البرزنامه؛ پنجره‌ی من

یه خاطره‌ی بامزه هم براتون تعریف کنم. یه بار سوار مترو شده بودم که برم تئاتر شهر دوست عزیزی رو برای اولین بار از نزدیک ببینم. یه آقای غرغرو زحمت فراوان یه کارتن پر از کتاب رو با خودش می‌کشید. این آقا طبق گفته‌ی خودش یه روانشناس بود که هفته‌ای یک بار می‌اومد تو مترو تا برای تنویر ملت کتابی که ترجمه کرده بود رو بفروشه. حالا اسم کتاب چی بود؟ مثل یک مرد فکر کن، مثل یه زن رفتار کن نوشته‌ی یه شومن به اسم استیو هاروی. جناب آقای مترجم استیو هاروی دلقک رو یه روانشناس مجرب معرفی کرد. تا اینجا من فقط در درونم داشتم بهش می‌خندیدم. همه هم سر در گریبان داشتند به بدبختی‌هاشون فکر می‌کردند. یهو ایشون جوگیر شد و شروع کرد سر ما داد زدن که شماها اصلا کتاب می‌خونید؟ عملتون می‌رسه به کتاب خوندن؟ شروع کرد به تحقیر ما با یه کتاب دوزاری. من هم که وکیل مدافع بشریت هستم، خیلی از توهین‌های اون مردک عصبانی شدم. بهش گفتم: چطور به خودت حق میدی با این کتاب مسخره از یه دلقک اینجوری به مردم توهین کنی؟ گفت: تو اصلا این کتاب رو خوندی؟ گفتم: اسم این کتاب باعث میشه نخوام بخونمش. با تمسخر گفت: آهان پس فمینیستی. شروع کرد مسخره کردن زنان و جنبش زنان. بخدا من صلح‌جوترین آدمی هستم که پیدا می‌کنید ولی از شدت غیرتی که روی مسئله‌ی زنان دارم، داشتم می‌مردم. با عصبانیت بهش گفتم: به تو ربط نداره من چی هستم. گفت: خودت اصلا کتاب می‌خونی؟ چی می‌خونی؟ باز هم گفتم: به تو ربطی نداره. خلاصه همه‌ی واگن داشتیم دعوا می‌کردیم. انقدر جو رو متشنج کرده بودم که قبل رسیدن به مقصد همینکه قطار ایستاد پریدم بیرون و آدم‌های قطار رو با دعوایی که خودم راه انداخته بودم تنها گذاشتم

دوست دارم این چاپ‌های قدیمی از تراژدی آمریکایی و پسران و عشاق که سال‌ها قبل از یه دست دوم فروشی تو خیابون انقلاب خریدم رو بهتون نشون بدم.

امشب با دو تا قرص جوشان انرژی‌زا حالم خیلی بد شد. می‌خواستم تو یه جلسه شرکت کنم. گفتم بگذار سرحال باشم. دو تا قرص جوشان کافئین رو تو آب حل کردم و یه نفس رفتم بالا. تمام طول جلسه داشتم می‌مردم. قلبم مثل قلب اسب مسابقه می‌زد. فقط آرزو می‌کردم اتفاقی نیافته که آبرو برام نمونه. بعد از جلسه سریع اسنپ گرفتم. راننده‌ی اسنپ بیچاره و خانم همسفرم رو بدبخت کردم تا رسیدم خونه. من از اینکه مزاحمتی برای آدم‌ها داشته باشم متنفرم. انقدر احساس شرمندگی می‌کنم که حد نداره. حالا یاد یه مسئله افتادم. من دوران جوانی شیفته‌ی فرهنگ دراگی هیپی‌ها شده بودم. این توهم دهه‌ی شصت و هفتادی که روانگردان‌ها "درهای آگاهی" رو باز می‌کنند روی من تاثیر زیادی گذاشته بود. آرزو داشتم روانگردان‌های سنگین مصرف و به ناخودآگاهم دسترسی پیدا کنم. خوشبختانه تو محیطی زندگی می‌کردم که اینجور چیزها پیدا نمی‌شد وگرنه معلوم نبود منی که با کافئین انقدر حالم بد میشه، چه بلائی سرم می‌رفت. سال‌ها بعد مستند HyperNormalisation آدام کورتیس بهم فهموند که این فرهنگ دراگی چطور به روی کار اومدن محافظه‌کارترین افراد در غرب منجر شد. هنوز بدنم داره می‌لرزه. دیگه غلط بکنم انرژی‌زا بخورم.

دوستان! آیا شما گروه تئاتری تو ایران می‌شناسید که آثار عباس نعلبندیان رو اجرا کرده باشه؟ من فقط یه اجرای رادیویی از یکی از نمایشنامه‌هاش رو پیدا کرده‌ام.

#معرفی_کتاب

من در حال آپلود کردن فایل‌های پرحجم چند دقیقه از خرید بسته‌ی اینترنت

من در حال آپلود کردن فایل‌های پرحجم چند دقیقه از خرید بسته‌ی اینترنت

من در حال آپلود کردن فایل‌های پرحجم چند دقیقه از خرید بسته‌ی اینترنت

چیزی که می‌خوام بگم فقط تجربه‌ی شخصی منه. من تجربه‌ی به مراتب بهتری تو برخورد با مردان نسل جدید (اواسط دهه‌ی پنجاه به بعد) نسبت به مردان نسل‌های قبل‌تر داشته‌ام. مردان جوانتر بهم احترام می‌گذارند و حتی پیش اومده که باهاشون رابطه‌ی "داداشی" داشته باشیم. ولی امان از برخوردها و نگاه‌های خیره‌ی مردان نسل قبل. امروز تو نانوایی یه مرد ۶۰ و اندی ساله جوری نگاهم می‌کرد که انگار لباس نپوشیده‌ام. بارها اتفاق‌های اینجوری برام افتاده. حتی یه بار با دوست کوئیری تو حیاط یه کافه ایستاده بودیم و یه پیرمرد به طرز شنیعی برامون بوس فرستاد.

من تا سال ۹۷ خارج از ایران مشغول تحصیل بودم. وقتی برگشتم کم‌کم با آدم‌ها و جمع‌های مختلفی دوست شدم. با وجود اینکه انسانی تنها و منزوی هستم، ویژگی‌هایی دارم که باعث میشه برای افرادی که متعصب نیستند، جذاب باشم و افراد مختلفی دوست داشتند من باهاشون معاشرت کنم. شما نمی‌دونید هر کدوم از این آدم‌ها چه سرنوشتی پیدا کرده‌اند و چه اتفاق‌های عجیبی براشون افتاده. وقتی به معاشرت‌هام تو این ۷، ۸ سال اخیر فکر می‌کنم بال و پرم می‌ریزه. الان دوستانم فقط یه گروه کوچک از افراد کوئیر هستند. زنده‌باد انزوا!

یکی از دلایل علاقه‌ام به اپرا اینه که تنها شکل نمایشه که توش توانایی و استعداد اجراگر به مراتب مهم‌تر از سن، وزن و قیافه‌اشه. اتفاقا خواننده‌هایی که وزن بالایی دارند معمولا خواننده‌های بهتری هستند. تو اپرا یه خواننده‌ی میانسال با وزن بالا نقش جوان عاشق‌پیشه رو بازی می‌کنه و برای هیچکس مهم نیست.