𝐁𝐈𝐒𝐋𝐔𝐋

تنهایی همیشه شبیه خالی بودن یک اتاق نیست . گاهی شبیه میز شلوغی است که دورش آدم های زیادی نشسته اند ، اما هیچکس زبان دل تو را نمیفهمد . شبیه پیامی که هرگز نمیرسد ، شبیه اسمی که دیگر کسی صدایش نمیکند . تنهایی آن لحظه ایست که اتفاق قشنگی برایت می افتد و ناخودآگاه به دنبال کسی میگردی تا برایش تعریفش کنی ، اما کسی نیست . آن لحظه که غمگینی و شماره ای در گوشی پیدا نمیکنی که بتوانی بی دلیل با او تماس بگیری . و تلخ تر از همه ، وقتی است که کم کم به نبودن آدم ها عادت میکنی ؛ آنقدر که دیگر انتظار هیچ صدایی را نمیکشی ، هیچ در بسته ای را نگاه نمیکنی و هیچ پیامی را منتظر نمی مانی . تنهایی از نبودن دیگران آغاز نمی شود ؛ از جایی شروع می شود که میفهمی بخشی از وجودت را سالها پیش با کسی جا گذاشته ای و هرچه جلوتر می روی ، کمتر به خاطر می آوری آن بخش دقیقا کجا گم شده است . آدمِ تنها ، زندگی میکند ، میخندد ، کار میکند ، راه می رود ؛ اما در گوشه ای از قلبش همیشه چراغ اتاقی روشن مانده است برای کسی که شاید هرگز از آن در وارد نشود . و غم انگیزترین حقیقت همین است ؛ اینکه بعضی انتظارها آنقدر طولانی میشوند که دیگر شبیه انتظار نیستند ، شبیه بخشی از شخصیت آدم می شوند . • نوشته های پس از تاریکی

بعضی آدم ها نمیمیرند ... فقط یک شب ، آخرین تکه احساسشان خاموش می شود . بعد از آن دیگر نه دلتنگ می شوند ، نه عاشق ، نه حتی ناراحت . فقط راه میروند ، میخندند ، حرف میزنند ... مثل جنازه ای که یاد گرفته نفس بکشد . و من ؟ من نمیمیرم ..... فقط هر شب ، یک قسمت دیگر از روحم را دفن میکنم . تا جایی که یک روز ، دیگر چیزی از من نماند . جز یک صورت خسته ، چند خاطره پوسیده و قلبی که آنقدر شکست که دیگر حتی صدای خرد شدنش هم درنیامد . آدم ها فکر میکنند هنوز زنده ام ، چون هنوز جواب میدهم ، هنوز لبخند مصنوعی بلدم ، هنوز میتوانم ساعت ها خیره بمانم بدون اینکه کسی بفهمد داخلِ سرم همه چیز سال هاست تمام شده . من نمیمیرم ... مرگ برای کسی است که هنوز چیزی برای از دست دادن دارد . • نوشته های پس از تاریکی

خیلی وقت است که زندگی کردن را فراموش کرده ام ؛ انگار واژه زندگی از دیکشنری وجودم پاک شده است . نه وقتی برای فکر کردن دارم و نه میلی به آن . این همه بدو بدو ، این همه عجله ، این همه تلاش بی وقفه ، برای چیست ؟ چه دلیلی داشت که این مدت خود را غرق کار کنم و خودم را به فراموشی بسپارم ؟ چه سودی از این همه دویدن نصیبم شد ؟ دلم خوش است به قهوه ای که روزی یک بار مینوشم و چند خط کتابی که میخوانم . همین ها ، شاید در میان این همه درد و رنج و غم ، غنیمت باشد . اما چه پوچ و توخالی سر میکنم روزها را ! گاهی حس میکنم همه چیز ، همه آدم ها و حتی خودم ، از من دور شده اند و من در خلأیی سرد و خاموش گرفتار آمده ام . سرم را پایین می آورم و به کاغذ سفیدی نگاه میکنم که روبه رویم گذاشته ام ، و خودکاری مشکی که در دست دارم ؛ گویی همه چیز بیهوده است . حس و حالم قابل بیان نیست ، قابل نوشتن هم نیست ، و حتی شنیدنش برای دیگران ممکن نیست . پس همان گونه که گفتم ، همه چیز و همه کس را فراموش کرده ام ، چه زندگی کردن را و چه شما را . گاهی ، در این سکوت و تنهایی ، گویی تنها با خودم باقی مانده ام ؛ با خاطراتی که کم کم رنگ میبازند و لحظه هایی که در ذهنم پژمرده اند . و شاید ، در همین فراموشی ، تنها نکته ای از زندگی هنوز زنده مانده است ؛ آن لحظات کوچک و ساده ، که شاید بتوان گفت تنها امید به بازگشت دوباره‌ زندگی اند . • نوشته های پس از تاریکی

زندگی در روزها ، هفته ها و ماه های گذشته برایم چون زهری ممتد گذشته است ؛ نمیدانم تاوان کدام گناه ناکرده را میپردازم . هرچه هست ، رگه های جنون در من پررنگ تر از همیشه دویده اند . از عزیزانی که در این دو ماه ، ما را در این مرز و بوم با بیگانگان تنها گذاشتند ؛ از آن تصادف بی هنگام ؛ از آن صحنه مغز پاشیده ای که روز را برایم تلخ تر از زهر کرد ... یاوه گویی را با همین جمله به پایان ببرم ؛ هیچکس در این دنیا ، حتی هم خون تو ، به اندازه یک سردرد ساده به تو اهمیت نمیدهد . • هفتم اسفند ماه

ما مانده ایم بی کس .