البرزنامه؛ پنجره‌ی من

یه خاطره‌ی بامزه هم براتون تعریف کنم. یه بار سوار مترو شده بودم که برم تئاتر شهر دوست عزیزی رو برای اولین بار از نزدیک ببینم. یه آقای غرغرو زحمت فراوان یه کارتن پر از کتاب رو با خودش می‌کشید. این آقا طبق گفته‌ی خودش یه روانشناس بود که هفته‌ای یک بار می‌اومد تو مترو تا برای تنویر ملت کتابی که ترجمه کرده بود رو بفروشه. حالا اسم کتاب چی بود؟ مثل یک مرد فکر کن، مثل یه زن رفتار کن نوشته‌ی یه شومن به اسم استیو هاروی. جناب آقای مترجم استیو هاروی دلقک رو یه روانشناس مجرب معرفی کرد. تا اینجا من فقط در درونم داشتم بهش می‌خندیدم. همه هم سر در گریبان داشتند به بدبختی‌هاشون فکر می‌کردند. یهو ایشون جوگیر شد و شروع کرد سر ما داد زدن که شماها اصلا کتاب می‌خونید؟ عملتون می‌رسه به کتاب خوندن؟ شروع کرد به تحقیر ما با یه کتاب دوزاری. من هم که وکیل مدافع بشریت هستم، خیلی از توهین‌های اون مردک عصبانی شدم. بهش گفتم: چطور به خودت حق میدی با این کتاب مسخره از یه دلقک اینجوری به مردم توهین کنی؟ گفت: تو اصلا این کتاب رو خوندی؟ گفتم: اسم این کتاب باعث میشه نخوام بخونمش. با تمسخر گفت: آهان پس فمینیستی. شروع کرد مسخره کردن زنان و جنبش زنان. بخدا من صلح‌جوترین آدمی هستم که پیدا می‌کنید ولی از شدت غیرتی که روی مسئله‌ی زنان دارم، داشتم می‌مردم. با عصبانیت بهش گفتم: به تو ربط نداره من چی هستم. گفت: خودت اصلا کتاب می‌خونی؟ چی می‌خونی؟ باز هم گفتم: به تو ربطی نداره. خلاصه همه‌ی واگن داشتیم دعوا می‌کردیم. انقدر جو رو متشنج کرده بودم که قبل رسیدن به مقصد همینکه قطار ایستاد پریدم بیرون و آدم‌های قطار رو با دعوایی که خودم راه انداخته بودم تنها گذاشتم