𝘚𝘪𝘯𝘨𝘶𝘭𝘢𝘳𝘪𝘵𝘺

دارم با خودم فکر میکنم که شاید اکثـر ماها فقـط " آدم های درست در زمان اشتباه " بودیم. شاید توی یه زمانِ خاصی، توی یه جایی، وقتی که خیلی غمگین بودیم وقتی که عمیقا شکسته بودیم و نیاز داشتیم دستی باشه که بلندمون کنه اون لحظه فقط دلمون میخواسته که کسی پیشمون باشه که دوسش داریم کسی که همیشه کنارمون بوده. اصلا شاید اصل مطلب همین بوده شاید اصل همه رابطـه هایـی که به جایی نمیرسن، همون جایی که آدمای یه رابـطه میدونن کـه بـه هم تعلـق ندارن، و باهم بودنشون فقط به خاطر بُعد زمان بوده شاید برای همینه که هر دو طرف شخص دیگه ای رو تو قلبشون دارن.اما جایی که باید اون شخص میبوده زمانی که باید وجودش حس می‌شده نبوده شاید رابطه هایی که همش یه بمبست بزرگ ته خطشون قرار داره تنها دلیلش این بوده که هر دو طرف فقط آدم های درست در زمان اشتباهی بودن. @IDsingularity

می‌گویم دمیـان هیچگاه کنار چیزی که شبیه به توست نمـان! هرچـه که رنگ و بوی تو را بـه خودش گیـرد، تـوان تغیـیر را از روی دوشـت برمی‌دارد و تـورا همچــون لاشـخوران به سیـر شدن از طریـق ته مانده‌ی ناچیز غذای دیگران راضی می‌کند. هرچه که رنگ و بوی تورا به خودش گیرد دیگر سودی برایت نخواهد داشت، اورا بدرود بگو. زیرا این تفاوت ها هستند که باعث رشـدَت می‌شوند. @IDsingularity

وقتی که طوفان می‌شود همه چیز را از جایش می‌کَنَد،. در می آورد و به دورترین نقطه پرتشان می‌کند. همه جا آشوب می‌شود و دیگر هیچ چیز مثل قبل نیست. تو نمیدانی طوفان از کجا پیدایش شد و کِی قرارَست تمام شود. اما بعد از طوفان های عظیم یک چیز تغییر میکند، چیزی که نه میدانی چیست و نه میدانی چگونه دچار تغییر شده است. و تو میشوی ناخودای کشتیِ خودت که مصمم تر از هروقت کنترل سُکان رابه دستت میگیری.طوفان های عظیمِ زندگی چیزی را به عظمت خودشان در درون آدمـی تغییـر می‌دهند و آدمـی نمی‌داند که آن چیست! @IDsingularity

ما آدما باید خودمونو بفهمیم.حس و حالمون رو درک کنیم.باید بدونیم کجا حالمون خوشه مقصـودم از کجا لزوماً یه مکان نیست،" کجا" میتونه معناش این باشه که کنار چه کسـایی حالمون خوبه،دوست داریم پیش کی باشیم دوستداریم با کی حرف بزنیم. این "کی" میتونه همون مکان امن باشه برامون. دیگه اینجوریه که هرجا کناره اون باشی حالت خوبه. @IDsingularity

راستش را بخواهی همه‌ی اتفاقات تلخ از غم های کوچکِ دست نخورده شروع می‌شوند. همین که عطر به خودت نزنی، همین که موهایت را شانه نکنی،همین که کلیدت را یادت رود، همین که لباس گرم نپوشی، همین که به خودت اهمیت ندهی. شاید این اهمیت دادن به خود خیلی کوچک به نظر بیاید اما سوال اینجاست آیا کسی که به خودش اهمیت ندهد می‌تواند به دیگران اهمیت دهد؟! در این نقطه مهم نیست که چه درحال وقوع است، شما دارید زندگی با نشانه هایش را نابود میکنید. این شروع تهوع آور یک مرگ تدریجی ست. هر روز ذره ذره ی وجودت را از بین میبری بی آنکه دیگر برایت مهم باشد. چیز های کوچک اهمیت بیشتری دارند. شاید یک بوسه قبل از خروج از خانه به اندازه به یاد بودن سالگرد ازدواج اهمیت داشته باشد. @IDsingularity

