•دال‌سین•

با مرور عکس‌های دوره‌ی دانشجویی، خاطره‌ای از سال ۴۰۱ مقابل چشمانم مثل یک فیلم کوتاه پخش شد. آن‌ روزها مُطالباتی از این سرزمین داشتیم و امیدوار بودیم صدای‌ بی‌نوایمان به گوش کسی برسد. با هماهنگیِ دست و پا شکسته‌ای با مسئولین دانشگاه، تجمعی شکل دادیم و شعارهایی مسالمت‌آمیز را به گوش در و دیوارِ دانشگاه رساندیم. در همان روزها هم‌دانشگاهیِ عزیزم را بازداشت کردند. شب و روزمان سیاه شده بود. “میم” را کمتر دیده بودم اما از برادرِ نداشته‌ام برایم عزیزتر شده بود. هر روز فکر می‌کردم که امروز به او چه طور گذشته‌ است. یک روز به سرم می‌زد تمام فضای مجازی را از نامش پر کنم. روز دیگر می‌ترسیدم برایش دردسر بسازم. سکوت مرا می‌کُشت و حرف زدن هم گلویم را پاره می‌کرد. ده روز در تب و تاب آزادی‌ش بودیم. از بقیه شنیده بودم خانواده‌ش به شیراز آمدند. دلم می‌خواست به دیدارشان بروم. ولی خودم را چه کسی معرفی کنم؟ “دل‌نگرانِ” فرزندتان؟ “میم” با آثار عمیقی از رنج بر روح و تنش آزاد شد. امروز در صفحات مجازی دیدم که لیست بلندبالایی از کشته‌شدگان حوادث اخیر منتشر شده است. من شاید فقط نام تک‌تکشان را بخوانم و تاسف تمام جانم را در بربگیرد ولی در پسِ هر نام، “دل‌نگران”‌هایی نشسته‌اند، عزادارهایی، نیمه‌جان‌هایی… و در چُنین روزهایی که نیمی از جمعیت ایران داغ‌دار و نیم دیگر “دل‌نگران” هستند؛ برگزاری جشن‌ و پایکوبی در خیابان‌ها دور از ادب است. مگر همین مردم به دست تروریست‌ها کشته نشده‌اند؟ لایق عزاداری هم نیستند؟ احترام به بازماندگانِ کشته‌شدگان توسط تروریست‌های ظالم کُجا رفته؟ . . . . . از دوستانی که حال من رو پرسیدن ممنونم. عزیزید و جاتون توی قلب منه. به دلایلی دوریِ مطلق از فضای مجازی رو انتخاب کردم. کشش و تواناییِ حضور در صفحات تلگرام و اینستاگرام رو ندارم. نمی‌دانم تا چه زمانی اما اگر کاری با من داشتید به من sms بدید یا ایمیل بزنید. مراقب خودتون و دل‌‌نگران‌هاتون باشید.