کانال کانون صنفی معلمان ایران(تهران)

⤴️ مناسبت جهانی ۳۰ ژوئیه «روز جهانی مبارزه با قاچاق انسان» است؛ مناسبتی برای یادآوری میلیون‌ها انسانی که در شبکه‌های کار اجباری، بهره‌کشی جنسی، ازدواج اجباری و دیگر اشکال بردگی مدرن گرفتار می‌شوند.

مقابله با قاچاق انسان تنها با مجازات قاچاقچیان ممکن نیست؛ فقر، جنگ، تبعیض جنسیتی، مهاجرت ناامن و محرومیت از حقوق کار زمینه‌های اصلی گسترش آن‌اند.



۳۰ ژوئیه نشان می‌دهد که قدرت دولتی می‌تواند برای گسترش آموزش، درمان و استقلال ملی به کار رود یا به ابزار جنگ، سرکوب و حذف مخالفان تبدیل شود. تاریخ زمانی معنای اجتماعی پیدا می‌کند که در کنار تصمیم دولت‌ها و فرماندهان، تجربه زندانیان، کارگران، زنان، کودکان و دیگر مردمی را نیز ببینیم که معمولاً نخستین قربانیان سیاست‌اند.

#اخبار_روز #نه_به_اعدام #نه_به_جنگ 🔹🔹🔹 🖋 کانال کانون صنفی معلمان ایران 🆔 @KSMtehran