روحـی تنـها کـه در کرانــهٔ محـزونـی سرگشـته است. @IDsingularity

امروز یکی رو دیدم شبیه تو بود تا نگاهم بهش افتاد هول شد و سعی کرد سرعت راه رفتنش رو بیشتر کنه.حس کردم خود تو بودی از هول شدنت و نگاهِ پر از استرست لودادی که خودتی. شاید این اولین بار بود که پشیمونی از اشتباهی که کرده بودی رو کاملا حسش کردم. راستشو بخوای ایندفعه هیچ حسی بهت نداشتم،حتی از اینکه انقدر یهویی بهت برخوردم جانخوردم امروز بالاخره تو نقطه‌ای از زندگی وایستادم که فهمیدم تو کاملا اهمیتت رو پیش من از دست دادی و دیگه حس نکردم برام مهمی. ولی استرس تو چشم هات. اون پشیمونی ای که تو چهرت بود. فکر کنم این اولین باری بود که با تموم وجودم تونستم ببخشمت. @IDsingularity "

گاهی سکوت کن. سکوت کن و به آدم‌های اطرافت گوش بده، سکـوت کن و فقـط گـوش کـن گاهی وقتا میتونی باسکوت کردن به راز پنهانِ آدم ها پی ببری، میتونی سفر کنی به دنیای اونها، مسائل رو از جهتی که اونها بهش نگاه می‌کنن ببینی. گاهی اوقات به خودت اجازه سکوت کردن بده،شاید متوجه بشی که با آدم های اطرافت فرسنگ ها فاصله داری. شاید متوجه بشی که دنیا هاتون شبیه هم نیست. شاید به هردوتون اجازه بدی که از دنیای همدیگه فاصله بگیرید و به خوبی رابطتون رو به پایان برسونید قبل از این که این فرسنگ ها فاصله بینتون جدایی بندازه. @IDsingularity "

زندگی گاهی غریب می‌شود، مثل پرت کردن یک سنگ به درون تاریکی ژرف. شاید به چیزی برخورد کند، اما آدم نمی‌تواند ببیندش. تنها کاری که می‌شود کرد حدس و گمان است، و باور داشتن. باید به آن عادت کرد- به منزوی بودن. - هاروکی موراکامی @IDsingularity "

احساس میکنم که گرداب زمان من را بلعیده است. پیش از آنکه به خودم بیایم خیالی مبهم دور ذهنم پیچیده می‌شود. مسئولیت در این نقطه از کجا شروع می‌شود؟! مه غلیظی که جلوی دیدت را گرفته است کنار میزنی. تقلامیکنی بفهمی که کجایی؟! مسیر چیست؟! دائماًسعی میکنی به محور زمان چنگ بزنی،سعی میکنی خاطراتت را به یاد بیاوری. اما نمی‌توانی مرز بین رؤیا و واقعیت را تشخیص دهی. تنها به یک چیز آگاه میشوی،که موقعیت حساس و خطرناک است. تورا همچون آهن ربایی قوی به سمت خویش می‌کشد وتو اختیارت را از دست می‌دهی. مثل زمانی که رودی طغیان می‌کند و شهری را در بر می‌گیرد. جاده ها و تمامی علائم به زیر آب می‌روند و زیر امواج غرق می‌شوند. و تنها چیزی که تو میتوانی ببینی خانه هاییست که به زیر آب رفته اند. @IDsingularity "

به دیدار خویـش میروم. درچشمانش نگاه میکنم، چشمانش چیزی را نشان می‌دهند که حکایت از غم ها و دردهامیکند،در آیـنه نمی‌توانی به خودت دروغ بگـویی.در آینه سِرِّ ضمیرَت نمایان میشود. @IDsingularity "