Clair de lune

جیمز بلانت مردی که تو هستی‌.

Hey now hey now don't dream it's over. :(

I learned how to say "I look forward to it" in German a few days ago, and I've been looking forward to something ever since. Ich freue mich. And it's been dismal and lonely. And terrifying. But I know damn well, that it's the only way to make life bearable, you can't do it unless you have something to wait for. Be it consciously, or unconsciously. Have something. Keep it in the palm of your hands. Share the excitement with your friends. Je suis ravie! I'm thrilled! My life is either getting better or worse! And I'm happy about it. Cause I have something to look forward to. Something that I can share with you.

داشتم زیادی با این آهنگ ریلیت می‌کردم تا این که یهو گریه‌م گرفت، I'm out.

سلام من امروز متوجه شدم انعکاسم میفته توی لیوان چایی‌م.❣️❣️

الآن هم می‌خوام بخونم: I'm not calling for a second chance I'm screaming at the top of my voice Give me reason But don't give me choice Cause I'll just make the same mistake, again.

فکر می‌کنم روشن می‌شه. فکر می‌کنم یه چیزی می‌شه. فکر می‌کنم نباید متنی رو با فکر می‌کنم شروع کنم. فکر می‌کنم پر از عشقم و عشق رو نمی‌شناسم. تو یک قطار به سمت زیبایی، دوست داشتن رو فراموش می‌کنم. یادم می‌ره که روزی دست‌های من هم جوان بودن. [و هستن.] گاهی هم فکر می‌کنم که خیرگی برام زیادی ساکت می‌زنه‌. سکوت رو تحمل نمی‌کنم. بی‌وقفه یک چیزی می‌خونم و نگاه می‌کنم، اگه تو حرف نمی‌زنی پس بذار من حرف بزنم، اگه تو زمزمه نکنی من زمزمه می‌کنم. در هر صورت باید یک صدایی باشه. نمی‌تونم در سکون بمونم. بالا و پایین می‌پرم و نفسم می‌گیره. می‌گم دارم کاری نمی‌کنم، اما همواره در حال انجام یک کاری هستم، یا می‌رقصم و یا زخم‌هام رو نگاه می‌کنم، یا به صورت فعالانه غصه می‌خورم و یا منفعلانه. مگه می‌شه کاری نکرد؟ مگه می‌شه اصلاً کاری نکنم؟ نمی‌تونم. نمی‌خوام. خیره نمی‌شم. دقیق نگاه نمی‌کنم. محو نمی‌شم، اما وجود هم ندارم. همون وسط یک جایی برای خودم می‌چرخم. می‌ذارم فکرها بهم هجوم بیارن. می‌ذارم نورون‌ها تیکه‌پاره‌م کنن. می‌ذارم یک پست حواسم رو پرت کنه، یا یک آهنگ. ازت سوال می‌پرسم، بهت جواب نمی‌دم، پیام‌ها رو مرور می‌کنم، چیزی نمی‌نویسم، بعد یک روز دوباره همه‌ش رو می‌نویسم. غر می‌زنم. می‌گم که عصبانی‌ام. گاهی حس می‌کنم دارم وسط قهقهه زدنم گریه می‌کنم. چایی دم می‌‌کنم، به جای یک قاشق بزرگ سه تا متوسط می‌ریزم، بعد دو تا، و بعد شاید دوباره یکی. لیوان‌هام رو عوض می‌کنم. نوشیدنی‌ها رو عوض می‌کنم. خودم هم عوض می‌شم. Knock knock knockin' on heaven's door. می‌خونم و می‌گم چه مسخره، کتاب برای چیمه؟ بعد دوباره می‌خونم و عاشق ادبیات می‌شم. یه شعر باعث می‌شه یک روز صبحِ بی‌خوابی فریاد بزنم من می‌خوام حتماً ادبیات بخونم، یک پاراگراف باعث می‌شه دلم بخواد هر چی کتاب دارم ببخشم. نمی‌دونم.

I'M SO HOLLOW BABY I'M SO HOLLOW I'M SO I'M SO I'M SO HOLLOW🤍🤍🤍🪨

برای لحظه‌ای عصبانیت و خشمم فرونشست و یکم احساساتی و دلتنگ شدم. دست چارلی جان درد نکنه. هر چیزی که تا دو ماه آینده قراره بهم بگید رو الآن می‌تونید بگید. بعدش دوباره غصه‌م می‌گیره و ممکنه سر همه‌تون داد بزنم. 🪨🪨🪨

Put the empty glass on your head, see if you can stand on one leg Leaving Lessleg😭

همه‌ش بعدش این یکی پخش می‌شه و اینم خیلی قشنگه پس می‌ذارمش این‌جا: