Totem

نشسته جلوی آیینه و سرمه می‌کشه. می‌گم تو کِی وقت کردی هفتاد و چهار سال زندگی کنی؟ می‌گه عین پلک به هم زدن بود. حتی سریع‌تر. می‌گم چشمات ولی جَوونَن. می‌خنده می‌گه می‌تونم باهاشون مخ بزنم یا نه؟ می‌گم از خداشونم باشه که یهو تصویرش از جلوی چشمام محو می‌شه‌. خونه رو زیر و رو می‌کنم. هرچی صداش می‌زنم جواب نمیاد. یکی می‌زنه روی شونه‌م می‌گه خواب می‌بینی؟ می‌بینم وسط خیابونم. آسمون ابریه می‌خواد بارون بیاد ولی نمیاد. بغل دستیم می‌گه نمی‌زنه. می‌گم زمانِ ما هفت شبانه روز بارون میومد. قطع نمی‌شد. برکت از همه چیز رفته. می‌گه زمان شما کِی بود؟ می‌گم اون وقتا که فریدون توی کاباره کازابا می‌خوند. سال ۵۲ بود گمونم. یادم نمیاد. می‌گه زیادی پیری. می‌گم چشمام ولی هنوز جَوونَن. می‌گه گریه کردی؟ می‌گم چطور؟ می‌گه سرمه‌ی چشمات پخش شده. می‌رم جلوی شیشه‌ی یه مغازه وایمیسم خودمو نگاه می‌کنم. پیرم. شبیهِ هفتاد و چهار ساله‌ها. سر می‌چرخونم یه اسم آشنا پیدا کنم چیزی نمی‌بینم. اسم خیابونا عوض شده. فریدون مُرده. کاباره کازابا تعطیل شده. سرگیجه می‌گیرم تلو تلو خودمو می‌رسونم توی پیاده‌رو و می‌شینم روی زمین. یه دختر جَوون میاد سمتم می‌گه خوبی؟ می‌گم تو چی؟ نگام می‌کنه و می‌ره. یکی از پشت سر صدام می‌زنه. برمی‌گردم می‌بینم یه آیینه تو دست‌شه. می‌گه تو کِی وقت کردی هفتاد و چهار سال زندگی کنی؟ می‌گم آیینه رو بده به من می‌خوام سرمه بکشم. می‌گه کشیدی که‌. می‌گم همه‌ش ریخته. می‌گه اشکالی نداره. چشمات ولی جَوونَن هنوز. می‌خندم می‌گم هنوزم می‌شه باهاشون مخ زد؟ می‌خنده می‌گه آیینه رو بشکن. ارزش‌شو نداره. فریدون مُرده. می‌گم دارم خواب می‌بینم؟ می‌گه یه خوابِ بد. بیدار شو. نفس زنون از خواب بیدار می‌شم می‌بینم همه‌ی آیینه‌های خونه شکستن. آیینه‌ی شکسته رو برمی‌دارم خودمو نگاه کنم هیچی معلوم نیست. یکی بهم می‌گه همون همیشگی؟ بی‌اختیار می‌گم همون همیشگی. آهنگِ نمازِ فریدون توی خونه پخش می‌شه. فریدون نمُرده.