هوافضای کاسموس

بازگشت هواپیماهای سوخت‌رسان آمریکا به پایگاه العدید قطر ‏ تصاویر ماهواره‌ای ماهواره سنتینل-۲ از قطر نشان می‌دهد تعداد زیادی هواپیمای سوخت‌رسان آمریکایی به پایگاه هوایی العدید قطر برگشته‌اند. هواپیماهای سوخت‌رسان قبل از شروع جنگ ۴۰ روزه بدلیل تهدیدات موشکی ایران از این پایگاه تخلیه شده بودند و اکنون با وجودی که هنوز سطح تنش‌ها بالا هست به این پایگاه برگشته‌اند. @rus_cosmos

اسکات بسنت، وزیر خزانه‌داری آمریکا دقایقی قبل اعلام کرد در روز ۲۳ سپتامبر ۲۰۲۶ (پس‌فردا) خطوط هوایی ایران از پرواز به تمامی مقاصد بین‌المللی منع خواهند شد. @Minas_Tirith2024

آماده سازی راکت فضایی لانگ مارچ ۸-آ در ونچانگ! در روز ۱۹ سپتامبر ۲۰۲۶، یک راکت فضایی لانگ مارچ ۸ به صورت عمودی از ونچانگ، هاینان، با اسکورت پلیس در امتداد جاده‌ای عبور کرد. هسته و دو بوستر جانبی این راکت فضایی در مسیر رسیدن به پایگاه پرتاب تجاری فضایی هاینان قرار داشتند. پرتاب این راکت فضایی برای عصر ۲۳ سپتامبر ۲۰۲۶، حدود ساعت ۲۱:۳۰ به وقت محلی برنامه‌ریزی شده است. @rus_cosmos

ربات دستیار در ایستگاه فضایی بین‌المللی فضاپیمای باری «پروگرس ام‌سی-۳۵» به ایستگاه فضایی بین‌المللی رسید و تجهیزات مربوط به آزمایش ربات «تلدرود» را با خود به همراه آورد. این ربات، یک آواتار انسان‌نما (آنتروپومورفیک) است که قرار است در سطح بیرونی ایستگاه فعالیت کرده و به کیهان‌نوردان کمک کند. این ربات چگونه کار می‌کند؟ اپراتور (چه در داخل ایستگاه فضایی و چه در مرکز کنترل پرواز) لباس مخصوصی می‌پوشد و حرکات لازم را انجام می‌دهد؛ ربات نیز آن حرکات را عیناً تقلید می‌کند. برای مثال، این ربات می‌تواند پیش از خروج کیهان‌نوردان به فضای باز، مقدمات کار را فراهم کند؛ کارهایی نظیر باز کردن پوشش‌های محافظ و نصب تجهیزات. بخشی از وظایف «تلدرود» نیز به‌صورت خودکار و بدون دخالت مستقیم انجام خواهد شد. هدف اصلی این پروژه، کاهش مدت‌زمانی است که کیهان‌نوردان باید برای انجام امور در فضای بیرونی ایستگاه صرف کنند. @rus_cosmos

#تاریخنگار_فضایی در 21 سپتامبر سال 2018 ، کاوشگر هایابوسا-2 اولین فرود نرم موفق ماژول های تحقیقاتی را بر روی سطح سیارک انجام داد و تصاویری از سطح آن به دست آورد. این فضاپیما توسط آژانس اکتشافات هوافضای ژاپن (jaxajp) ، در 3 دسامبر 2014 از پایگاه فضایی تانگشیما به فضا پرتاب شد و به دنبال سیارک ریوگو رفت. این سیارک نزدیک به زمین دارای یک مدار طولانی است ، به همین دلیل است که در روند حرکت خود به دور خورشید ، از خط سیر زمین و مریخ نیز عبور می کند. @rus_cosmos

