачоқ “УАЗ” қувиб ўтишга имкон бермади.Таваккал қилишга эса қўрқдим.Сал газ берсам, машина қорни ерга тегадигандек йўл ҳавфли эди. Келганимизни сезиб, катта жияним Абдулла чиқиб кутиб олди. “Ие, дедим ўзимга ўзим, ахир, Абдулла ҳозир Россияда бўлиши керак эди-ю”!
Абдулла мен билан қучоқлашиб кўришгач, ўғилларимнинг бирини олдига,иккинчисини ортига опичиб,ичкарига бошлади. Ҳовлига кирдик. Қизиқ, ичкари ҳам худди аввалгидек, ҳатто, олдингидан-да хароброқ. Сал кам ярим гектар келадиган томорқанинг чанги чиқиб ётибди. Ўртада эски трактор турибди. Нарироқда “Нива” комбайни ғилдиракларсиз ётибди.Уч-тўртта товуқ ва бир-иккита қўй-қўзи бултургидан қолган похол ғарами ёнида тимирскиланиб юришибди.
Уйга киргач, ҳайратим яна ошди. Ичкарида бир оёғи гипсда поччам ётарди. У бизни кўриб қўзғалиб қолди.Э, уринманг! деб дарҳол поччамнинг ёнига чўкиб, у билан кўришдим.
Оёғи сонигача гипсда.Аҳволи анча жиддий эди. Ичимни қизитган саволларга жавоб топгандай бўлдим: поччам нимадир бўлиб оёғини синдириб олгану Абдулла уни олиб, уйга қайтган.
- Опам кўринмайди?
- Ҳа, опанг ҳозир келиб қолади... деди поччам хижолатдан кўзини олиб
қочиб. Абдулла ўчоққа қумғон осиб, чой қайната бошлади. Ёзилган дастурхон узоқ вақт нонсиз турди. Ниҳоят Абдулла иккита қора нон ва чой келтирди. У ўзини унғойсиз сезаётгани билиниб турарди. Мен фаҳмлаб, дарров келтирган сумкани очдим. Онам бериб юборган ва йўлдан олган нарсала билан дастурхон тўлди. Опам қоронғи тушай деганда келди. Бизни кўриб, шошиб қолди. Ўтказгани жой тополмай ҳалак бўлди. Абдулла опамга бир қараб олди-ю, деворда осиғлиқ турган қўш оғизни олиб чиқиб кетди. Биз анча гаплашиб ўтирдик. Ўғилларим ҳовлида юрган эшакни миниб, у ёқдан-бу ёққа чунонам чопишдики, уларни кўриб, опам роса кулди. Мен поччамнинг оёғига нима бўлганини сўрамадим. Аммо кўнглим ниманидир сезиб турарди. Абдулла ҳадеганда келавермагач, опам тухум пиширди. Шу аччиқ ҳақиқатни англадимки, опам оғиз кўпиртириб айтган сўзларининг бари ёлғон экан. Ҳатто, ҳовлидаги товуқлар ҳам қўшниларники, шекилли...
Абдулла тонгга яқин қайтди. Опам ноҳорга палов тайёрлай бошлади. Қолганлар ухлаб ётишибди. Мен опамнинг ёнига чиқдим. Ўчоқ бошида ёлғиз қолганимиздан фойдаланиб, секин сўрадим:
- Опа, поччамнинг оёғига нима қилди? Ахир, уни Россияда” деган эдингиз...
Қачон келишди? Абдулла ҳам шу ерда экан?
Опам шуни кутиб тургандек, ўпкаси тўлиб йиғлаб юборди:
- Россиядан оёғи синиб келганига икки йил бўлди.
- Икки йил?! Бунча вақтда оёқ эмас, бўйин синса ҳам битиш керак эди-ку?!
- У ердаги докторлар, тушинтира бошлади опам, бегоналарга қарашмас экан.
Шунчаки биринчи ёрдам билан чекланишибди. Биз бунга ишонибмиз, суяги қинғир битганини кейин билдик. Қайта-қайта операция қилдириб, оёғини тўғрилатдик. Бўлмаса, бир оёғи калта бўлиб, майиб бўлиб қолар экан.
Опамдан яна Абдулла ҳам аллақачон депорт бўлиб, Россияга беш йилгача кирмайдиган бўлиб ҳайдалгани, кичик ўғли Саъдулла ҳам Россияда эмас, ўз юртида мардикорлик қилиб ишлаб юрганини билиб олдим. Ҳаттоки, опамнинг ўзи ҳам бировларга ёрдам бериб, кунлик пулга ишлаб юрган экан.
Давоми бор...
1 921
📝Икки ҳикоя..дард олиб келган бахт...
3-қисм
Опам шундай деб завқ-шавқ билан болаларга совға-салом улашди.Навбат катталарга келди.Келинлар биттадан рўмолли бўлганларидан оғизлари қулоғида, югуриб-елиб хизмат қилишмоқда. Ойимга эса ҳар доимгидек кўйлагу рўмол, камзулигача кийгизди. Кейин опам мени чақирди.Қани, ёнимга кел-чи, Нодиржон укам, янги “Нексия” муборак бўлсин!
Анави турган бўлса керак, дея опам гаражда турган яқинда олган машинамни кўрсатди. Мен бош ирғаб тастиқладим.
Тахмина, қизим, тоғангнинг машинаси кўрманасини олиб кел-чи! буюрди опам.
Тахмина очилмаган охирги сумкани қўлимга тутқазди. Унда ихчамлаштириб, ҳафсала билан тахланган гилам бор экан.
Опа, шундан шу ёққа овора бўлибсиз-да... дедим хижолат бўлиб.
Ҳеч қанақа овораси йўқ бунинг. Озиб-ёзиб укам машина олади-ю,
мен йўқламайманми? Унақа дема. Ҳалигилари ичида, эҳтиёт бўл синиб қолмасин.Тозасидан. Дам олиш кунлари дўстларингни меҳмон қиласан. Тағин рулда ичиб юрмагин.Шуни орзиқиб кутган акам билан амаким сапчиб ўринларидан туришди.
