𝘚𝘪𝘯𝘨𝘶𝘭𝘢𝘳𝘪𝘵𝘺

- How I Met Your Mother

فکر میکنم این "باهم" بودنه خیلی ارزشمنده، اینکه وقتی تو داری تنهایی برای اهدافت میجنگی، وقتی از سختیایی که می‌کشی خسته میشی و ترس از فردا خاطرت رو بهم میریزه بدونی که کسایی هستن که دلت بهشون گرمه ، اینکه درسته که داری تنهایی این مسیر رو پیش میبری ولی یه همراه همیشه از دور حواسش بهت هست که وقتی زمین خوردی بیاد و دستـت رو بگیره و بلندت کنه ، کسی یا کسانی که بدونی وقتی که خراب میکنی، وقتی کم میاری، وقتی امیدت از همه‌جا میبره و شروع می‌کنی به بدبین شدن نسبت به آینده بدونی که همیشه آغوشی هست که بهش پناه ببری، دستی هست که دستت رو بگیره و فکری هست که مشغوله به تو باشه. این باهم بودنا خیلی ارزشمنده.

بعضی از آدم‌ها "کاملاً تنها" قله‌ها رو فتح میکنن، در حالی که بعضی‌ها "باهم" حرکت میکنن. بالای قله که رسیدیم صحبت می کنیم، تعامل می‌کنیم و خاطرات میسازیمو با هم یکی میشیم. فکر می‌کنم ما گروهی هستیم که حاضریم همه‌ی خوبی‌ها و بدی‌هارو تحمل کنیم، تا "باهمدیگه" به قله صعود کنیم. - کیم تهیونگ

چیزی که خیلی‌ها در مورد یه رابطه خوب و دوستی نمیدونن اینه که نمیتونن تشخیص بدن که دارن مورد سوء استفاده روانی قرار میگیرن. پس برای همینه که شما باید خودتون رو بشناسید و بهترین دوست خودتون باشید تا هیچوقت مجبور نباشین هیچ حدومرزی رو برای یه رابطه زیر پا بذارید. در واقع نکته اینجاست که یادبگیرید خودتون از احساسات خودتون سوءاستفاده نکنین.

دیگه انقدر بزرگ شدم که درک کنم از آدمایی که خیلی زود باهات صمیمی میشن و دوست دارن برای اونا حد و مرزتون رو کنار بذارین ، باید فاصله گرفت.

میدانی مهمترین کلمات با بارمعنایی عمیق همیشه کوتاه و خلاصه‌اند : سردرگمی،درد،خشم،گمشدگی،تنهایی و انسان جایی در زندگی‌اش دریافت که حتی نمی‌تواند روی یکسری احساسات اسم بگذارد پس کلام کوتاه شد و جهانی از ناشناخته‌ها دست‌نخورده باقی ماند.

فهمیدن من سخت نیست کافیست که با روحَت کلمات را لمس کنی آنگاه درخواهی یافت.

- I'M IN LOVE WITH DEAD WRITERS, POETS AND ARTISTS.

داستانِ سقوط از جایی شروع میشه که در یکی از میکده‌های آمستردام، مردی از خودش و زندگیش با فردی که اونجا بوده حرف میزنه و دروغ، ریا و تزویر، قضاوت کردن و مورد قضاوت قرار گرفتن، و در یک کلام سقوطِ اخلاقیِ خودش در زندگی رو مرحله به مرحله برای مخاطب به تصویر می‌کشه. در نهایت چیزی که خیلی دوست داشتم این بود که تصویری که کلمانس از خودش عرضه می‌کند ناگهان تبدیل به تصویر خود ما میشه.

