مبهم

‏قبلا دنبال کنج خلوت میگشتیم گریه کنیم؛ الان دیگه فرقی نداره تو تاکسی و مترو باشی یا حموم خونت. کسی هم نمیپرسه چرا؛ همه میدونن

تازه فهمیدم دل به دل راه داره یعنی چی یعنی دردها پخش میشن حتی وقتی اسم همدیگه رو هم نمیدونیم.‌..

یک ماه پیش امروز؛ هزاران نفر بی آنکه بدانند، برای آخرین بار از خواب بیدار شدند. برای آخرین بار صبحانه خوردند. برای آخرین بار مادر خود را بوسیدند. برای آخرین بار با عزیزان خود حرف زدند. برای آخرین بار کار کردند. برای آخرین بار آهنگ گوش دادند. برای آخرین بار رویا بافتند. برای آخرین بار لباسی را پوشیدند. برای آخرین بار به پدر خود نگاه کردند. برای آخرین بار خندیدند. برای آخرین بار بند کفش‌های خود را بستند. برای آخرین بار گفتند: «نگران نباشید، مواظبم». برای آخرین بار از در خانه بیرون رفتند. برای آخرین بار مثل همیشه شجاع و شریف ماندند. برای آخرین بار به آسمان نگاه کردند. برای آخرین بار عاشق ایران بودند. برای آخرین بار امید داشتند. برای آخرین بار ترسیدند اما پا پس نکشیدند. برای آخرین بار کمک کردند. برای آخرین بار کمک خواستند و برای آخرین بار زیستند؛ و دیگر هیچ‌وقت بازنگشتند...

هیچکس با این سوگ شوخی نکرد، هیچکس. ‏ما در کرونا، تحریم، گرانی و حتی جنگ و هر بدبختی دیگری شوخ بودیم اما لبخند برای همیشه از این سرزمین رخت بر بست. ‏خوشحالی امروز در سرزمین من جرمیست که هرکس خودش را پیش از دیگری مجازات میکند. ‏این است مرثیه سوگواران.

‏ما مرده‌ایم با گلوله‌های بی‌شماری که در تن‌های دیگری خورد.

ما دوبار مُردیم؛ یه بار از بی خبری..💔 یه بار از با خبری...🖤

‏خدایا مراقب کسایی که نمی‌شناسم باش...

‏هیچ نخی ازم به زندگی وصل نیست. با بحرانِ بعدی می‌تونم بزنم زیر تمامِ میزهای جهان و جلوی بازشدن هیچ گره‌ای رو نگیرم. گره‌هایی که تا قبل از این با دندون نگهشون داشته بودم.

تو کز محنت دیگران بی غمی خیلی بی غیرتی...

بترسید از خونی که به ناحق ریخته شود. بترسید از آهی که از ته دل کشیده شود. ‌

تِفنگ حیفه که آهـو بَکُشی،آهـو قشنگه..! ( آهو ؛ جوونای ایران )

چقد حق بود... ‌

هى تام دیگه دير شد ... اون بچه هايى كه با ما ميخنديدن... دیگه الان دارن با زندگی میجنگن😔 ‌‌

‏حالم از این کلمه ها بهم میخوره: معیشت، سبد هزینه، سفره مردم، یارانه، خانوار، دهک و ...

‏آدم نرمال به لحاظ روانی و شخصیتی، توی جامعه ای که ۹۰درصد زیر خط فقرن، حتی اگر خودش زیرخط فقر نباشه، حالش خوب نیست، نمیتونه از داشته هاش لذت ببره، غصه داره. توی این شرایط خوشحال و بی غم بودن، غیرنرماله!

سکانسی از فیلم حاجی واشنگتن به کارگردانی علی حاتمی ‌

- دوست‌داشتنی هستی؛ مثل نقاشی کشیدن روی شیشۀ بخارگرفته..

رابطه با آدم‌های بالغ برای من نشئگی داره.. شیفته‌ی اون خط فکری می‌شم، نه سن و سالشون.. لمس خاصی دارن، محترم و پُرن.. به موقع بودن رو بلدن. . معلق نیستن و ارتباطت باهاشون مشخصه..!