Тўғри айтасан, сингилжон. Бунга бу бўлмайди! улар мени
кўрсатишди ичиб рулга ўтириш мутлоқо ярамайди! Яна бу ўқитувчи бўлса. Бунақанги нарсаларни мана биз омиларга чиқарган.Акам билан амаким бир-бирини гапини маъқуллаб, гилам ичидаги шишани олиб, қаёққадир ғойиб бўлишди. Бу орада ош пишди. Акам билан амаким қандай ғойиб бўлса, яна ўшандай қизариб-бўзариб пайдо бўлишди.Акам ичгани сезилиб қолаётганидан ойим койимаслигининг олдини олиб, ўзини оқлай бошлади:
Ойи, ичганимга хафа бўлманг. Қарасам,амакимнинг аккумулятори ўтириб қолибди. Шунга уни бир оз зарядлаб қўйдим.Эркиной синглим зап тозасидан ўз вақтида олиб келибди. Йўқса, отамиздан қолган ягонамиздан ажралиб қолардик. Биламан... деди ойим кинояомуз кулиб, сен ўзингнинг
аккумуляторингни зарядлагансан.Гур кулги кўтарилди. Гап қизигандан-қизиди. Опам жуда яхши яшаётгани, поччам билан икки жиянимдан фалон пулдан келиб турганини шундай таърифладики,натижада аёлим паччам келаси сафар келиб кетаётганда мени ҳам ола кетишини опамдан сўради.
Ўчир! дедим мен. Нималар деяпсан?! Ахир менинг ишим бор-ку?!
Яна қўшимча дарс олганман!
- Сизга қолса, ана шу ойликни деб галстук тақиб, папка кўтариб юраверасиз!
- Ахир, етиб турибди-ку, ҳатто, мана, машина ҳам олдик!
- Машинани ўзингизга олгансиз, менга-чи?
- Нима, сенга?!
- Ана, опамнинг эгнидаги кўйлагини кўринг, ҳамма ҳозир ўшандан кийяпди, биласизми унинг нархини?
- Сен ўзи кўйлакка тўясанми? Ҳали кийилмаган кўйлакларинг қа-а-анча!
Орага опам тушди:
- Албатта айтаман, Маликахон. Агар 800-1000 доллорлик иш бўлса,
албатта, Нодиржон боради. Ҳар қалай, олий маълумотли, беш юз доллорлик иш унга ярашмайди.
Маликахон хурсанд бўлди. Нима ҳам деймиз? Хотин зоти шуда. Буларга пул чидамайди. Қанча кўп бўлса, шунча яхши. Пулингиз кўпайган сайин уларнинг орзу-ҳаваслари ҳам болалаб бораверади.
Икки кун ўтиб, опамлар кетиш тараддудини кўра бошлади. Ойимнинг “Яна бир-икки кун қолсанг-чи” деганига “Йўқ, визани фақат уч кунга олганман...” деб унамади.
Тушга яқин уларни туманимиз маказига элитдим. Бирга бозорга кирдик. Опам тўкин-сочин бозорни, айниқса, ноз-неъматларнинг арзонлигини кўриб, кўзлари ёна бошлади. Уларнинг нархини сотувчилардан эшитаркан, дарров ўз пулларига чақиб, нуқул “Бир киши ишласа ҳам, бутун оилани бемалол боқиб қўяди-я!” деб такрорларди.
Тезда ҳалиги катта сумкалар мева-чеваю сархил сабзавотларга тўлди. Камига мен ҳам олиб бердим.
Бозордан чиқар эканмиз:
- Шунча юк қийнаб қўймайдими? дедим.
– Ўзларингиз томонда ҳам
бордир булар?
- Керакли тошнинг оғири йўқ, ука. Биз томондаям бор-у, аммо... опам бир
оз тин олиб, давом этди: она тўпроғимизда унганлари бошқача-да!
Мен опам ва қизини чегарага етказдим.
- Агар таътилгача қолганингизда уйларингизгача элтиб қўйган бўлардим, Дедим, оғир сумкаларни узатаётиб хижолатдан.
- Майли, хайр. Таътилда ойимни олиб боргин. Келинларга айт, яхши қарашсин. Болалар лагердан қайтишди. Мактаб очилишига ҳали бор. Ёз охирлашига қарамай, кун қизигандан-қизиди. Ҳамма ўзини соя-салқинга ура бошлади.
Давоми бор...
1 921
📝Икки ҳикоя..дард олиб келган бахт...
2-қисм
Улар рўзғорга катта-катта харажат қилиб келса, қайнонам эримдан ҳам шуни талаб қиларди.Онасининг истакларини бажараман деб Темур акам янги ишга ўтдию топганидан барака йўқолди.Қайнонамнинг танаю дашномларини эшитиб кириб, бор аламини мендан оладиган, ҳатто ҳомиладор аҳволимга қарамай калтаклайдиган одат чиқарди.Болажоним, қисматимни ўқиб, сен ҳам мен каби отангдан нафратланма. Буларни сенга сабоқ бўлиши учун ёзаяпман Тўққизинчи ойга ўтиб,дунёга келишингга жуда оз вақт қолганида дадажонинг яна жанжал кўтариб,жаҳл устида қорнимга тепиб юборганини ўзи ҳам билмай қолди. Жаҳл чиққанида ақл кетади, дейдиларку.Ўшанда оғриқнинг зўридан ерга йиқилдим, вужудимни сендан айрилиб қолиш қўрқуви эгаллаганди. Бор овозим билан инграб йиғладим, шундагина даданг ўзларига келиб нима қилиб қўйганларини ҳис этдилар.Зудлик билан тез ёрдам чақирдилару,бизни шифохонага олиб кетишди.Жонкуяр шифокорларнинг хизмати билан омон қолдинг.Шунда ҳам онамга тишимни оқини кўрсатмадим, кўришга келганларида ҳам ой тўлғоқ шекилли,дедим дардимни ичимга ютиб.Чунки нима бўлганда ҳам ажрашмасликка, менинг қисматим сенда такрорланмаслигига қарор қилгандим.Минг шукурки, оиламизни қувончга тўлдириб, сен дунёга келдинг.Дунёда мендан бахтли аёл йўқ эди,гўё. Гўзал сабримга Яратган томонидан берилган туҳфа бўлганинг учун сенга Сабрия деб исм қўяйлик,деб туриб олдим.
Мана ҳозир оқу қорани ажратадиган оқила қиз бўлиб улғайдинг.Мен эса, дадажонингни қистовлари билан олий маълумотли бўлдим.Оллоҳга беҳисоб шукурки,мана бир неча йилдан буён маҳалланинг яраштириш комиссиясида фаолият юритиб келаяпман.Ажралиш остонасида турган жуфтликларга оилани сақлаб қолиш муҳимлигини уқтириш билан бирга, унда улғаяётган болаларнинг тирик етим тамғасини олмаслиги учун оила деб аталмиш қўрғонни бузилмаслигига ҳисса қўшаётганимдан бахтиёрман.
