𝐖𝐢𝐧𝐠𝐬 𝐎𝐟 𝐇𝐞𝐚𝐫𝐭

‏ملاقات هیئت ایرانی با ناپلئون در فینکنشتاین اثر فرانسوا مولار، ۱۸۱۰

مِدِئا جادوگری نیرومند بود که برای کمک به پهلوان جیسون در به‌دست‌آوردن پشم زرین، حتی به خانوادهٔ خودش خیانت کرد. او همراه جیسون گریخت، برایش فرزند آورد و همه‌چیزش را فدای او کرد. اما پس از سال‌ها زندگی مشترک، جیسون او را ترک کرد و به سراغ زنی دیگر رفت—گلاوکه، دختر کِرِئون، پادشاه کورینت. این خیانت مِدِئا را به‌طور کامل درهم شکست. بی‌خانواده، بی‌سرزمین و بی‌پشتیبان، زنِ بیگانه‌ای تبدیل شد که تحقیر شده و کنار گذاشته شده است. جیسون ادعا می‌کرد که او را ترک کرده تا «آیندهٔ بهتری» برای فرزندانشان فراهم کند، اما برای مِدِئا این ادعا نهایت دورویی بود. خشم، اندوه و غرور جریحه‌دارشده‌اش سراسر وجودش را گرفت. او تصمیم گرفت جیسون را دقیقاً از همان جایی بزند که بیشترین درد را ایجاد حس کنه. نخست، ردایی زهرآلود به‌عنوان «هدیه» برای گلاوکه فرستاد و باعث مرگ گلاوکه و پدرش کرئون شد. اما تصمیم عمیق‌تر و هولناک‌تر همچنان پیشِ رو بود: این‌که آیا باید فرزندانش را بکشد تا جیسون همهٔ عزیزانش را از دست بدهد و نیز تا هیچ‌کس نتواند از کودکان علیه او استفاده کند. مدئا در اندیشهٔ کشتن فرزندانش (۱۸۲۰)، اثر جوزپه بَتسّوولی.

فرزند ایران و جان فدای میهن🩷

به مناسب پیدا شدن درمان چندین سرطان این نقاشی صحنه‌ای آزاردهنده و در عین حال قدرتمند را نشان می‌دهد: زنی برهنه در خواب فرو رفته، در حالی که چنگالی عظیم و هیولاوار سینهٔ او را می‌شکافد. در نگاه اول، صحنه شبیه یک کابوس یا تصویری خیال‌پردازانه و وحشتناک به نظر می‌رسد. اما بلافاصله زن دیگری، او هم برهنه، با چاقویی در دست ظاهر می‌شود و مستقیماً به چنگال ضربه می‌زند. این کنش ناگهانی، تصویر را به روایتی دراماتیک تبدیل می‌کند که در آن بدن انسان، شکننده و بی‌دفاع، به میدان نبرد میان زندگی و مرگ بدل می‌شود. معنای اثر به‌شدت نمادین است. چنگال یک موجود واقعی نیست، بلکه نمایانگر یک بیماری ویرانگر است: سرطان، به‌ویژه سرطان سینه. زنِ خوابیده نماد قربانی است؛ بی‌دفاع در برابر حمله. زن دوم نمایندهٔ علم و پزشکی است و چاقو در دست او نماد جراحی و درمان به شمار می‌آید. تضاد میان انفعال یک پیکره و اقدام قاطع پیکرهٔ دیگر، کشمکش میان رنج و امید، تسلیم و مقاومت را برجسته می‌کند. چنگال غول‌آسا اثر ریچارد تننت کوپر (۱۸۸۵–۱۹۵۷) آبرنگ، گواش و مداد روی کاغذ ابعاد: ۷۲٫۵ × ۵۳٫۷ سانتی‌متر

فردا در مونیخ هستم - از طرف تمام جامعه وکلا و حقوقی‌های ایران و به یاد جان فدای میهن، دانیال دیانی دانشجوی حقوق ۲۴ ساله.