💠 #از_تاریخ هشتم مرداد/ سی‌ام ژوئیه 🟦 روز بزرگداشت شهاب‌الدین سهروردی ۸ مرداد در تقویم فرهنگی ایران روز بزرگداشت شهاب‌الدین یحیی سهروردی، فیلسوف ایرانی سده دوازدهم و بنیان‌گذار حکمت اشراق است. سهروردی فلسفه‌ای مستقل از سنت مشائی ابن‌سینا بنا کرد که در آن «نور» تنها استعاره‌ای عرفانی نبود، بلکه بنیان دستگاهی برای توضیح هستی و شناخت به شمار می‌رفت. او در سال ۱۱۹۱ میلادی در حلب و به فرمان صلاح‌الدین ایوبی کشته شد. میراثش یادآور سهم ایران در تاریخ فلسفه و نیز آسیب‌پذیری اندیشه مستقل در برابر قدرت سیاسی و دینی است. ▪️۱۳۶۷ خورشیدی ـ پایان عملیات مرصاد و هم‌زمانی آن با کشتار زندانیان سیاسی در پی پذیرش قطعنامه ۵۹۸، سازمان مجاهدین خلق در ۳ مرداد ۱۳۶۷ عملیات «فروغ جاویدان» را از خاک عراق و با پشتیبانی حکومت صدام حسین آغاز کرد. ضدحمله نیروهای ایرانی با نام «مرصاد» از ۵ مرداد شروع شد و تا ۸ مرداد، با پایان پاک‌سازی مناطق درگیر، خاتمه یافت. این شکست، آخرین تهاجم گسترده نظامی مجاهدین از خاک عراق در جریان جنگ ایران و عراق بود. اما روایت این روز بدون اشاره به رویدادهای زندان‌های ایران کامل نیست. حکومت حمله مجاهدین را بهانه‌ای برای حذف هزاران زندانی سیاسی قرار داد؛ کسانی که بسیاری از آنان از سال‌ها پیش در زندان بودند و ارتباطی با عملیات نظامی نداشتند. اعدام‌ها ابتدا زندانیان وابسته به مجاهدین و سپس نیروهای چپ و غیرمذهبی را دربرگرفت. شمار قربانیان به‌طور قطعی روشن نیست، اما برآوردهای مستند از حدود ۲۸۰۰ تا ۵۰۰۰ نفر سخن می‌گویند. ▪️۱۳۶۹ خورشیدی ـ چهارمین نامه صدام حسین به اکبر هاشمی رفسنجانی در ۸ مرداد ۱۳۶۹، صدام حسین چهارمین نامه خود را در مجموعه مکاتبات پس از جنگ برای اکبر هاشمی رفسنجانی فرستاد. او پیشنهاد دیدار رؤسای جمهوری دو کشور را تکرار کرد و وعده داد نیروهای عراقی را ظرف دو ماه از خاک ایران عقب بکشد و اسیران ایرانی را آزاد کند؛ اما هم‌زمان همچنان مدعی حاکمیت کامل عراق بر اروندرود بود. این نامه چند روز پیش از حمله عراق به کویت نوشته شد و نشان می‌داد بغداد برای آزادکردن جبهه شرقی خود به حل‌وفصل شتاب‌زده اختلاف با ایران نیاز دارد. صدام تنها پس از اشغال کویت، در نامه ۲۳ مرداد، معاهده ۱۹۷۵ الجزایر را پذیرفت. عقب‌نشینی عراق نه حاصل تغییر ماهیت حکومت بعث، بلکه نتیجه بن‌بست جنگ و محاسبات تازه منطقه‌ای بود. ▪️۱۳۸۸ خورشیدی ـ سرکوب مراسم چهلم ندا آقاسلطان در ۸ مرداد ۱۳۸۸، هزاران نفر برای بزرگداشت چهلم ندا آقاسلطان، یکی از نمادهای اعتراضات پس از انتخابات، در بهشت زهرا و نقاطی از تهران گرد آمدند. نیروهای انتظامی و امنیتی با باتوم و گاز اشک‌آور تجمع‌کنندگان را متفرق و شماری را بازداشت کردند. میرحسین موسوی و مهدی کروبی نیز نتوانستند در مراسم حاضر شوند. این گردهمایی نشان داد که سنت دیرپای «چهلم» در فرهنگ سیاسی ایران بار دیگر از آیینی سوگوارانه به شکلی از اعتراض عمومی تبدیل شده است. ندا نه رهبر سیاسی بود و نه عضو یک تشکیلات؛ تصویر جان‌باختن او به نمادی از شهروندانی بدل شد که مطالبه حق اعتراض با خشونت حکومتی پاسخ داده شد. ▪️۲۰۲۴ میلادی ـ مراسم تحلیف مسعود پزشکیان در ۳۰ ژوئیه ۲۰۲۴، برابر با ۹ مرداد ۱۴۰۳، مسعود پزشکیان در مجلس به‌عنوان نهمین رئیس‌جمهوری اسلامی ایران سوگند یاد کرد. او با وعده کاهش محدودیت‌های اجتماعی، بهبود مناسبات خارجی و تلاش برای رفع تحریم‌ها انتخاب شده بود و در مراسم تحلیف نیز بر «تعامل سازنده» با جهان تأکید کرد. با این حال، سیاست خارجی، امنیتی و هسته‌ای ایران در حوزه اختیارات نهادهای انتصابی و رهبر جمهوری اسلامی باقی مانده است؛ شکافی ساختاری که همواره میان وعده‌های انتخاباتی رؤسای جمهور و توان عملی آنان وجود داشته است. تنها چند ساعت پس از مراسم، اسماعیل هنیه، رهبر سیاسی حماس و یکی از میهمانان تحلیف، در تهران کشته شد و دولت جدید کار خود را در متن بحرانی منطقه‌ای آغاز کرد. ▪️۲۰۲۵ میلادی ـ بزرگ‌ترین بسته تحریمی آمریکا علیه ایران از سال ۲۰۱۸ در ۳۰ ژوئیه ۲۰۲۵، وزارت خزانه‌داری آمریکا بیش از ۱۱۵ تحریم تازه علیه شبکه‌ای از شرکت‌ها، افراد و کشتی‌ها وضع کرد که آن را مرتبط با محمدحسین شمخانی، فرزند علی شمخانی، معرفی می‌کرد. واشنگتن این شبکه را متهم کرد که با فروش نفت ایران و روسیه و استفاده از شرکت‌های صوری و ناوگان موسوم به «سایه»، میلیاردها دلار درآمد به دست آورده است. این بسته مستقیماً یک شبکه کشتیرانی وابسته به بخشی از نخبگان حکومتی را هدف می‌گرفت؛ اما در چارچوب گسترده‌تر سیاست «فشار حداکثری» قرار داشت. پژوهش‌های اقتصادی نشان داده‌اند که تحریم‌های فراگیر، افزون بر حکومت و شبکه‌های قدرت، از مسیر تورم، کاهش تولید و اشتغال و محدودشدن امکانات آموزشی و رفاهی، هزینه سنگینی بر مردم عادی تحمیل می‌کنند. ⤵️