Ажрим ҳақида ўйлашдан олдин ота-оналар нафақат ўзини,балки фарзандлар тақдирини ҳам ўзгартириб юборишлари мумкинлигини,уларнинг беғубор подшолик даврига отасизлик дея аталмиш қора булутни соядек бир умр ҳамроҳлик қилиши мумкинлигини тушунтириш вазифам эканидан ғурурланаман. ОПА Эшигимиз олдига машина келиб тўҳтади.Дарвозахонада ўйнаётган болалар Ура! Аммам келди!деб кўчага чопишди.Ҳа, ростан ҳам қўшни давлатга келин бўлиб тушган,ҳозир ўша юрт фуқороси бўлган опам қизи Тахмина билан келган эди. Улар билан кўришар эканман, қўлларидан одатий катта-катта сумкаларни олдим.
Войбу! Буларни қандай кўтариб к келдиларинг?!деб юбордим беихтиёр сумкалар оғирлигидан.
Индамасдан олаверсангчи, ука, мозор бости!деди опам кулиб.
Айвонда оғриган оёқларини офтобга тоблаб ётган ойимга ҳам жон кирди.
Вой, айланай, Эркиной қизим, яхшимисан? Қийналмай келдингми? Ия Тахмина қизим бу сенмисан? Катта қиз бўлиб қолибсан-ку!
Ойим улар билан обдан ачомлашди.Озгина кўз ёши ҳамя қилди.Меҳмонлар келганидан хабар топган яқин орадаги қариндошлар йиғила бошлашди. Акамлар, амакимлар ва маҳалламизга тушган яна бир опам, мозор бостидан қуруқ қолишни истамаган барча жиянлар шу ерда уйимизда салкам тўй бўлиб кетди.
Ҳа, хорижлик опам келса, ҳамиша шундай бўлади. Чурвақалар бу аммаларининг келишини ой санаб, кун санаб, интиқ кутишади. Опам буни жуда яхши билади. Албатта, уларнинг насибасини олиб келган. Келинлар дастурхон ёзиб, овқатга уринишди. Опам уларни бир зумга тўҳтатиб, сумкаларини келтиришни буюрди. Катта-катта сумкалар болаларни севинтириб, очилди... дастлаб қиммат шоколадлар, сўнгра банану кивилар тарқатилди. Охирида кимга кепкаю кимгадир футболка, яна бировга ракеткаю кимга бокс қўлқопи тегди. Ҳатто, бу сумкаларда ручка-қаламдан тортиб сақичларгача бор эди. Буларни кўрган ойим:
Бунча нарсаларни олиб, жиянларингни талтайтириб нима қилардинг, қизим?
Ўзинг жўжабирдай жон бўлсанг. Мана,Тахмина ҳам куёвга чиқадиган бўлиб қолибди, деди.
Қўяверинг, ойи, Тахминанинг яна бир йил ўқиши бор.
Бир жиянларимни хурсанд қилай. Ахир, бир йилда бир келсам. Бундан ташқари,куёвингиз ва икки набирангиздан ой сайин беш-олти юз доллордан келиб турса. Буларга ҳам озгина ишлатсам камайиб қолмайди.
Давоми бор...
1 921
📝Икки ҳикоя..дард олиб келган бахт...
1-қисм
Ота-онамнинг ажралиши ҳаётимни шу қадар ўзгартириб юборишини тасаввур ҳам қилмаган эканман. Мурғак бола қалбим билан ҳар куни заҳри қотилни ичиб келиб, онажонимни аёвсиз калтаклаётган отамдан нафратланиб кетардим. Гарчи ажралиш деган сўзнинг маъносини унчалик ҳам яхши тушунмасамда, ота-онам ажралишса, ҳаётимиз ўзгаради, жанжал ва ғавғоларсиз осойишта яшаймиз деб орзу қилардим. Бироқ, ўйлаганимдек бўлиб чиқмади. Улар ажралишди, мен онам билан, акам эса отам билан қоладиган бўлдик. Ҳаётимдаги энг аянчли кўнгилсизликлар ҳам айнан шу кундан бошланди. Ҳатто энг яқин дугоналарим ҳам мен билан ўйнамай қўйишди, синфдошларим билан тортишиб қолсак, “сен етимчасан, биз билан ўйнашга ҳаққинг йўқ”, - деб калака қилишарди. Энг ёмони мактабда кам таъминланган оилаларга бериладиган қишки кийим-бошларни синфдошларим олдида беришса, аламимдан хўрлигим келиб йиғлаб юборардим.
Оилали бўлганимдан кейин ҳам отасиз деган тамға мени ҳар лаҳза таъқиб этиб келди. Ўн олти ёшга тўлар-тўлмай онам ишлайдиган ошхонага идиш ювувчи бўлиб ишга кирдим. Оз бўлсада эркак кишининг топгани рўзғорга барака қилар экан, онам иккимиз куну тун тиним билмай ишлаб, кимлардандир қолган овқатларни еб кун кечирсакда, биримиз икки бўлмасди. Баъзан оёғимизни аранг судраб, ижарадаги уйимизга етиб келардигу оч-наҳор уйқуга кетардик. Меҳр-муҳаббат нималигини билмай ўсганим учунми, Темур акамнинг изҳорлари олдида эсанкираб қолдим. Ҳаётимга севги аталмиш гўзал туйғу кириб келганидан ҳеч қанча вақт ўтмай, уйимизга улардан совчилар келди. Онасининг тагли-тугли хонадондан келин олиш истаги борлиги ҳар бир сўзидан маълум эди, биринчи кўришдаёқ мени хушламагани яққол сезилиб турарди. Онамни кўнглим чопмаяпти, бу аёл сизларга кун бермайди, деган норозиликларига қарамай улардан бошқаси керак эмас, деб оёқ тираб туриб олдим. Аслида олдимда бошқа танлов ҳам йўқ эди, насл-насабини тайини йўқ, отасиз ўсган, бошқаларнинг назарида бетарбия қизни ким ҳам келин қилгиси келарди?!