شما که میتونین همچین مجسمه هایی بسازین حداقل برا خودتونم میساختین

امروزه بعل در بین گروه‌های شیطان پرستی مجدداً مورد توجه قرار گرفته. برخی پرستش آن را در دنیای امروز با قربانی کردن کودکان توسط این گروه‌ها یکی می‌دانند. اما به احتمال زیاد این گروه ها تنها برای اذیت مسیحیان دیندار غربی به عمد نام آن را مجدداً به سر زبان ها انداخته اند.

‏نام بعل 90 بار در کتال مقدس آورده شده که مهم ترین بخش آن کتاب اول پادشاهان است. در کتاب اول پادشاهان باب ۱۸ آیات ۲۰ تا ۴۰ که داستان الیاس‌نبی را بیان می‌کند تلاش‌های او را برای متقاعد کردن قوم بنی‌اسرائیل به بازگشت به پرستش یهوه و نابود کردن معابد بعل بیان می‌کند.‏ در قرآن در سوره صافات (37) در داستان الیاس گفته شده: هنگامی که به قوم خود گفت: «آیا از خدا نمی ترسید ؟» (124) آیا بعل را می خوانید و بهترین آفریدگان را ترک می کنید (125) خداوندی که پروردگار شما و پروردگار اولیای شماست؟»

‏از اَکَد در میان رودان تا شمال آفریقا و جنوب یَمَن بعل همواره مورد احترام بوده. اما حوزه اصلی پرستش آن در منطقه شامات و لوانت (شامل کشور های: سوریه ، لبنان ، پلسطین ، اسرائیل ، اُردُن هاشمی و شمال غرب عربستان سعودی) بود.

حتی در داستانی که تورات از سفر ملکه صَبا (یمن)به اورشلیم ذکر میکند نام این ملکه را بِلقیس گفته که نام بِل را در اول اسم خود دارد وملکه خورشید پرستان و در حالت اصلی بعل پرستان است.

به دلیل اینکه دیدم خیلی‌ها مولوخ و بعل رو اشتباه گرفته بودند تصمیم گرفتم امروز درباره بعل صحبت کنم: بعل از مهم ترین و تأثیر گذار ترین خدایان عصر باستانه به طوری که از مرز های یک تمدن عبور کرد و تبدیل به یک خدای بین المللی و بسیار پر نفوذ شد ‏نام بعل در اَکَدی (𒂗) Bēlu ، عبری (בַּעַל) Báʿal و آرامی (ባል) bal که معنای ارباب بزرگ (خدا) میدهد که در یونانی به صورت (Báal (Βάαλ آورده شده. نام بعل در مناطق مختلف متفاوت است. در یمن با عنوان بِل Bel شناخته میشده و نقش خدای خورشید را داشت.

اگه نمیدونین قضیه چیه 😒 https://t.me/ISILiranianschool/10496

قدیمی‌ترین نمونه‌ی شناخته‌شده از نماد شیر و خورشید در ایران، مُهری لاجوردی از تمدن جیرفت یا آراتاست که بیش از پنج هزار سال قدمت دارد. این مهر اکنون در موزه‌ی ملی در تهران نگهداری می‌شود و شیری را نشان می‌دهد که در میان پرتوهای خورشید نشسته است، نشانه‌ای از باور ایرانیان باستان به مهر یا میترا. تصویر سمت چپ، اصل مهر لاجوردی و سمت راست بازسازی هنری آن از گالری عارف است.

میان محکومین در سمت چپ کار، یک راهب با سری تراشیده دیده می‌شود که دستانش را برای دعا کردن در هم گره زده‌است اما به جای این که دستان وی به سمت آسمان نشانه رود، زمین را می‌بیند. نگاه سنگین راهب به زمین و نحوه قرار گرفتن دستان در هم گره خورده‌اش، بیشتر متوجه ردیف سربازان برای بخشش است تا خداوند. در پشت راهب، مشتی گره کرده دیده می‌شود که در میانه راه برای بالا رفتن قرار دارد. نگاه مرد صاحب مشت خالی از هرگونه حس امید است و اینگونه به نظر می‌آید که وی بالا بردن مشتش را به نشانه اندک مقاومت در مقابل تصمیم این جلادان، کاری عبث و بیهوده می‌داند و در نهایت مردی که دستانش را طوری قرار داده‌است تا حایل صورتش و گلوله‌ها شود، به خوبی مرگ و ترس از آن را نشان می‌دهد. @WingsOfHeartੈ࿐

