cool kids never sleep

چندسال هم گذشت واقعا

اخیرا

ربطی به اهنگ نداشت ولی منم اقای بوکوفسکی. منم.

“احساس بیهودگی می‌کردم و اگر بخواهم رک حرف بزنم حالم از همه چیز به‌هم می‌خورد نه من قرار بود به جایی برسم نه کل دنیا همه‌مان فقط ول می‌گشتیم و منتظر مرگ بودیم”

فصلشه

استیصالی که در این روزها دارم به شدتِ استیصال این اقاعه تو این اهنگست.

حالا من موندم و یه عمر خاطره‌ و قلب پاره پاره شده‌ام و البته یک ماموریت اینکه اون عروسک رو ببرم پیش صاحبش

۶:۳۰ صبح یک دسامبر سال ۱۹۴۸ جنازه‌ی یه مردی رو تو ساحل سامرتن استرالیا پیدا می‌کنن، مرد توی جیبش یه تیکه از صفحه‌ی اخر رباعیات خیام رو داشته، که روش نوشته بوده “تمام شد” و اسم این پرونده‌ “تمام شد” باقی موند

تمام شد.

حالا قسمت برف رو مطمئن نیستم ولی یه چیزی بارید

یادمه زمستون بود و همه جا تاریک بود و سرد و مه. من از کتابخونه داشتم برمی‌گشتم خونه تنهایی و انقدر سیگار پشت سر هم کشیدم که حالت تهوع گرفتم، اخرشم یه گوشه برای خودم نشستم با این اهنگ گریه کردم و برف بارید.

مثلا اون روز

خیلی از روزهای قدیمم این شکلی بود دقیقا. این وایبی. صرفا لیریکسش نه.

یه جوونی و زندگی داشتیم اونم نصفش اینجا حروم شد

غروب خداحافظی “اشکال نداره، هممون یه جای بهتر کنارهم دوباره جمع می‌شیم”