𝘚𝘪𝘯𝘨𝘶𝘭𝘢𝘳𝘪𝘵𝘺

در لبان ژکوند، در چهره مسیح روی صلیب، در چشمان چاپلین لبخندی است… درد های بزرگ را نمیتوان گریست!

قلمش رو دوست دارم

حرف زیاد دارم، اما حوصله‌ی پيدا کردن کلمات مناسب رو نه.

یک توصیفه و تو هر روز زیر لب میگی: با صدهزار مردم تنهایی بی صدهزار مردم تنهایی

چنلش استتیک و خاصه

قسمتِ دردناکش آنجایی بود که نه گفتنش حالم را خوب می‌کرد نه نگفتنش، تصمیمِ نهایی‌‌ام را گرفته بودم، قرار بود سکوت را دو دستی در آغوش بگیرم.

این عکس وایب فیلمای کیشلوفسکی رو میده

رشت-رودسر. امتداد.

چیزای قشنگ یهویی میان!نشستی تو اتاقت حوصله هیچ کاری نداری، از همه جا بی خبر یکدفعه آسمون دلش میخواد که بباره،تاریکی شب،چراغ‌های روشن ساختمون‌ها و انعکاس اتاقی بانور نارنجی توی چاله وسط خیابون.بویی از جنس هزار سال خاطره.یکهو بی‌خبر،میان و از بین اون همه بی‌حوصلگی،روحت رو نوازش میکنن و یک‌دلیل برای نقض بیهوده‌گی بهت میدن.

‘‘There is a word in Korean, In-Yun. It means providence or fate. But it’s specifically about relationships between people. I think it comes from Buddhism and reincarnation. It’s an In-Yun if two strangers even walk by each other in the street and their clothes accidentally brush. Because it means there must have been something between them in their past lives. If two people get married, they say it’s because there have been 8,000 layers of In-Yun. Over 8,000 lifetimes.’’ -Past Lives2023/Celine Song

انقدر که عکسای این بشر طبیعی و زنده‌س.

چقدر میگذره از اون روزا ، هرچی بزرگتر میشم بیشتر به این مسئله میرسم که عمرمون عین رعد میگذره ، خیلی سریع.

زندگی پر از خداحافظی های ناگهانی و پیش‌بینی نشده‌س.

مثل یک کلبه چوبی

آدم‌ها می‌رن اما ردِ خودشون رو در آهنگ‌ها به جا می‌ذارن.

آیدا با کلماتش قلبت رو ذوب میکنه