Бўлажак қайнонамнинг қаршиликларига қарамай, тўй куни белгиланди. Темур акам топиш-тутиши яхши бўлгани учун онасидан яширинча анча-мунча сарполаримни ўзи олиб берди. Биргалашиб таклифномани қўлимизга олдигу, ўша ўзим туғилган ота уйимга йўл олдик. Ёмон бўлсада, мени дунёга келишимга сабабкор бўлган инсонни оқ фотиҳасини олиб, янги ҳаётга қадам қўйиш орзуим эди. Бироқ у ерга Темур акам билан бирга борганимга минг пушаймон едим, бир аҳволда маст-аласт ағанаб ётган отамнинг оғзидан чиққан сўзларга ер ёрилмадию кириб кетмадим.
Тўйим куни тоғамнинг оёғига йиқилиб, розичилик сўраганимда, “Нега тўйимга келмадингиз, менинг айбим нима эди, отажон, оёғингизга бош қўйишдек бахтдан мосуво қилдингиз, энди мен қизингиз бўлмай қолдимми?!”, деган аччиқ фарёд бўғзимга тиқиларди. Шундоқ ҳам ярим кўнглим, ота-онам ажрашганида бир синган бўлса, ўша энг бахтли кунимда яна бир бор тилка-пора бўлди. Ана шундагина бир фарзанднинг энг бахтли кунида бахтсиз қилган ажримнинг ҳақиқий фожеасини ҳис қилдим.
Янги хонадонда орзу-умидларга йўғрилган янги ҳаётим ҳам бошланди. Аввалига Темур акам мени тинмай эркалар, кўнглим нима тусаса муҳайё қилар, гўё дунёда бизданда бахтли жуфтлик йўқ эди. Оиламизга янги меҳмон қўшилишини эшитиб, бениҳоя қувонди. Мен ҳам шу эътиборга яраша учиб-қувониб қайнона-қайнотамнинг хизматларини қилдим. Кутилаётган меҳмон биринчи набира бўлгани учунми, оиламиздагилар мени еру кўкка ишонишмасди.
Бахтдан сармаст бўлган кунларим узоққа чўзилмай, қайнукамни ўқимишли, бой оиланинг қизига унаштирдигу қувончларим ниҳоя топди. Янги келинга кун ора йўқлов келар, қайнона-қайнотамга ҳам сарполарнинг кети узилмасди. Шундан кейин қайнонам бизни солиштира бошлади. Бирон нарса егим келганини айтгудек бўлсам, сен қандай оиладан чиққанингни унутдингми, ҳудди аввалдан банан еб катта бўлгандек тутади-я, ўзини. Ота-онанг яхши бўлишганида ажрашишармиди, дея тилимни қисиб, ҳар бир гап шунга бориб тақаларди. Нима бўлдию, Темур акамни ҳам танимай қолдим. Овсиним ва қайнукам ўқимишли, топиш-тутишлари яхши эди.
Давоми бор...
1 921
📝«Укасини севиб, акасига турмушга чиқайми?..»
2-қисм
Сарвар Манзуранинг қариндоши, ҳурмат қилади. Умуман, курсдош қизларга ҳурмат билан қарайди. Секин гапиради.
Уч йилдан бери бирор марта овози қаттиқ чиққанини эшитган эмасман.
Бошқа болаларга ўхшаб сўкинмайди ҳам.
Ўшандан бери бе-оромман.
Жавобсиз севгини нима қиламан?
Бир умр қалбимда сақлаб юраманми?
Севгимга жавоб бермаса ҳам бир умр содиқ қолиб, қалбимда пинҳон асрашга, унга гард юқтирмасликка, ҳаммасига астойдил рози эдим. Аммо, ана шу аммо сўнгги пайтлар қийнаб юборди. Кетма-кет келаётган совчилар, кунда «Бахтинг очилсин», деб дуо қиладиган бувимга, онамга дардимни айтолмайман!
Нима деб ҳам айтаман?
Курсдошимни яхши кўраман, дейманми?
Турган гапки «Танлагани бўлса, совчи юборсин!» дейишади. Танлаганим эса сукутдан бўлак нарсани билмайди. Сарвар, Сарварим, нега гапирмайсиз?
Бир мартагина гапирсангиз-чи!
У гапирмайди, чиройли қошларини чимириб, узун киприкларини қоқиб, қараб тураверади, зўр келса, мийиғида кулиб қўяди. Яқинимдан ўтса, оппоқ юзи қизариб кетади, буни сезганман, қизиқ, уни кўрганда мен ҳам қизариб кетармикинман? Дадам унга берармикин? Сўраса, беради. Тағинам, кўнглимга қараб турибди, лекин бу узоққа чўзилмайди. Буни биламан.
Балки, унга бир амаллаб билдиришим керакмикин?
Кейин-чи?
Бордию, у мени ёқтирмаса, кейин нима бўлади?!
Лекин бу воқеаларнинг нима билан тугаши номаълум. Ютқазишимга бир фоиз гумон бўлса ҳам ўйнамайман! Яхшиси, умрбод ичимга ютиб яшайман.
Кузнинг дилгир оқшомида ҳовлимизга тумонат одам йиғилди.
— Манзура сен билан жуда қизиқиб қолди! — деди Лайло дарсдан сўнг уйга қайтаётганимизда.
— Уйингга бориб келгандан буён сен тўғрингда кўп гапиради. Бир балони бошламоқчи, шекилли! Билишимча, сенга совчи оборади-ёв!
Лекин акаси йўқ-ку, қариндошларигами? Қайси бирига экан?
Бугун бекорга биздан олдин кетмади, балки у аллақачон уйингдадир!
Юрагим тез урарди. Сарваргами?!
Қолган гаплар қулоғимга кирмади. Ўз ўйим билан бўлиб, ҳатто дугонам билан қачон қаерда хайрлашганимни, уйга не алфозда етиб келганимни ҳам билмай қолдим. Дарвозамиздан нарироқда турган машинага кўзим тушиб, баданимга титроқ югурди. Назаримда, эшикдан киришим билан деворлару томгача тарақлаб устимга қулайдигандай, авайлаб қадам босдим.
Ҳовлига киришим билан айланма зинапоядан тушиб келаётган аёлларни
кўриб, жойимда тўхтадим.
Келинойим қўлтиғимга кирди:
— Менга айтмаган экансиз!
— Нимани айтмаган эканман?! — дедим таажжубланиб.
— Манзуранинг қариндошлари экан-ку улар!
— А?!
Ер билан осмоннинг фарқига бормай қолдим: учяпманми, юряпманми?
