𝘚𝘪𝘯𝘨𝘶𝘭𝘢𝘳𝘪𝘵𝘺

همیشه به این فکر میکنم که یکسری روزها انتظارم رو میکشن، منتظرن که یه سروسامونی به حال‌ام بدم، به اون نقطه هه برسم بعد آغوششون رو بازکنن و بگن بدو بیا ولی هنوز وقتش نشده و من میدونم که باید صبر کرد و ادامه داد باید اون پویایی رو حفظ کرد میدونی نباید راکد بشی نباید بزاری گرد نارضایتی از حال جلوی خوشی و رشد آینده‌ت رو بگیره، زندگیش کن و سخت نگیر بالاخره یروزی اون اتفاق لعنتی می‌افته.

امروز داشتم بهش فکر میکردم بعد متوجه شدم که دارم یکسری آرزوهای کودکیم رو زندگی میکنم و این همیشه بهم حس رضایت از خودم رو میده.

اینم از ناهار امروز

روزهایی که دارم زندگیشون میکنم

روزهایی که منتظرشونم

نمی‌دانم ولی از این که تو کاتم راضی‌ام.

موسیقی رسمی جمعه‌ها و نیمه شب‌ها.

برای بدرود گفتن برای پیاده رفتن خشم لازم است، چنین خشمی از بیرون نمی‌آید، در عمق تهی قلب باید درد اینجا بودن، محال بودن ماندن در جایی که هستی، درد زنده به گور شدن و درد یکجا ماندن باشد. اینجا ماندن ناممکن است ظالمانه است اینجا ماندن، باید رفت جایی از این مسیر هر راهی که در جهت خورشید باشد، درجهت نور بیشتر. بدرود با اینجا هرجا که باشد.

در پیاده روی های امسالم گه‌گاه به مسیرهایی ناشناخته قدم می‌گذارم، بهتر بگویم عمداً گم‌میشوم کوچه‌هایی که نمی‌شناسم اما هربار به چیزی جالب برمیخورم، بنایی قدیمی، خانه‌ای با معماری خاص، گیاهانی عجیب و زیبا که تن کوچه را به باغ مبدل کردند. نمی‌دانم اما ناشناخته‌ها از شادترین تجربه‌ هایی می‌شوند که زندگی‌شان کردم، آن ساعات در کوچه پس کوچه‌ها گم شدن من را به خود نزدیک تر می‌کند، به ساعت تلفنم که نگاه میکنم حس میکنم در لحظه حال حاضرم، دنیا بزرگتر می‌شود و دریابم که انگار به ناگاه درک بهتری از زندگی و محیطی که من را فرا گرفته است دارم.

چطور می‌شود گم‌شد؟ اگر هیچ‌گاه گم‌نشده‌ای هیچ‌گاه زندگی نکرده‌ای. اگر ندانی چطور گم‌شوی تباه خواهی شد، زندگی کاشفانه جایی میان سرزمین های ناشناخته قرار دارد. پس میخواهم گم‌شوم میخواهم نبودن را کشف کنم تا به این بودن‌ها معنایی حقیقی بخشم.

از اینکه هوا خنکه و درختا سبزن و بوی یاس میاد راضی‌ام.

I wanna go someplace where l can marvel at something. Language, gelato, spaghetti, something.

EAT, PRAY, LOVE 2010

Great upper body

میترسم آخرش این تیغ واقعیت بدجور پاهام رو بِبُره.

این روزا رو لبه تیغ راه میرم درحالی که فقط یک قدم با فروپاشی روانی فاصله دارم سعی میکنم حال و احوالم رو استیبل نگه دارم و زیاد به لجنزار این واقعیت فکر نکنم تا من رو هم تو خودش نکشه.