💚🤍❤️ الان را نبینید که آسمان کشور اتوبان هواپیماها و پهپاد‌های بیگانه شده است، چند ده سال قبل، به جز عقاب‌های ایرانی، کسی جرات آمدن به این آسمان را نداشت. 🦅 پر افتخارترین عقاب‌های نیرو هوایی ایران در زمان جنگ از چپ به راست 🖤 جلیل زندی، تک‌خال نیروی هوایی با ۱۱ پیروزی هوایی 🖤 عباس دوران، فاتح آسمان بغداد ❤️ فرج‌الله برات‌پور، فرمانده دسته پروازی در عملیات تاریخی اچ-۳. 🖤 محمود اسکندری، از خلبانان برجسته عملیات‌های آزادسازی خرمشهر و اچ-۳ ✅ سرنوشت این چهار عقاب ایرانی هم جالب است؛ 🖤 عباس دوران در تیرماه ۱۳۶۱ و در حین عملیات بغداد آسمانی شد. 🖤 محمود اسکندری در سال ۱۳۶۶ با اتهامات امنیتی مواجه شد و مدتی زندانی شد و در نهایت در سال ۱۳۸۰ در یک حادثه رانندگی آسمانی شد. 🖤 جلیل زندی در تیر ۱۳۶۱ بمدت ۶ ماه زندانی شد، پس از جنگ به معاونت طرح و برنامه نهاجا رسید و در نهایت در سال ۱۳۸۰ در یک حادثه رانندگی آسمانی شد. ❤️ فرج‌الله برائت‌پور بعد از جنگ ریاست اداره بازرسی نیروی هوایی شد و سپس بازنشسته شد و گاهی از وی تجلیلی می‌شود.

بر اساس تحلیل مرکز مطالعات استراتتژیک و بین‌المللی "CSIS" تاسیسات پیک‌اکس در داخل کوه عمدتا گرانیتی قرار دارند. گزارش عمق احتمالی بخش‌های زیرزمینی این مجموعه را حدود ۸۰ تا ۱۰۰ متر اعلام می‌کند. درباره قدرت نفوذ سلاح جی‌بی‌یو-۵۷ عمدتا عدد ۶۱ متر را اعلام می‌کنند ولی با توجه به محرمانه بودن این سلاح نمی‌توان به این عدد تکیه کرد و همچنین نفوذ ۶۱ متر هم یک عدد عمومی است و برای جنس زمین سخت مانند گرانیت این عدد خیلی کمتر می‌شود. به هر حال، می‌توان گفت که حداقل ۱ یا چند عدد جی‌بی‌یو-۵۷ نمی‌توانند تاسیسات پیک‌اکس را نابود کنند. @rus_cosmos

🇮🇷🇺🇸 آیا آمریکا می‌تواند تأسیسات زیرزمینی پیک‌اکس یا "کلنگ‌گزلا" ایران را نابود کند؟ بر اساس گزارش خبرگزاری AP و جدیدترین تحلیل تصاویر ماهواره‌ای CSIS در سپتامبر ۲۰۲۶، مجموعه‌ای که با نام پیک‌اکس شناخته می‌شود در نزدیکی تأسیسات هسته‌ای نطنز قرار دارد و بخش‌های مهم آن در عمق زیاد و زیر حجم بزرگی از سنگ ساخته شده‌اند. آمریکا برای حمله به اهداف بسیار عمیق بمب سنگرشکن جی‌بی‌یو-۵۷ را در اختیار دارد؛ بمبی حدود ۱۳ تنی که برای نفوذ و تخریب تأسیسات زیرزمینی طراحی شده است. با این حال، عمق دقیق تونل‌ها و سالن‌های داخلی پیک‌اکس به‌طور عمومی مشخص نیست و به همین دلیل نمی‌توان گفت حتی جی‌بی‌یو-۵۷ قادر است تمام بخش‌های آن را به‌طور کامل نابود کند. حمله با یک یا چند جی‌بی‌یو-۵۷ می‌تواند ورودی‌ها، تونل‌ها، زیرساخت‌ها و بخش‌هایی از مجموعه را به‌شدت آسیب بزند یا برای مدتی آن را از کار بیندازد، اما بر اساس اطلاعات علنی موجود، نابودی کامل عمیق‌ترین قسمت‌های این مجموعه تضمین‌شده نیست. @rus_cosmos

راکت کینتیکا-۱ با موفقیت ۹ ماهواره را در چین به مدار فرستاد امروز یکشنبه ساعت ۱۲:۰۳ ظهر به وقت محلی، راکت کینتیکا-۱ وای-۱۸ از منطقه آزمایشی نوآوری فضایی تجاری دونگ‌فِنگ در شمال‌غرب چین به فضا پرتاب شد و ۹ ماهواره را در مدارهای تعیین‌شده قرار داد. شرکت CAS Space، سازنده این راکت گفت؛ محموله‌های این پرتاب شامل ماهواره‌هایی در حوزه‌های سنجش از دور، پیشگیری و مقابله با بلایای طبیعی، آزمایش‌های علمی، پردازش محاسباتی هوش مصنوعی و فناوری‌های ارتباطی نسل آینده بودند. @rus_cosmos

