𝘚𝘪𝘯𝘨𝘶𝘭𝘢𝘳𝘪𝘵𝘺

دارم به آهنگ Did you know that there's a tunnel under Ocean Boulevard از لانا گوش میدم و به آدمها فکر می‌کنم ، به خاطراتی که میتونیم باهم داشته باشیم ، به دست ها ، به لبخند ها ، به روزهای پیش رو به جوانی.

امواج مرده میتونن بدجور ترسناک باشن ؛ چون نمیتونی پیش بینی دقیقی ازشون داشته باشی برای همین خیلی غیره منتظره غافلگیرت می کنن و همه چیز رو توی خودشون می بلعن حتی وقتی آب دریا آروم باشه بدون حتی یه دونه موج ، دلم میخواد بدونم کدوم یکی از ما قراره با امیدی که تو دلون جوونه زده ، بشیم موج مرده تو ، یون جینا . The Glory

من فکر میکنم ایمان نتیجه نیازه ، ما آدما وقتی به چیزی ایمان میاریم که بهش نیاز داریم ، مثل عشق ، محبت.

PLAYLIST: DAY'S OF YOUTH SPOTIFY PLAYLIST: LINK

آهنگ‌های فولک دیلـن رو باید ، تنها توی یه کلبه چوبی نقلی وسط جنگل درحالی که کتری رو گذاشتی رو آتیش و منتظری تا جوش بیاد ، وقتی هوا آفتابیه، درحالی که کف خونه نشستی ،خونه‌ ای که جز یه پتو ، چمدون ، کتاب ، کتری و چهارتا خوراکی چیزی توش نیست گوش بدی. همونقدر متروک و خالی از سکنه ، همینقدر دلنشین.

امان از جاهلی که فکر کنه عاقله دیگه خدارو هم بنده نیست.

یادمه ترم یک که بودم استاد شنامون بهمون گفت که اگه میخوای اون بالا روی سطح آب بمونی و تعادلت بهم نخوره و غرق نشی نباید از ترس غرق شدن هی تند و تند دست و پا بزنی ، اینجوری بدتر فرو میری ، حکایت الانه هرچی بیشتر دست و پا میزنی بیشتر فرو میری.

مهم نیست آدما چقدر قلمبه و سلمبه حرف میزنن ، وقتی حرفاشون بارِ معنایی نداره همشون یه مشت خزعبلـن.

این میون یه سری کار هست که اگه خودت انجام ندی ، هیچ‌کس برات انجام نمی‌ده ، مثل زندگی کردن.

آخر سر که غمات ته‌نشین شد ، چاییت سرد شد، عقلت برگشت سر جاش به خودت میگی رها کن بابا رها کن ، که درستشم همینه.

مدت‌هاست که از خواب فرار میکنم گویی از ترس دوباره به خواب رفتن.

انسان دشواری وظیفه است

این روزا فقط می‌خوام سرمو بندازم پایین و زندگی کنم ، بدون توجه به هیچ چیز ، یه وقتایی یه فیلم فقط با یه سکانس معنا پیدا می‌کنه.

دوستی با درختا بهتره ، میشه رو ثباتشون حساب کرد.

"طبیعت دریچه‌ای به سوی روح"

گاه در زندگی دقایقی فرا می‌رسد که تنهایی و غمگین بودن را ترجیح می‌دهم. این تنهایی و این غم راهی برای ادامه‌حیات من است ، مسائل و نکات گوناگونی ذهنم را درگیر خود می‌کنند که قابل گفت و گو با دیگری نیستند همه اینها به قدری مرا به فکر فرو می‌برند که گاه واقعیت را از خاطر می‌برم.