Бахтли қиз эканман! Ростданам Манзура бало қиз. Лекин у Сарварни яхши кўришимни билмаган, Сарвар-чи? У ҳам уялганидан совчи юборяпман, деб айтмаган. Энди-чи, энди нима бўлади? Дадам хўп дермикин?
Ишқилиб, кўнсинлар-да!
Кўзларим қувончга, қалбим илиқ ҳисларга, юрагим бахтга лиммо-лим эди! Ота-онамга розиман, деб айтдим. Ҳафтанинг охирига учрашув белгилашди.
Эртасига дарсга бориб, Манзурани кута бошладим.
У кечикди. Аксига олиб, Сарвар ҳам йўқ. Нега ўзи чурқ этмаяпти, дея ўйлай бошладим. Манзура келиб, саволларга ўрин қолдирмади.
— Сенга ошиқ бўлиб келишди. Ўзинг ҳам роса кўзга яқинсан-да, ҳаммага ёқасан. Қара, ҳаммаси яхши ўтди, олдиндан айтганимда нима бўларкин, деб ўйлаб юрардинг, тўғрими? Рустам акамга ҳам ўзингга билдирмай туриб кўрсатдим, билсанг уялиб, хижолат бўлардинг. Уларга ҳам жуда ёқибсан!
— Ким дединг?
— Рустам акам! Сарварнинг акаси — Рустам, энди кўрсанг керак. Қалай, яхши иш қилибманми?
Томоғимга бир нарса тиқилди, нафас етишмаган кишидек эсанкираб, бошим айланди. «Нима деяпти?! Рустам? Қанақа Рустам?»
У Сарвар эмас, Рустам экан…
Ҳеч нарса қўлимдан келмади. Ота-онамга айтолмадим. Ёзда тўй қилишмоқчи. Бахтим адашди, мен эса шошдим…
Тамом...
1 921
📝«Укасини севиб, акасига турмушга чиқайми?..»
1-қисм
Тўй Тантана. Орзу-ҳавасларга етилган саодатли дамлар…
Барча ёшларга бахт тилайди. Барчанинг қалби, нияти келиннинг эгнидаги либос каби оқ ёмонлик тилашдан жуда-жуда узоқ. Тўйга кўнгли қора одам келмайди. Аммо дуолар, тилаклар ҳисоби минглардан, миллионлардан ошса ҳам ёшларнинг ўзида бу бахтга интилиш бўлмаса, унга етишолмайди.
Тўй бир сарой қурилишининг аввали, бошланишидир. Икки ёш бирлашиб, ажиб сарой қурмоқчи. Бу саройнинг номи бахт! Қурганда ҳам пойдеворини мустаҳкам қилиб, турмушнинг зилзилаю дўлларига бардош берадиган тарзда бино қилиш шарт. Демак, оила ёшлар қўлига тантана билан тутқазиладиган зарқоғозга ўралган ширинлик эмас.
Бу саройнинг пойдевори иффат, ҳаё, ғиштлари сабр ва шукр, девори иймон, томи ақл ва ирода. Безаклари фаросат, саховат, меҳр…
Ўшанда куз эди. Мен умримнинг баҳори билан, кўксимда кўкламдай барқ урган муҳаббатим билан овора эдим.
Дарахт шохларидан узилган барглар жажжи варраклар каби айланиб учиб, йўлаклар, майдонлар узра ястанган уюм-уюм хазонбарглар устига тушиб, қуёш нурида олтиндек товланади. Ҳали ҳаво илиқ.
Қиш кеч келадиганга ўхшайди. Сарғайган барглар тақдирга тан бергандай шохдан узиладию, атрофни кеза-кеза ўзига аталган жойга бориб қўнади.
Охирги дарсдан кечикиб чиққан Манзура чопқиллаганча бизга етиб олиб:
Сартарошхонага кирамизми, йўқми? деб сўради ҳансираб.
Бугун кеч бўлди, кўп ўқидик, эртага кирақолайлик, Лайло қошини чимириб, энсаси қотганини яширмай жавоб қилди. Бугун киришим керак, дея Манзура ялинганнамо Лайлога қаради.
учрашувинг борга ўхшайди, биздан беркитяпсанми?
Бўлди, энди биз ҳам сенга ҳеч нарса айтмаймиз! деди Лайло ва жаҳл билан бежирим сумкасини елкасига осди-да, терс ўгирилиб тумшайди.
Менинг хаёлимда ёлғиз Сарвар.
У уч кундан буён ўқишга келмаяпти. Манзура қариндоши ҳақида сўз очиши билан юрагим ҳапқирди. Тилимга чиқаришга қўрқиб, бироз тараддудландим, кейин секин сўрадим:
Амакингнинг ўғли кўринмайди?
— Сарварми?! Касал-ку!
Ўқиш бошлангандан бери дилимдагини сездириб қўйишдан қўрқиб, сўраёлмай юргандим. Лекин яна бир савол кўндаланг туриб олди: «Қанақа касал экан?
-Сўрасаммикин?
Билиб қолишса-чи? «Нега терговчидай сўроқлаб қолдинг? Бир балонг борми?» дейишса-чи? Сирим ошкор бўлишидан қўрқиб, миқ этмай кетавердим.
Уйга ҳафсаласиз келсам:
— Эртага вақтлироқ кела оласанми, қизим? — деб сўради ойим.
Гап тагидаги нимкосани дарров сездим.
— Ойи, эртага дарсларим кўп! — дея баҳона қилдим наилож.
Гапга келинойим аралашди:
— Уч марта келишди, учаласидаям расмингизни кўрсатвордик.
Ҳадеб бировни овора қилиш яхшимас, Нигорахон!
Кечроқ келинглар, деёлмасак, улар келиб кетаверади, ойижоним хижолат бўлаверади, энди бир амалланг!
Овқатдан сўнг «Дарсларим кўп!» дея хонамга кириб кетдим. Лекин дарс тайёрлаш қаёқда?! Қани энди миямга бир нима кирса.
Олдимга китоб-дафтаримни очиб қўйиб, хаёл сурганча анча ўтирдим. Келинойим ошхонада эртанги совчиларга пишир-куйдир қилиш билан овора. Совчиларнинг кети узилмайди, келинойим столдаги пишириқ ейилмаса ҳам алмаштиришдан эринмайди.