چرا توپ‌های لیزری برای شکار موشک‌های بالستیک در فضا مستقر نمی‌شوند؟ مهمترین چالش تامین توان و خنک کردن سلاح لیزری است. برای استقرار مثلا یک لیزر ۱۰۰ کیلو واتی با بازده ۷۰٪ به حدود ۱۵۰ کیلووات برق نیاز دارد. با پنل‌های خورشیدی فضایی با بازده میانگین، برای تأمین این توان در مدار زمین تقریباً ۸۰۰ تا ۱۰۰۰ مترمربع پنل در شرایط مناسب لازم است و با درنظرگرفتن تلفات و شرایط واقعی، می‌تواند به حدود ۱۵۰۰ تا ۲۰۰۰ مترمربع برسد. برای مقایسه ایستگاه فضایی بین‌المللی دارای ۳٬۲۴۴ مترمربع سطح کل آرایه‌های خورشیدی با بیش از ۲۵۰ کیلووات تولید انرژی است. برای کارکرد لیزر در زمان نبود نور خورشید نیز مثلاً ۳۰ دقیقه حدود ۷۰–۸۰ کیلووات‌ساعت باتری  ذخیره‌سازی نیاز است که تقریباً خود باتری ها چند تن وزن خواهند داشت، برای مقایسه ایستگاه فضایی بین‌المللی دارای ۲۴ باتری لیتیوم‌یونی ۱۵ کیلو‌واتی است که ۴٫۷ تن وزن دارند. دفع گرمای حاصل از بازده پایین لیزر در خلأ می‌تواند از خود تولید برق هم چالش‌برانگیزتر باشد؛ چون در فضا خنک‌کاری عمدتاً از طریق رادیاتور و تابش حرارتی انجام می‌شود. @rus_cosmos

#تاریخنگار_فضایی در 20 سپتامبر 2013 ناسا پایان ماموریت "Deep impact" را اعلام کرد. در ماه آگوست ، در فاصله بین جلسات ارتباطی ، فضاپیما جهت گیری صحیح خود را از دست داد و جهت آنتن های آن از زمین دور شد و امکان بازگشت آن به موقعیت صحیح وجود نداشت. علت قطع ارتباطات ناشناخته است. فضاپیمای Deep impact طراحی شده بود تا برخورد با دنباله‌دار ۹P/Tempel را مطالعه کند و با ارسال تصاویر این دنباله‌دار قبل از برخورد اجزای سازنده دنباله‌دارها مشخص شود. در 4 ژوئیه 2005 ، بخش برخوردی این فضاپیما به‌طور موفقیت‌آمیز با هسته دنباله‌دار برخورد کرد و اجزای آن توسط تلسکوپ‌های زیادی مانند تلسکوپ فضایی هابل رصد شد. @rus_cosmos

#فوری ⚜ سفارت مجازی آمریکا در ایران هشدار احتمالی بسته شدن آسمان ایران را داده است 📃@Cataphract1

دبیر شورای عالی امنیت ملی ایران، محسن رضایی اعلام کرد شروط تهران برای شروع مذاکرات شامل پایان جنگ در همه جبهه‌ها، آزادسازی دارایی‌های بلوکه‌شده ایران و پایان محاصره دریایی است.

فضاپیمای پروگرس ام‌اس-۳۵ ساعت ۱۷:۱۷ به وقت ایران به ماژول پویسک در ایستگاه فضایی بین المللی متصل شد. @rus_cosmos

عکسی از سطح نشین لونا-۱۷ شوروی که در سال ۱۹۷۰ به ماه رفت، توسط دوربین مدارگرد شناسایی ناسا (LRO) در سال ۲۰۱۰ گرفته شده است . همانطور که در تصویر هم مشخص است، رمپ های سطح نشین برای خروج ماهنورد لوناخود-۱ باز شده و ماهنورد از فضاپیما جدا و در سطح ماه به گردش پرداخته است . @rus_cosmos

