𝘚𝘪𝘯𝘨𝘶𝘭𝘢𝘳𝘪𝘵𝘺

تراوشات ذهنی:

عاشق پیدا کردن آهنگای جدید و آبرنگ کار کردنم>>>

تو دوره‌ای از زندگیم هستم که حس میکنم شورش دراومده، بخوام دقیق باشم بخش اعظمی از روز رو حس میکنم شورش دراومده، از ناخوشی‌های پشت هم بگیر تا امیدهای احمقانه همیشگیم و دوربری‌های همیشه دور، همه ما بچه‌بودیم و یه چیزایی رو الکی فرض گرفتیم، مثل رفاه بادآورده و بی‌حاشیه، انگاری که هفت پشتت قسمتشون نبوده ولی تو حسابت از مابقی جداست، یا موفقیت های چشمگیری که دور و برت ریختن و تو فقط کافیه خم بشی تا برشون داری، یا عشق افلاطونی، از همونایی که هوس نکرده و در آنی سر راهت قرار میگیره و بجای اینکه گندش رو دربیاره و بازیت بده و تو موقعیت ندانستگی قرارت بده همه چیز رو برات ساده‌تر کنه، خب این چیزها‌سهم همه نیست، خیلی‌هم عالی فهمیدم، اما ببخشید دستگیرم نمیشه که کجای این حالات و احوالات طبیعی و نرماله. هر روز پیش خودم به چیزی اعتراف میکنم و هرشب تقلایی لایتناهی برای نادیده گرفتنش، اما چیزی که من رو به سیم آخر میرسونه همین غیر قابل پیش بینی بودن زندگیمون روی این تیکه از جغرافیاست، نمیدونم بشه بهش گفت شجاعت یا که فاصله گرفتن اما در هر صورت دست ردی بلند بالا پیداکردم و هر آنچه‌که به این احوالات متناقض خدشه‌ای وارد کنه رو مورد اصابت قرار میدم، چه یک فضا باشه چه آدم‌ها، حس میکنم در این برهه شاید کمی باید خودخواه بود، برای من درست در این زمان مدارا نکردن با هر بنی بشری هست، انگار که آدما‌ و رفتارهای‌ متناقضشون مثل یک حصار از دلبستگی سمی تو رو احاطه کردن و بهت میگن ببین ما آخرین پناهگاه تو در این بلوای روزگاریما اما من حصار رو شکوندم و پا به فرار گذاشتم و دویدم به سمت اون خوشی‌های دست نیافتنی، همه نتوانستن ها رو تو دستم مچاله میکنم و میدوام ، از این چیزا خیلی گذشته، خوشبختی و رفاه و عشق نه! فقط به من لحظه‌ای رستگاری و رهایی بده.

درنهایت شب همه‌ی ما یکی بود اما تاریکی‌هایمان باهم فرق داشت.

می‌جنگیم باهاشون، با همه هفت تاشون نقابو برمیداریم، از میدون نمی‌ریم هفت تا جون میگیریم، عشقو به دست میاریم

ولی اگر هزار بار به دنیا بیام بازهم تو رو انتخاب میکنم.

دختر ؛ چقدر زن بودن سخت بود چقدر جنگیدیم...

می جنگیم باهاشون با همه هفت تاشون نقابو بر می داریم از میدون نمیریم هفت تا جون می گیریم عشقو به دست میاریم

رفتار آدم‌ها بازتابی از خودشونه رفتار آدم‌ها بازتابی از خودشونه رفتار آدم‌ها بازتابی از خودشونه

رفتار آدم‌ها بازتابی از خودشونه رفتار آدم‌ها بازتابی از خودشونه رفتار آدم‌ها بازتابی از خودشونه

برقص پروانه‌ی زیبا برقص روسیاهیه زمین برقص حتی زیر رگبار برقص حتی روی مین...

از مٌردن زیاد شنیدم تو از ادامه دادن برام بگو.

من چه زمانی زیبام؟! امروز وقتی داشتیم با بچه‌ها میگفتیم و میخندیدیم نگاهم به تصویر بازتاب شده‌م رو ظرفی که رو به روم بود افتاد و فکر کردم که زیبام ، بعد بهش فکر کردم که زیبایی چیزی جز لحظه‌ای صادقانه خوشحال بودن نیست! من درطول روز چه زمان هایی زیبام؟! نمیدونم شاید وقتی با کلی ذوق لباس برای بیرون رفتن انتخاب میکنم، یا وقتی برای کسایی که دوست دارم آهنگ میفرستم، اون موقع که قدم میزنم و به جزییات دقت میکنم، آدمایی که دوست دارم رو در آغوش میگیرم که بهشون بگم دوسشون دارم،یا وقتی برای خودم گل و نوشیدنی میگیرم، اون موقع که هرچقدر هم بی‌حوصله پای حرف آدما میشینم و به دردو دلاشون گوش میدم. نمیدونم وقتایی هست که ماها واقعا زیباییم و خودمون متوجهش نیستیم، متوجهش نیستیم چون استانداردمون از زیبایی چیزهای پیش‌پا افتاده‌ایه تا یه قلب زیبا برای زندگی. من وقتی آدما، درختا، آسمون و کوه‌ها رو دوست دارم و باعشق بهشون نگاه میکنم آدم زیبایی‌ام. تو چی؟! تو کی‌زیبایی؟!

https://t.me/calffee اینجارو هم داشته باشییین✨

آدمیزاد دلش برای چه‌چیزای پیش‌پا افتاده‌ای تنگ میشه!