بلاچائو

حالت هربار که وارد دانشگاه می‌شم به اون لحظه فکر می‌کنم. اول می‌رم دانشکده فنی، کتابی که می‌خوام رو می‌گیرم حالا چندقدم میام جلوتر. آفتاب زده رو صورتم، عینکم رو می‌زنم. یجا خونده بودم که «همه چیز تا پونزده دقیقه قبل از فروپاشی خوب به نظر می‌رسه. الان همه‌چی عادیه. امیدوارم پونزده دقیقه قبل از حادثه نباشه.» حالا اما ۶۰ ثانیه قبل حادثه‌ست. دوستم تو دانشکده منتظرمه. کافیه از کنار کتاب‌خونه مرکزی بگذرم، فقط کافیه این اینجا گذر کنم. گذر می‌کنم اما می‌ایستم. بمب، انفجار، شوک، ترس: برمی‌گردم. دست یه دختری که از ترس گریه می‌کنه رو می‌گیرم و از نزدیک‌ترین پسری که اونجاست می‌پرسم: «جنگ شد؟»