راکت فضایی Shavit (شاویت) یک پرتابگر سه‌مرحله‌ای با سوخت جامد ساخت اسرائیل است که از فناوری موشک بالستیک جریکو-۲ توسعه یافته است. نخستین پرتاب خانواده شاویت در ۱۹ سپتامبر ۱۹۸۸ از پایگاه پالماچیم انجام شد و ماهواره آزمایشی اوفک-۱ با جرم حدود ۱۵۶ کیلوگرم را به مدار برد؛ نسخه ارتقایافته‌ای که مشخصاً شاویت-۱ نامیده می‌شود، نخستین‌بار در ۲۸ مه ۲۰۰۲ ماهواره اوفک-۵ را پرتاب کرد. شاویت برخلاف بیشتر موشک‌های فضایی که به سمت شرق پرتاب می‌شوند، به سمت غرب و روی دریای مدیترانه پرواز می‌کند و وارد مدار Retrograde با شیب تقریباً ۱۴۳ درجه می‌شود؛ دلیل اصلی، جلوگیری از عبور موشک و سقوط مراحل آن بر کشورهای همسایه و مناطق پرجمعیت است. این مسیر برخلاف چرخش زمین است و حدود ۳۰٪ از توان حمل محموله را کاهش می‌دهد. در نسخه شاویت-۱ مراحل از موتورهای جامد ATSM-13، ATSM-9 و AUS-51 استفاده می‌کنند و سوخت آنها عمدتاً جامد بر پایه HTPB است. جرم هنگام پرتاب حدود ۳۰ تن، طول حدود ۱۸–۲۰ متر، قطر حدود ۱٫۳۵–۱٫۴ متر و ظرفیت حمل به مدار پایین زمین حدود ۲۲۵ کیلوگرم است. @rus_cosmos

#تاریخنگار_فضایی در 19 سپتامبر 1988 اسرائیل ماهواره افک-1 (Ofek-1) را با نخستین نسخه راکت فضایی شاویت (Shavit) به فضا پرتاب شد. این نخستین پرواز شاویت و نخستین پرتاب اسرائیل بود و با این پرتاب اسرائیل به نهمین قدرت فضایی جهان تبدیل شد. راکت فضایی Shavit بر پایه فناوری موشک بالستیک Jericho-II توسعه داده شده بود. @rus_cosmos

اتصال پنج نیروگاه حرارتی پایگاه فضایی وستوچنی به شبکه گازرسانی مراسم اتصال پنج نیروگاه حرارتی پایگاه فضایی وستوچنی به شبکه گازرسانی، با حضور ولادیمیر پوتین، رئیس‌جمهور روسیه، و به‌صورت ویدئوکنفرانس برگزار شد. پایگاه وستوچنی یکی از هفت نقطه روسیه بود که در ۱۸ سپتامبر به‌طور هم‌زمان به شبکه‌های توزیع گاز متصل شدند. پنج نیروگاه حرارتی این پایگاه که پیش‌تر با سوخت دیزل کار می‌کردند، اکنون به گاز طبیعی مجهز شده‌اند. این نیروگاه‌ها گرمایش شش بخش از پایگاه فضایی، از جمله مجموعه پرتاب و مجموعه فنی راکت‌های سایوز-۲، را تأمین خواهند کرد. مجموع ظرفیت این نیروگاه‌ها ۱۳۰٫۵ مگاوات است. همچنین برنامه‌ریزی شده است که در آینده، مجموعه فنی راکت فضایی آنگارا نیز به شبکه گاز متصل شود. قرار است بهره‌برداری کامل از این نیروگاه‌ها با سوخت گاز، تا آغاز فصل گرمایش انجام شود. @rus_cosmos

روسیه و هند با همکاری یکدیگر فضاپیمای مشترک «ویرال» را به مدار ناهید ارسال می‌کنند تا جو این سیاره را مطالعه کنند. دیمیتری باکانوف، رئیس روسکوسموس، اعلام کرد آکادمی علوم روسیه نیز نقش فعالی در این پروژه دارد. پروژه ویرال یکی از بخش‌های همکاری فضایی رو به گسترش میان مسکو و دهلی‌نو است. این ابزار علمی روسی قرار است سال ۲۰۲۸ همراه فضاپیمای مدارگرد هندی ناهید (VOM) و توسط پرتابگر هندی LVM-3 به فضا پرتاب خواهد شد. @rus_cosmos