پَریما

دلم واقعا یک مکالمه طولانی با یک آدم خوب رو می‌خواد ولی همتم تا می‌رود ساز عمل گیرد به دست، طاقتم اظهار عجزو ناتوانی می‌کند.

زندگی به اندازه قبل قشنگ نیست؛ قهرامون زیاد شده.

ریواچ فیلم مورد علاقه: از اول تا آخرش لبخند به لب داری بعد می‌فهمی جاهای زیادیش رو یادت نیست و این خودش خیلی خوبه. اون فیلم درباره‌ی زمان بود و اینقدر ویژگی خواستنی درش زیاد بود که یادت می‌ره دنیای واقعی نمی‌تونه این‌قدر خوب و خواستنی باشه. بعدش پروژه شکست می‌خوره و از اینکه ما همیشه بیچاره ایم گریه می‌کنی.

هیچ چیزی بیش از حدش خوب نیست. هیچ چیزی. مخصوصا وقتی به یکی بفهمونی بیش‌ از حد مهمه.

می‌دانی، در تنهایی نیست که دلتنگ تو می‌شوم. بلکه در جمع این‌چنین‌ترم. دلتنگی محصول غیبت نیست، محصول حضور است. حضور هر کس غیر از تو. بودن با دیگران، نبودن تو را بیشتر می‌کند. دیوارها و صندلی‌ها و تخت‌ها و اتاق‌ها و خانه‌ها و خیابان‌های خالی نیستند که جای خالی تو را بازمی‌تابانند؛ بلکه آدم‌ها هستند. آدم‌ها -آخ آدم‌ها- آخ از آدم‌هایی که هستند، اما «تو» نیستند! -حسین وحدانی.

برنامه‌ت در ۲۶ سالگی این شده چطور از استرس‌هات کم کنی چون اگه همینطور مضطرب بمونی بعد بدنت ضعیف می‌شه بعدش مدام مریض میشی زشت میشی تنها میشی غمگین میشی و اگه دست خودت رو نگیری اگه خودت رو مجبور نکنی بخندی نمی‌تونی از این لوپ خارج بشی.

قوی‌ترین حربه‌ی من این هست که بریم بستنی زعفرانی بخوریم. نارنگی هم انگار همین کار رو می‌کنه. جز اینا چیزای کیوت و بامزه نگاه کنم امروز چنتا پنگوئن امپراتور و از اون پنگوئن قد بلندترها دیدم که فقط راه رفتن‌شون واقعا خنده‌دار هست.

از اول صبح هی از خودت میپرسی چیکار کنم که خوشحال شم و همین سوال غمگین‌ترت میکنه.

تمام زندگی در کشاکش دوست داشتن و نداشتن گذشت.

یک اسپری مو دارم بوی پودر بچه میده و تمیزی و حمام ✨🧖🏻‍♀️🫧🌈

سابق، خیلی چیزی بودم که باید می‌بودم حالا ولی فقط چیزی ام که نباید.

همش داری به کسی که نیستی فکر می‌کنی. شاید باید اول به چیزی که هستی فکر کنی.

منتظرم یکی بیاد یک بهونه بده دستم.

اینقدر منتظرم که خودم هم نمی‌دانم کی باید بس کنم. کنار آمدن با این چیزها سخت است. حداقل برای من مدام از خودم می‌پرسم: چرا؟ مگر چه شد؟ چه کردم؟ چرا باید اینطور بود؟ چقدر سخت است مهربان‌تر بودن؟ باید دیگر چکار کنم؟

کفایت نمی‌کنم.

می‌شد بهتر باشه.