Куёвликка номзод билан учрашадиган бўлсам, келинойим шундай дейди: «Ҳуснингизга ишонманг, муомала яхши бўлмаса, қолгани бир тийин, айниб кетмасин! Тўнг-тўнг қилманг, кулиб бориб, кулиб келинг!
Сизга ёқмаса, биз йўқ деймиз, лекин ёқишингиз шарт, бир умр армонда ўтмайсиз!». Бу гап менга ёқмайди, бировнинг кўнгли билан ҳазиллашиб бўладими?
Мен бировга заррача озор беришни истамасдим.
Қалб дегани — ойна, унга дарз етказиб, нимага эришиш мумкин?!
Келинойим тинмай жаврайди, кўз олдимда эса ёмғирда қолган одамдек дилдираб турган Сарвар жонланади. Шу йигитнинг ўрнида у бўлганида, жон деб тегардим. Нега у бошқа йигитлардек шилқимлик қилмайди?
Ҳечам ёқмасмикинман унга?
Курсдошларимнинг ярмидан кўпи мени яхши кўради, нечтаси совчи юборди, лекин Сарвар жим. Cабаби нима? Ё бошқаси бормикин? Сўролмасам!
Қанийди гапирсам, гапира олсам! Сездириб қўймай деб, қўрққанимдан бемалол гаплаша олмайман, унга тегишли гапларни фақат Манзурадан эшитаман.
Улар нимагадир бир-бирига ўхшайди.
Давоми бор...
1 921
📝Фарзандини қарғаган она пушаймони...(реал вокеа асосида езилган хикоя)
3-қисм
Югуриб чарчагач, шохлари тарвақайлаб ўсган садақайрағоч танасига суянди. Бирдан юрагини ваҳима босди. Фақат мактабининг йўли-ю, ўзларининг бир икки кўчасидан нарига ўтмаган. Энди нима қилади, қаерга боради. Дадасининг ишхонаси қаерда эди-я? Э, йўқ. У ёққа борса, яна уйга қайтади. Дадасига мактабга бормаслигини айтса, аяси баттар уради.
Миясида бир-бирига тўқнашиб, ғужғон ўйнаётган хаёлларини жамлаш учун, у бошини чангаллади.
Қаерга боради, қаерга…
Топди. Албатта аммасиникига.Сурайё
бувижониси тириклигида тез-тез келиб турадиган, кейин эса негадир келмай қўйган аммасини эслади. У Сурайёни хар гал суйиб, бағрига босганида ундан атир, иссиқ нон, райҳон ва яна нималарнингдир ёқимли иси келар эди.
Аммаси Самарқандда яшайди. Энди у ерга қандай боради? Бувижони ўлганида, аммаси мошинда келдим деганди, аммо поезда арзонроқ девди. Унга чиқволса эди. Аммасини топарди. Сурайё ўрнидан туриб, этакларини қоқди-да сураб, суриштириб вокзал томон йўл олди.
Аммо кечга томон қизалоқни вокзалда милиция ушлаб, қаерга нима учун кетаётганлигини сўради. Ундан тайинли жавоб олаолмагач, милиция таянч пунктига олиб келди.
Эрталаб, пунктга келган дадасини кўриб Сурайё ўзини унинг багрига отди.
Ха, қизим , нега ундай қилдинг. Сарвар уйқусизликдан қизарган кўзларини унга тикди. Юзини отасининг кўкрагига яширган Сурайё миқ этмади. Сарвар қанчалик уринмасин, қизидан гап ололмагач, ишга кеч қолаётганини айтиб, шоша –пиша уйдан чиқиб кетди.
Онаси билан ёлғиз қолган Сурайё ундан кўзини олиб қочар экан, дастурхон учини ўйнаганича жим ўтирар эди.
Оғзингга қатиқ увитганмисан, нимага қочиб кетдинг. Ман билан дадангни ўйладингми. Кечаси билан ухламадик, ер ютгур. Нимага қочдинг деяпман, ифлос. Ўлигингга куяй. Қўшнилар олдида шарманда қилдинг-ку, жувонмарг бўлгур.
Сурайё бу сафар юзига, бошига тушаётган калтаклардан хатто ўзини химоя қилишга уринмади ҳам…
Шу воқеадан сўнг хаёли паришон бўлиб қолган Сурайё, тез-тез бир нуқтага тикилганича қотиб қоладиган бўлиб қолди.
Бу сафар хам укасини ўйнатгани кўчага олиб чиқиб, уйлари олдида газ қувури учун ковланган чуқур ёнида, унга тўлиб қолган лойқа сувга тикилганича ўтирар эди. Собиржон сувга кесак отиб ўйнар экан, сув юзида сузиб юрган ялтироқ қоғоз унинг диққатини тортди.
Ерда ётган чўпни олиб, қогозни тутишга ҳаракат қила бошлади.
Сурайё укасининг сувга бехосдан шалоплаб тушаганидан чўчиб тушди.
Собир, Собир… Қўлингни бер.
Сувда бир кўриниб, бир кўринмай қолаётган укасининг куйлагидан ушлаш учун энгашган эди, нам тупроқ гавдасининг оғирлиги остида уваланиб, ўзи хам сувга қулаб тушди.
Совуқ сув баданига наштар мисол санчилди.
Ёрдам берингла-а-р…
Сурайё жонҳолатда сув юзига қалқиб чиқар экан, Собиржонни сув юзида кўрмади.
Соби-и-р..
Унинг сўнгги бор қичқириги уфққа бош қўяётган қуёш нурлари билан биргаликда хавога сингиб кетди. Чуқур олдида ёрдамга чақираётган қўшни аёлнинг додлаши-ю, болаларнинг қий-чувигина бир неча сония олдин шу ерда даҳшатли воқеа юз берганидан далолат бериб турарди, холос.
Мурғак Собиржон ва қизининг жонсиз гавдаларинини кўрган Тожинисо ақлдан озишига сал қолди.
Дам ўғлини, дам қизининг совиб бораётган таналарини қучоқлар экан, бирдан кўзи Сурайёнинг оғзи четидан сизиб, оқиб тушаётган қонга тушди.
Худди қизи уйғониб кетадигандек, авайлаб қонни енги билан артди. Кўксидан отилиб чиқаётган фарёдни тўхта олмади.
Сени қарғамай ман ўлай, сенлар ўлганича мен ўлсам бўлмасмиди?! Худойим мани жонимни олса бўлмасмиди?! Э, Худо…
Эрта кўкламнинг илиқ ёмғири томчилай бошлади. Баҳор чечаклари мисол қисқа умр кўрган мурғак қалблар учун осмонам қўшилиб йиғламоқда эди, гуё...
