𝘚𝘪𝘯𝘨𝘶𝘭𝘢𝘳𝘪𝘵𝘺

صدای موسیقی باید بلند باشه، اونقدر که دیگه صدای افکارت رو نشنوی.

هر روز تو گوش خودم میخونم، هیچ زندگی نرمالی بدون رنج نیست، بعد لیوان چایی رو برمیدارم و میرم با یه فیلم عذابش رو کمتر کنم.

من دقیقاً برعکس تمام چیزهایی که می‌خوام رو میگم!!!

نوشته‌هاش رو میشه زندگی کرد

یه نقطه‌ای توی زندگیت هست، که از اونجا نه می‌خوای به گذشته برگردی و نه منتظری تا فردات سر برسه؛ می‌خوام بگم اسمش، نقطه‌ی بی‌رنگیه.

داشتم با خودم میگفتم چه سال حوصله سربری بود امسال!!! انگار نه کار خاصی کردم نه جای خاصی رفتم. بعد یکدفعه همه چیزی که از سر گذروندم از جلوی چشمام رد شد،درد ، استرس،رفتن و اومدن‌ها برای چیزی که اتفاق افتاده و تقصیر من هم نبوده، جراحی،تنها موندن،تنهایی از سر گذروندن اونهمه سختی،دل‌کندن از وابستگی ها،چشم بستن از خوشی‌های زودگذر و یادگرفتن مهارت جدید. کار کردن برای علاقه بدون حقوق،ساختن‌وبهبود روابط اجتماعی،قبول شدن آزمون،گرفتن مدارک. میبینی این قسمت کوچیکی از چیزی بود که امسال از سرگذروندم،همه اینها رو گفتم که بهت خاطرنشان کنم که به خودت یادآوری کن،غمی که تجربه کردی رو سختی که از سرگذروندی رو، شرایطی که توش بودی اما بازهم ادامه دادی،میدونی باید یادآوری کنی چون ذهن ما طوری هست که ساده از هرچیز رد میشه،اما تو ساده رد نشو به خودت یادآوری کن که چقدر مصمم بودی و جا نزدی.

آخرین چیزی که ما یادمون میره بوی آدم هاست. انگار که بوها و صداها خاطرات ما رو میسازن و تکثیر بویی،صدایی در جایی خاطراتت رو به یادت میارن.یک روزی ، یک جایی که سرگرم کارتی بویی به مشامت میرسه و تو رو پرت می‌کنه توی آغوش چند سال قبل میون برفهای زمستون و پوست نارنگی روی بخاری و جمعی که یه روزی همه دار و ندارت بودن. اونجاست که به خودت میگی:من چقدر ثروتمند بودم.

میگه:بازنده اونیه که چیزی برای تعریف کردن نداره.

ماشالا بگیم به این حجم از مرگ‌ بر دیکتاتور ساعت نه

یخ‌زدگی این روزهام رو با گوش دادن به 'رختکن بازنده‌ها' گرما میبخشم و ذوب میشم توی خاطرات آدم‌هایی که نمی‌شناسم.

اینجا به دنیای ادبیات و کلمات پا می‌ذاری>

اینجا مثل یه موزه با کلی اثر فاخره

انسان زمانی که بتواند می‌میرد، نه زمانی که باید. صدسال تنهایی - گابریل گارسیا