پَرسه در پارسی۱

تاثیر این محیط دور کردن ما از عالم است؛ از فهم، از ظرافت. ما را با اندیشه و دانش و تبادلِ نظر بیگانه کرده‌اند. اینجا نه فکری هست، نه اندیشه‌ای. فقط فرمان‌هایی که یکی از دیگری ابلهانه‌تر است، آمیخته با سرِسوزنی خشونت و بی‌رحمی. اینجا شاعران و فیلسوفان مطرودند و منفور. به پست‌ترین غرایزمان فروکاسته شده‌ایم. به وحشی‌ترین و حیوانی‌ترین و غریزی‌ترین قسمت از وجود خود رسیده‌ایم. هر کاری از دستشان برمی‌آمده کرده‌اند تا ما را تهی کنند از هر آنچه ممکن است به فکر کردن و اندیشیدن وابداردمان. شب‌ها با خودم کلنجار می‌روم تا مثل هم‌اتاقی‌هایم نشوم؛ مثل نظامی‌های بی‌اراده شده‌اند. بدون اینکه دم برآورند همه چیز را می‌پذیرند. گویی مغز خود را سپرده‌اند به صندوق امانات ایستگاهی گمشده. اینجا هستند. خرسند از چیزی که شده‌اند، وقتشان را به شوخی و خنده می‌گذرانند یا آماده می‌شوند تا اوامر فرمانده را اطاعت کنند و سربازان خوبی باشند. ابداً امیدش را ناامید نمی‌کنند. تادیب(روایت یک تحقیر)، طاهر بن جِلون، ترجمه‌ی محمدمهدی شجاعی، انتشارات برج، چاپ پنجم، ۱۳۹۸، صص: ۱۲۴- ۱۲۵. @parse_dar_parsi_1