سوم ماه مه ۱۸۰۸، گویا برگی از تاریخ را به تصویر کشیده‌است، هنگامی که مردم مادرید در مقابل اشغالگران فرانسوی در دوم ماه مه سال ۱۸۰۸ میلادی به پا خواستند. اما در همان روز و روز بعد، پاسخی سریع و وحشیانه گرفتند. مورخان به کشتار بیش از ۵۰۰۰ نفر از مردم بیگناه در جریان شورش‌های مادرید اشاره کرده‌اند. در سمت چپ کار، گروهی از مردم عادی بر روی خاکِ آغشته با خون و اجساد کشته شدگان زانو زده‌اند و رو به سوی جوخه آتش دارند. گروهی نیز به عنوان تماشاگر تقریباً در مرکز تصویر دیده می‌شوند. آسمانِ کاملاً تاریک و کدر، فضای تیره و غم‌افزای کار را تقویت می‌کند و حسی مرده، عاری از کوچکترین اجزای زندگی می‌دهد. تنها منبع نور صحنه، فانوسی مکعب شکل است که مقابل پاهای سربازان قرار گرفته‌است و صحنه کشتار را روشن می‌کند. @WingsOfHeartੈ࿐

#معرفی_اثر سوم می ۱۸۰۸ فرانسیسکو گویا سبک رمانتیسم سال۱۸۱۴_۱۸۱۵ رنگ روغن روی بوم موزه دل پرادو مادرید این اثر اولین صحنه حقیقی از جنگ رو تا اون زمان نشون میده در نقطه ای از ناامیدی جایی که تلخی و بی رحمی سربازان مسلح رو در مقابل مردم نشون میده و کشتار مردم رو نشون میده این اثر الهام بخش خیلی از آثار هنرمندان دیگه مثل پیکاسو که اشاره کردم توی تابلو قتل عام در کره هست @WingsOfHeartੈ࿐

هجدهم بهمن است. یک ماه پیش، هزاران نفر، بی آن‌که بدانند، برای آخرین بار از خواب بیدار شدند، برای آخرین بار صبحانه خوردند، برای آخرین بار مادر خود را بوسیدند، برای آخرین بار با عزیزان خود حرف زدند، برای آخرین بار آهنگ گوش دادند، برای آخرین بار رویا بافتند، برای آخرین بار لباسی را پوشیدند، برای آخرین بار به پدر خود نگاه کردند، برای آخرین بار خندیدند، برای آخرین بار با دوستشان سیگار کشیدن، برای آخرین بار گفتند:«نگران نباش، مواظبم»، برای آخرین بار از در خانه بیرون رفتند، برای آخرین بار، مثل همیشه شجاع و شریف ماندند، برای آخرین بار به آسمان نگاه کردند، برای آخرین بار عاشق ایران بودند، برای آخرین بار امید داشتند، برای آخرین بار ترسیدند اما پا پس نکشیدند، برای آخرین بار کمک کردند، برای آخرین بار کمک خواستند و برای آخرین بار زیستند؛ و دیگر هیچ‌وقت بازنگشتند.

Vale (Farewell). Arthur Hacker (1858–1919). «واله (وداع)» اثر آرتور هَکر (نقاش انگلیسی، ۱۸۵۸–۱۹۱۹). این نقاشی تصویری وهم‌آلود و نمادگرایانه از جدایی و گسست درونی ارائه می‌دهد. پیکره‌ای زنانه و تنها به‌صورت دوگانه دیده می‌شود؛ گویی وجود او به پژواکی روح‌مانند تقسیم شده که آرام‌آرام عقب می‌نشیند و کنار می‌رود. این دوگانگی می‌تواند نشانهٔ جدایی دردناکِ خود، خاطره یا عشق باشد. فضا با رنگ‌های خاموش و سایه‌دار و خطوط نرم و محو شکل گرفته و حال‌وهوایی از اندوه خاموش و تعلیق احساسی ایجاد می‌کند. استفادهٔ ظریف هَکر از حرکت و لبه‌های محوشده، لحظهٔ وداع را به تجربه‌ای روان‌شناختی بدل می‌کند.