Тамом...
.....🍃🌿🥀🌿🍃.....
1 921
📝Фарзандини қарғаган она пушаймони...(реал вокеа асосида езилган хикоя)
2-қисм
Мактабдан қайтгач, бувиси тайёрлаган овқатни шоша-пиша еб, икки ёшли укаси Собиржонни кўтариб олар ёки онаси буюрган ишларни қулоқ қоқмай бажаришга тиришар эди. Сурайёнинг мурғак қалби хар куни эрталаб, тушда эшитадиган онасининг қарғишлари-ю, калтакларига қарши исён кўтаришга интилар, ақлан эса унга кучи етмаслигини билиб, навбатдаги калтакдан сўнг бувисининг иссиқ бағридан паноҳ излар эди.
Бора-бора Тожинисо қизининг қайнонасидан химоя истаётганини кўриб, Сорихон ая йўқлигида бир неча бор «бувингга яқинлашма» деб, унинг баданини ўйиб, ўйиб олди. Авваларига неварасининг одамови бўлиб, ўзини четга олаётганига эътибор бермаган Сорихон ая, келинининг навбатдаги мехмондорчиликка ясан-тусан илиб чиқиб кетаётганини кўрди-да, секин Сурайёни олдига чақирди.
Болам, нега олдимга келмай қўйдинг, ё мендан хафамисан. Сорихон ая Сурайёни юз-кўзларидан ўпди.
Йўқ. Олдиизга келсам, аям уришаяптилар.Бу гапни эшитиб аянинг юраги увишди.
— Майли болам, хафа бўлма. Мановини ол. Сенга деб олиб қўювдим. Сорихон ая неварасининг қўлига шоколад тутқазиб, яна юзидан ўпди.Чап кўкрагида санчиқ пайдо бўлганидан, кўз олди қоронгилашди. Бир оздан сўнг нафасини ростлаб секин неварасига шивирлади.
Энди борақол. Укангга ўзим қараб тураман. Бир пас кўчада ўйна . Лекин узоққа кетма.
Қувониб, чопқиллаб кетган неварасининг орқасидан қараб қолар экан Сорихон аянинг яна юраги сиқилди.
Ўрнидан турмоқчи бўлган эди, боши айланаётганини хис қилди. Бир пас нафас олмай, нотекис, тез-тез ўраётган юрагига қулоқ солиб турди. Этагига тармашаётган Собиржонни энгашиб қўлга олмоқчи бўлди Аммо қаттиқ юрак санчигига дош беролмай, ерга йиқилди…
Сорихон аяни сўнгги манзилга кузатишга тумонат одам йиғилди. Аёллар кўкрагига уриб, юзларини тирнаб, «Вой, онамлаб» йиғлаётган Тожинисога ачиниб қарашар, «Келин бўла туриб, қайнонасига шунча меҳрибон-а» деб, ўзаро шивирлашишарди. Уни юпатишга уринишар эди. Аммо Тожинисо ҳеч кимнинг гапига қулоқ солмас, таъзия билдиришга келган ҳар бир аёл олдига додлаб чиқар эди. Хамманинг эсидан чиққан Сурайё эса ҳали нима бўлганини, тогдай суянчиғидан айрилиб қолганлигини тушунмай, бурчакда чўккалаганича, уввос тортиб йиғлаётган аёлларга қўрқув ичида қарар эди.
Сорихон аянинг мана қирқи хам ўтди. Энди Сурайёнинг ташвиши кўпайганда, кўпайди. Уйларидан одам ариди.
Мактабдан қайтгач, бувижонисиз бўм -бўш бўлиб қолган ховлига термулиб, жойида бир оз туриб қолар. Худди уйдан бувиси чиқиб келиши мумкиндек, хонаси эшиги томон беихтиёр юрар эди.Ха, жувонмарг бўлгур. Оғзигинангдан қонинг келсин. Ўша уйда бало борми? Тез бўл. Ечиниб чиқ. Укангга қара.Аясининг овозидан чўчиб, орқага тисланган Сурайё шоша-пиша ўйга кириб, кийимини алмаштиришга ошиқди.Орадан олти ой ўтиб устидан кўкини ечган Тожинисо қизини мактабга қўймай қўйди. Болалик беғуборлиги, ўйин кулгисини унутган қизалоқ уйнинг чўрисига айланди-қолди.Мактабга келмай қолган Сурайёни излаб, уйларига келган ўқитувчига Тожинисо остонадан туриб бобиллаб берди:
Ўқиб, гўр бўлармиди. Бўйи етиши билан эрга бервораман. Қиз бола бировнинг хасми. Хозир мани ишимни қилмаса, кейин қачон қилади.
Барча уринишлари зое кетганини кўриб, муаллима опа бош чайқаганича чиқиб кетди. Мехнатдан эзилган, супурги-ю, ўроқдан жажжи қўллари қадоқ бўлган Сурайё аҳён-аҳёнда кўчада болаларнинг шовқини эшитилса, катталардек чуқур ўх тортар, бурнини тортиб қўйиб, тоғарадаги кирга томган кўз ёшини кўйлагининг учи билан артар эди.
Биринчи бор уйдан қочиш фикри қизалоқда ўша куни тўғилган бўлса ажаб эмас. Укасини опичлаб, кўчага чиққан Сурайё бир пас тенқурларининг ўйинини томоша қилиб турди-да, сўнг худди уйқудан уйгонган одамдек сергакланди. Укасини орқасидан тушириб:
Бор, аям шу ердалар, дея уни қўшнининг дарвозасидан ичкарига киритиб юборди. Сўнг эса худди аяси чиқиб, уни қувлаб кетадигандек, югуриб кетди.
Сурайё ўзини қушдек енгил хис қилар, мана шу ховлидан узоқроққа кетса, барча кўргуликлари ортда қоладигандек туюларди.
Давоми бор...
1 921
📝Фарзандини қарғаган она пушаймони...(реал вокеа асосида езилган хикоя)
1-қисм
Ха,оғзингдан қонинг келсин, Илоё ер ютсин сени киз бола булмай. Каерларда сангиб юрибсан?Келгунимча ховлини супуриб куй— демаганмидим?
Тожинисо кўз ёшларини енги билан артаётган қизига қараб супургини отди.
