𝘚𝘪𝘯𝘨𝘶𝘭𝘢𝘳𝘪𝘵𝘺

‌ ‌ ‌‌‌ ‌ واااااااااای هیشکی نیست ذوقمو باهاش شیر کنم؟ اقاااا کتاب خوندم خدااااااا خدااااااااااا یعنی نخونید این کتابو بد کردید بخودتون هنوز تو شوک و هیجان و ذوقم و هیشکی هم نیست دوقمو شیر کنم کهههه " قلب سگی" میخاییل بولگاکوف همین و دیگر هیچ😂

خوشحالم دوست داشتی♡

‌ ‌ ‌‌‌ ‌ های دمت گرم پلی لیستات خیلی پسندمه بیشتر بذار پیلیز

سلـام! https://t.me/BiChatBot?start=sc-47435-faLbY8g

ارتباط برقرار کردن با بعضی آدما حس گناهکار بودن بهم میده،انگار بارفتارشون دارن بهم میفهمونن ظلمی رو درحقشون کردم که خودم هم ازش خبر ندارم، نگاه ها، حرف زدن و تفکرشون باعث میشه فقط دلم بخواد از آدما دوری کنم.

این خیلی مسخرس که هر لحظه از زندگیم حس میکنم اینکه علاقمو به آدما نشون بدم تهش جز اینکه بیهوده باشه چیزی نیست. مثل این میمونه که خودم رو مزحکه دستشون کرده باشم یا این فکر که عین خوره میوفته به جونم که خب که چی؟ حالا گفتی که چی شه! بعد دیگه هیچی رو به زبون نمیارم.و به دور شدن ادامه میدم.

آرتمیس از اون آدماس که حالمو خوب میکنه:)🌱

بر این باورم که در زندگی قبلیم، در شهری بارونی زندگی میکردم، شاید این تنها توجیه باشه برای بی‌قراری روح من، حین شنیدن صدای بارون.

Darkness approaches from outside. I feel no light inside me strong enough to resist it.

A Touch of Darkness PLAYLIST: FASIC2

چیزهای زیادی درمورد تاریکی وجود دارد که به ما نگفته اند. درمورد ناشناخته‌ها، سکوت‌ها،خاموشی‌ها.در تاریکی دستانی وجود دارند که تو هیچ گاه نمی‌بینیشان،در تو تویی دیگر وجود دارد که در سکوت شب و تنهایی چترش را باز می‌کند و سپر محافظ تو می‌شود، بغضی خشن در گلویت ورم می‌کند و دردی وصف نشدنی بر پوسته‌ی ظریف روحت چنگ می اندازد. تویـی از درونت فریـاد برمی‌آورد فریادی جنون آمیز برای رهایی از حصار ها. زنجیری از غم ها و ناخوشی ها دور تا دور تنت می‌پیچد و نجوایی از یأس و نا امیدی در گوشت خوانده می‌شود. تاریکی می‌شود تقابل تو با خویـشتـنت ملاقـاتی از جـایی بَـس ســرد و خاکستری. درتاریکی تار و پودی از زشتی و زیبایی غم و شادی نهفته است و ناگفته ها بسیار.

یه نقطه تاریکـی هست، گوشـه ای از وجودم، از کودکــی تا حالا داره بدون هیچ صدایی، بدون هیچ حرکتی اروم به حیات خودش ادامه میده. من اونو میشناسم،ازش میترسم ولی در عیـن حال باهاش خـــو میگیرم، ازش دوری میکنم ولی در نهایت نقطه امنم اونجاست درست در دل همون تاریکی. مدت هاست که ازش فراری ام ولی در نهایت بهش برمیگردم،روبروش می‌ایستم من رو میشناسه و با تمام تار و پود سیاهش من رو به آغوش میکشه و من غرق میشم در ندونستن اینکه این آغوش اَمنه یا نا امن، خوبه یا بد، یأسه یا امید...

میشینه، دستاش رو تو همدیگه قفل میکنه، میگه: به نظرت آدم ها به دوست داشته شدن نیاز دارن؟ یعنی نیاز اساسیشون اینه؟! با همین میتونن همیشه ادامه بدن؟! فکر میکنم و ادامه میدم،وقتی حیوون خونگی گرفته بودی علاقَت رو بهش کم کردی؟ میگه: نه! ادامه میدم، خب حالا از این خبر داری که اون حیوون رو با اینکه از طبیعتش و جایی که باید باشه جایی که بهش تعلق داره دور کردی باز هم میخوای پیش خودت نگهش داری تا بالاخره یک روز بمیره؟ میگه: نه، ولی اگر بیرون هم باشه ممکنه مریض بشه و بهش رسیدگی نشه. میگم:الان مطمئنی پیش تو حالش خوبه! -میگه: راستش نه، +خب حالا این حس که با این که خیلی دوستش داری ولی میدونی به تو و دنیای تو متعلق نیست رو چی میذاری؟! - درک کردن دنیای اون! + دقیقا برای همینه که "درک" کردن از دوست داشتن مهم تره، چرا که ما گاهی همدیگررو توی حصار و قفسی که از این حس دوست داشتن برای هم ساختیم حبس میکنیم بدون اینکه بفهمیم درک همدیگَس که باعث میشه همه چیز معنا پیدا کنه، باعث میشه ادامه بدیم.

انگار که همیشه از اول شروع میکنیم حتـی وقتی به چیـزی پـایــان میدیـم درواقـع داریم از اول شروع میکنیـم. این چرخه همینجوری ادامه داره. پایان رو کی دیده!کی فهمیدَش؟

انگار که روزمرگی زاییده ذهنمـونـه انگار که برای فرار از انبوهی از افکار و ترسیدن از انجام کاری بهش پناه می‌بریم، ما پناه جویان بی پناه.

Cozy place with myself PLAYLIST: FASIC1