Clair de lune

شروع شد

پنج و نیم قرار بود بارون بیاد پس چی شد؟

من امسال هم سنبل ندارم

سال نوتون مبارک🩵🪻

هنوز ساعت شیش نیست و هوا روشنه. ما موفق شدیم بچه‌ها. خورشید دیگه به ساز ما می‌رقصه. بهار مبارک.

حالا همه یک صدا بگذر ز من ای آشنا چون از تو من دیگر گذشتم

بلندی‌اش که بلندی ناب گیسوهاست به آن صراحت یک استعاره می‌ماند که آفتاب بر آن گرم و نرم تافته باشد من از سلاست دستانش تمام زندگی‌ام را سوال خواهم کرد و در سلامت چشمانش یتیم ماندگیم را تمام خواهم کرد چگونه نرم در آید که گُل، که گُل، حتی، چو صبح صادق پاهای او نمی‌آید؟ چو بال نرمی پاهای او نمی‌آید؟ چگونه نرم در آید که من، که من، حتی، - منی که منتظرش در تمام شب هستم - صدای آمدن از شاهراه پایش را نمی‌شناسم از نرمش نیامدنش چگونه باز آید، چگونه نرم درآید؟ کنار من که درآید، دو بال می‌روید: دو بال بافته از برف دو بال بافته از خواب، خواب کفترها دو بال نرم برافراشته دو بال نرم حمایت کنار من که درآید جنازه راه میفتد و پله‌پله از آن پلکان گورستان فرود می‌آید کنار من که درآید هوای مرده، مقدس، چو آب، می‌گردد هوای مرده نفس می‌زند هوای مرده صلا می‌دهد ز اعماقش جنازه راه می‌افتد، جنازه می‌گوید: مرا، به دور گیسوی طولانیش طواف دهید که من شفای خود از آن ضریح برگیرم کنار من که درآید تمام ساعت را می‌ترسم لباس‌هایم حتی می‌ترسند و دست‌هایم از دست‌هاش می‌ترسند چرا نترسم آخر، چرا نترسم؟ چراغ سبز تخیل، کنار خرمن پنبه‌ست که گر بگیرد در من، تمام گردم من؛ و آفتاب تموز است در نهایت اوج که گر بگیرد در برف، برف‌های تمیز که گر بگیرد در من، تمام آب شوم؛ و کهکشان غریبی است به دور خلوت هذیانی شبانه‌ی من که گر بگیرد در من، تمام کاه شوم و شب که راه بیفتم صدای نرمی از آن جویبار بی‌مانند به من، به لحن غریبی، که چون عبور نسیمی است، عبور چلچله‌ای، بال‌بال شب پره‌ایست سکوت‌وار صدا می‌زند: نگاه کن! درون خلوت هذیانی شبانه‌ی تو دو پای نیمه کج از آفتاب می‌آید دو پای نیمه کج از آفتاب می‌آید خدای من، همه‌جا روشن است! و شب، شبانه‌ترین شب، چو صبح صادق و صالح شکفته بر آفاق دو پای نیمه کج از آفتاب می‌آید! - رضا براهنی / چراغ سرخ تخیل کنار خرمن پنبه

I used to write before because everything was so real and I wanted to make it less intimidating by giving it form and turning it into paragraphs. I don't write these days because everything is just the reality itself, and I'm trying desperately to make it less real, not think about it, and toss it away; And if I write, I won't be able to do that. I won't be capable of ignoring it any longer, I will see it, vivid at my side. And it will always be there. I don't care for reviewing anymore, I don't want to come back and realise that I've been able to overcome this, I just need it to be non existent. Therefore I don't write that I haven't tracked anything properly like I used to for months (no diaries, no meals, no dates, no memories and not a single moment), and I don't write that I've recognised a pattern that scares me to death. Or that it turns out I have no other choice other than to accept it. It's faith. And I'm doomed. I won't write any of that.

If it weren't for second chances, we'd all be alone واقعا.

دلم جز مِهرِ مَه‌رویان طریقی برنمی‌گیرد ز هر در می‌دهم پندش ولیکن در نمی‌گیرد❤️❤️❤️

ما رو با قطره‌ی اشکی می‌شه لرزوند و ویرون کرد

«صدام کجاست؟ تو کجایی؟»