اگر من اكنون حس می‌كنم به نقطه‌ی عطفی در زندگی‌ام رسيده‌ام، به خاطر آن چيزهايی نيست كه به دست آورده‌ام، بلكه به خاطر آن چيزهايی است كه از دست داده‌ام. سقـوط / آلبـر کامـو

گاه تشخیص کسی که دروغ می‌گوید از کسی که راست می‌گوید آسان‌تر است. حقیقت همچون روشنایی چشم را کور می‌کند. دروغ، برعکس، همچون آفتابی که در حال برخاستن یا فرو خفتن است به همه‌چیز جلوه می‌بخشد. سقـوط / آلبـر کامـو

وای ! عزیزجان ، برای کسی که تنهاست ، بدون پروردگار و بدون استاد ، سنگینی روزها سهمگین است . حالا که پروردگار از مد افتاده ، پس باید برای خودمان استادی برگزینیم . این واژه هم دیگر معنایی ندارد ؛ نمی ارزد به خاطرش کسی را بر آشفته کنیم . همین اخلاقگرایان خودمان را در نظر بگیرید که این قدر جدی هستند و هم نوعانشان را دوست دارند و ، در کل ، یگانه تفاوت شان با مسیحیان مؤمن این است که در کلیسا موعظه نمی کنند . به عقیده ی شما ، چه چیزی مانع می شـود تغییر کیش بدهند ؟ شاید احترام ، احترام به انسانها ، بله ، احترام انسانی . نمی خواهند جنجال راه بیندازند ، احساسات شـان را در دل نگه می دارند . خودم با رمان نویسی خدانشناس آشنا شدم که هر شب دعا می خواند . عقیده اش مانع چیزی نمی شد : در کتابهایش چه چیزی به پروردگار پیشکش می کرد ؟ به قول یکی : عجب مکافاتی ! آزاداندیشی سرسخت که سفره ی دلـم را پیش او باز کرده بودم ، دست بر آسمان برد و آه کشـان گفت « این مطلب ابدأ برایم تازگی ندارد ، همه شان سروته یک کرباس اند . » به عقیده ی آن حواری حقیقت ، هشتاد درصد نویسندگان مان ، فقط اگر می توانستند اثرشان را امضا نکنند ، درباره ی پروردگار می نوشتند و نامش را گرامی می داشتند . به گفته ی او ، اما امضا می کنند چون شیفته ی خویش اند ، و چیزی را گرامی نمی دارند زیرا از خود بیزارند . از آنجا که نمی توانند خود را مهار کنند و از قضاوت بپرهیزند ، برای جبران ، دست به دامن اخلاقیات می شوند . در یک کلام ، به شیطان پرستی با تقوا دچارند . به راستی ، روزگار غریبی شده چه جای تعجب دارد که اذهان پریشان باشند و یکی از دوستانم ، تا وقتی شوهر نمونه بود ، خدانشناس ماند ، و همین که مرتکب زنا شد تغییر کیش داد ! امان از جماعت بی مقدار آب زیرگاه و ریاکار که مدام نقش بازی می کنند و بدبختانه ، خیلی هم تاثیرگذارند ! باور بفرمایید همه شان چنین اند ، حتی وقتی آسمان را به آتش می کشند . چه کافر باشند و چه دیندار ، اهل مسکویا بوستون ، همگی مسیحی اند ، از پدر به پسر . اما دست بر قضا دیگر نه پدری در کار است نه قاعده و قانونی . آزادند ، پس باید چاره ای بیابند و چون مشخصاً از آزادی و آن چه حکم می کند گریزان اند ، با التماس تنبیه را می طلبند ، مقررات هولناک ابداع می کنند ، می شتابند خرمنهای آتش برافروزند تا جایگزین دست عقوبت دهنده ی کلیسا بشوند . چه دردسرتان بدهم ؛ آدمهایی از قماش ساوانارولا . اما فقط گناه را باور دارند ، و با رحمت بیگانه اند . البته به آن فکر می کنند . رحمت همان چیزی است که می خواهند ، پاسخ مثبت ، رهایی ، هستی سعادتمندانه و خدا می داند چه چیزهای دیگر ـ زیرا احساساتی هم هستند ـ لابد مراسم نامزدی ، دوشیزه ی باطراوت ، مرد درستکار ، موسیقی ، برای نمونه ، من ، که احساساتی نیستم ، می دانید چه رؤیایی در سر می پروراندم : عشـقی تمام عیار در جسم وجان ، شب وروز ، هم آغوشی مدام ، لذت بخش و شورانگیز ، طی پنج سال ، و بعدش مرگ . افسوس ! سقـوط / آلبـر کامـو

