اشعاری از شعرای مکتب خانه عشق

خوابیدن روی بازوان قطاری که آمدن را بلد نیست سخت است و حرف زدن با چمدانی که دهانش  را قفل زده تا من رفتن را از درز لبانش  بو نکشم /سخت تر من خستگی ام را به آب می دهم و در رگ های  گرسنه ام کمی خون تزریق می کنم تا قلب ام   نمیرد امروز مسیر خنده را از پیراهنت بو کشیدم و گریه های نازکم  را در واگن بغلی آتش زدم تمام توانم بر این است که تمام راه های نرفته را با تو بروم  و در مسیر دوست داشتن از خواستنت کوتاه نیایم تمام سعی من دیدن توست و تمام مشغولیت ذهنی ام / ملاقات دستاهایمان  با هم است       دوست دارم وقتی صدایت  را می بوسم تو درختی باشی که  روی تنت تمرین تبر دارم ... #پرستو_تبریزی https://t.me/golchinmaktab