— Хай, хай келин, қиз болани қарғаманг, фаришта ҳар бир гапга омин дейди-я, болангизга ўлим тилагунча, унга умр, ризқ тиланг, айланай. Сорихон ая ерда ётган супургини олиб, чеккага қўйди.
—Сурайё хали ёш, эндигина 12 га тўлган бўлса, болада, хали ўйнагиси келади.
— Ўйнамай ўлсин. Кўчада ликкилаганича ховли супуришни ўргансин. Тенқурларидан бўйи баланд-у, Худойим бунга заррача ақл бермаган. Тожинисо хеч хам жахлидан тушай демасди.
Бўлди келин, хали белимда қувватим, қўлимда кучим бор. Болани тинч қўйинг. Келинг, шу ховлини ўзим супура қолай.
Сорихон ая қўлига супурги олди.
— Э, қўйинг ая. Атайин қилаяпсизми? Хали замон ўғлиз ишдан келади-да, мени ёмон кўрсатмоқчисиз?. Ойда йилда бир кўчага чиқсам, шунга ҳам ғурватми?
— Келин мен сизга хеч нарса деяётганим йўқ-ку. Кўчага хам чиқманг демайман, лекин кунда аҳвол шу. Бечора Сурайёни хам қон қилвордингиз. Бола бечора муштдай бўлиб кир ювсинми, ховли супурсинми ё укасига қарасинми? Худойим ишқилиб инсофингизни берсин?
Сорихон ая четда мўлтираб турган неварасига қаради-да, индамай ховли супуришга тушди.
Биламан , мени бошдан бош ёмон кўрасиз. Ўтирсам ўпоқ, юрсам супоқман. Барингни орқангдан ифлосингни тозалаб, индамай юрибманку, яна нима?
Келиннинг баттар жазаваси тутаётганини кўрган Сорихон ая супургини четга қўйиб, хонаси томон йўналди. Қайнанасининг индамай уйга кирганини кўрган Тожинисо энди аламини қизидан олди.
Ҳа, жувонмарг бўлгур. Қилғиликни қилиб қўйиб, нимага бақраясан. У бора солиб қизининг юзига тарсаки туширди. Яна шапати тушишидан қўрқиб,юзини кафти билан яшириб ўтириб олган қизини дуч келган жойидан урар экан, унинг «Аяжон бўлди, энди хечам кўчага чиқмайман» деган гаплари хам қулоғига кирмас эди. Неварасининг чинқириб йиғлаганини эшитган Сорихон ая чидай олмади, уйдан чиқиб, келининг қўлига ёпишди
Хай келин, болани урманг. Урманг деяпман. Эсингизни еганмисиз унда нима айб?
Қочинг. Сиз уни талтайтириб юбордингиз.Уйдан ховлидаги шовқин сурондан ўйғониб йиғлаган Собиржоннинг овози эшитилди. Бор укангга қара. Яна айтганимни қилмасанг ўлдираман.
Тожинисо қайнонасининг қўлидан юлқиниб чиқди-да, шахд билан ўз уйига кириб кетди.Кечқурун Сурайё овқатга хам қарамади. Бувисининг қистови билан бир- икки қошиқ шўрвани зурға ичди. Бошим оғрияпти, ётгим келаяпти деб, кўрпачага чўзилди.
Тур болажоним, жойингга ётақол.
Сорихон ая неварасидан хавотирланиб, унга ўз хонасига жой солди. Устига кўрпани авайлаб ёпар экан, бир зумда пайдо бўлган кўзи остидаги қора сояларни кўриб, юраги сиқилди. шу куни Сурайё туни билан алаҳсираб чиқди.
Неварасининг ўт бўлиб ёнаётган пешонасига қўлини қўйган Сорихон ая, ўғлини уйғотишга шошилди.
Чақирилган Тез ёрдам» шифокори қизчани кўриб бўлгач, елка қисди. Ўзига термулиб турган Сорихон ая, Тожинисо, Сарварларга:
Тушунмадим. Қизингиз соппа-соғ. Унда ҳеч қандай шамоллаш аломати йўқ. У ёки қаттиқ қўрққан, ёки бир нимадан сиқилган. Унга фақат яхши парвариш ва тинчлик керак. Икки- уч кунда отдай бўлиб кетади. Шундай бўлсада бир рухшуносга кўрсатсаларинг зарар қилмайди-деди.
Тожинисо ўзига қаттиқ тикилган қайнонасининг қарашига дош беролмади. Секин хонадан чиқиб кетди.Сарвар уколдан сўнг тинчиб,ухлаб қолган қизининг ёнига чўккалади.
Аяжон , келинингиз билан орангиздан гап ўтдими? Боя унга бошқача қарадингиз.
Ха, йўқ. Ҳеч нарса бўлгани йўқ, болам. Бор дамингни ол. Эрта билан туришинг керак – дея уни тинчлантирди.
Икки кунда соғайиб, яна юзига табассум қайтган Сурайё онаси уйда бўлмаса шўх-шодон қизалоққа айланар, унинг кўчадан қайтиб келаётганини кўриши билан бўрини кўрган қўзи каби маъюсланиб, юввош тортиб қолар эди.
Давоми бор...
1 921
Кузларим йулингда булиб интизор,
Кулларим кулингни тутса гар бир бор.
Куксим тоғ буларди, юрак бегубор,
Бу борлик сен билан мунаввар ишон....🌸🌸🌸
❀Каналга Обуна Бўлинг✫☟︎
@Iffatli_ayol
1 921
ҲАР ИШДА БИР ҲИКМАТ БОР
Тўлиб ичга дардларинг, Дунё бўлса сенга тор. Синдирмагин сабрингни, Ҳар ишда бир, ҳикмат бор.
Кулиб хандон отсанг ҳам, Хаста бўлиб ётсанг ҳам, Алам заҳрин тотсанг ҳам,
Ҳар ишда бир, ҳикмат бор.
Суниб орзу тилагинг,
Келмай қолса яшагинг, Теккизмагин курагинг, Ҳар ишда бир, ҳикмат бор.
Ишларинг кетиб ортга, Дўстлар айланса ёдга, Берилмагин фарёдга, Ҳар ишда бир, ҳикмат бор.
Йиғласанг кулиб тургин, Тўхтамай юриб тургин, Сабр қил кутиб тургин, Ҳар ишда бир, ҳикмат бор.
Жаҳонгир Каримжонов
❀Каналга Обуна Бўлинг✫☟︎