- روزانه نویسی بالاخره کاری که یک سال بود تو فکرش بودم رو شروع کردم باهاش خوشحالم‌ موهام بلند شده بودن و ازشون خسته شده بودم و خسته شدم از بس که اون مدلی که دلم میخواست رو برام نمیزدن پس ریسک کردم و خودم کوتاهشون کردم و نتیجش خیلی بهتر از چیزی شد که فکر میکردم - این نقطه یادگرفتن شاید بهتره اون اطمینانی که نسبت به بقیه داریم رو به خودمونم داشته باشیم- دفتر طراحی مورد پسندم رو گرفتم و شروع کردم به یادگرفتن اون سبک مورد علاقم از طراحی و فکرشو نمی‌کردم کارم توش خوب باشه ولی بود ، از استندی که گیاهام روش بودن خسته شدم و دیدم که اصلا سلیقه من نیست پس رفتم هرچی کتاب قدیمی و بلـااستفاده که رنگشون کاهی بود رو برداشتم و به شکل استند درشون آوردم و این کار خیلی حس خوبی بهم داد ، کتاب سقوط از کامو رو تموم کردم و با اینکه نود و پنج صفحه بیشتر نبود خوندنش رو یک ماه طول دادم چون عمیقاً به هر کلمه‌ش فکر میکردم و غرق در هزار توی افکار میشدم ، سریال‌هانیبال رو دیدم و صد درصد شد از مورد علاقه هام ، چقدر این روزها به یک نکته توجه میکنم ، اون هم اینکه میتونم بگم سبک مستقل خودم رو توی زندگی پیدا کردم ، آهنگایی که سبکشون به من شبیهن ، کتابها،فیلم ها و سریال ها و طوری که زندگی می‌کنم. این یه اتفاق خوشحال کننده بود برام توی تابستون امسال. و مسئله مهم فکر کنم همین باشه که ما آدما بتونیم انقدر در دنیای درون خودمون غرق شیم و به حد کافی ای از خودشناسی برسیم که بتونیم سبک خودمون رو پیدا کنیم.

یکی از بزرگترین گرفتاری دنیا اینه که همیشه کسی که زخمی زده یادش میره ولی کسی که زخم رو متحمل شده نه کسی که توهین کرده یادش میره و کسی که اون رو شنیده نه کسی که آزار داده چیزی یادش نیست ولی اونی که قلبش شکسته یادشه همیشه اونی که باید یادش باشه یادش نیست و اینه که آزار دهندس. @IDsingularity "

و من دریافتم که حتی اگر بر نقطه ای که نامش خوشبختیست ایستاده باشی گوشه ای از قلبت همچنان تیر می‌کشد از صمیمیت های از دست رفته، و کسانی که دوستشان داشتی اما زندگی با عجله و سرعتی که برای خاطره شدنشان خرج می‌کرد باعث شد یکدیگر را در آغوش خاطرات رها کنیم. و تو درمیابی برای ادامه یافتن زندگی باید از دلبستگی ها رها شوی و بگذاری کسانی که دوستشان داری بروند و به دست خاطرات بسپریمشان. دیگر حقیقت تلخ زندگی همین است که فقط باید به این رها کردن های دردناک عادت کرد، هرچقدر عمیق، هرچقدر صمیمی، درآخر باید این زخم های عمیق را به جان بخریم و به قابی کوچک از آدمها در خاطراتمان بسنده کنیم. و در نهایت معنای زندگی شد گذشتن و رفتن پیوسته، گذشتن و رفتن گذشتن رفتن پیوسته. @IDsingularity

به قول ابتهاج: خون می‌چکد از دیده در این کنج صبوری این صبر که من می‌کنم افشردن جان است

داشتم به پیام های سال گذشته کانال نگاه میکردم و دیدم چقدر همه چیز رنگی بوده با کمی بوی تظاهر قاطی شده بوده الان بهتره الان خودم رو حس میکنم و وجودم رو اینجا ، خاکستری، بدون قربونش صدقه الکی ، استیکرای رنگی جور واجور ، صادقانه تر بی ریا تر درست همون‌جوری خوده خوده خودم