⤴️ 🔺 در جنگ اخیر ما با مفهومی به‌ نام تجاوز به ایران مواجه بودیم. آیا نمی‌توانیم بگوییم نوعی از همبستگی در مردم در برابر این وضعیت ایجاد شد؟ آیا این همبستگی تأثیر مثبت ندارد؟ مسئله همبستگی مقطعی و بحرانی با همبستگی پایدار و نهادی متفاوت است. اینکه ما می‌توانیم در شرایط بحران، وقتی زیست‌پذیری ما به خطر می‌افتد کنار هم باشیم یک مسئله است، اینکه آیا می‌توانیم بعد از آن باز هم کنار هم بمانیم مسئله دیگری است. باید بین این دو تفکیک قائل شد و اتفاقاً در سال‌های اخیر در ایران یک ابزار مهم برای حفظ جامعه مدام از بین بردن احساس امنیت آدم‌ها بود؛ یعنی اینکه ما در وضعیت حساس کنونی هستیم. من از وقتی که متولد شدم و از وقتی خود را به یاد دارم همیشه از اینکه آمریکا و اسرائیل به ما حمله کنند می‌ترسیدم. یعنی این تهدید همیشه برای ما وجود داشت. نکته عجیب این است که زمانی که خواستند حمله کنند، عده‌ای می‌گفتند «خب بزند دیگر! چرا نمی‌زند؟». در واقع بخشی از جامعه آن‌قدر خسته شده که از دشمن درخواست حمله داشت! وقتی از خطر فرسودگی روانی و اخلاقی و جسمی در جامعه حرف می‌زنیم، چنین روزها و مواجهه‌هایی را داریم برجسته می‌کنیم. وقتی از حس کسی نبودن حرف می‌زنیم و خطرات آن، چنین پیامدهایی را داریم برجسته می‌کنیم. اینکه امروز بخش‌هایی از مردم کنار هم حضور دارند را نفی نمی‌کنم، اما این کنار هم بودن برای بقا مقطعی است. این همبستگی بحرانی است و همبستگی نهادی و پایدار با آن متفاوت است. همبستگی پایدار با تکیه بر همان روایت‌های مشترک ممکن می‌شود. همان به رسمیت شناختن حقوق و نیازهای همه اعضای جامعه و گرامی داشتن تقسیم کار اجتماعی. در مقابل همبستگی‌های موقت و هدفمند، با دستمالی و مبتذل کردن منفعت‌طلبانه معناها ممکن می‌شود و تنها هدف آن حفظ بقا در شرایط بحران است. آدم‌ها در همبستگی‌های موقت لذت احساس تعلق و ارزشمندی و فایده مندی را تجربه می‌کنند و شاید حتی باور کنند که کسی هستند ولی به‌محض برطرف شدن بحران، با تغییر رویه منفعت‌طلبانه همه آن حس‌ها دود می‌شود و جامعه در ورطه حس کسی نبودن دوباره گرفتار می‌شود. من موافقم که در این وضعیت بحرانی نوعی همبستگی وجود دارد، ولی نکته این است که اگر پس از برطرف شدن بحران دوباره در بر همان پاشنه بچرخد و کسانی که با اعتماد به معناها و نمادهای برگرفته‌شده از ذخیره فرهنگی به کنار هم بودن و احساس تعلق و ارزشمندی و فایده‌مندی دل داده بودند دوباره حس کنند که ازشان سوءاستفاده شده، می‌توان گفت این همبستگی‌های مقطعی اتفاقاً سرعت فرسودگی جامعه را افزایش می‌دهد. ما نیاز به همبستگی پایدار و روایت‌های مشترک داریم. ما باید به این فکر کنیم که وقتی سایه جنگ برداشته شد چه کنیم؟ این خطرها خیلی جدی است. نمی‌شود با کادوپیچ مفاهیمی مثل تاب‌آوری این خطرهای جدی را نادیده گرفت. 🔺 ادامه دارد... https://t.me/KSMtehran/24480 🔹🔹🔹 🖋 کانال کانون صنفی معلمان ایران 🆔 @KSMtehran

💠 #گفتگو 🔴 تاب‌آوری یا فرسایش سرمایه‌ها (قسمت ۳) گفت‌وگو با فاطمه علمدار 🔺شاخص‌های تاب‌آوری چیست؟ اگر بخواهیم شاخص‌های تاب‌آوری جامعه را بر مبنای نظریات نوریس و هابرماس بررسی کنیم همان‌طور که گفتم جامعه تاب‌آور، جامعه‌ای است که در آن سرمایه اجتماعی وجود دارد یعنی بین افراد اعتماد، مشارکت مدنی و شبکه‌های حمایتی وجود دارد. افراد حاشیه‌های امن اقتصادی، یعنی ثبات شغلی و توان سازگاری با شوک‌های اقتصادی دارند. نهادها هم مشروعیت و کارآمدی دارند. درنتیجه اعتماد به دولت وجود دارد و حاکمیت می‌تواند پاسخگوی بحران‌ها باشد. در چنین جامعه‌ای افراد به جریان آزاد اطلاعات دسترسی دارند. آدم‌ها در این جامعه می‌توانند با هم گفت‌وگو کنند و رسانه‌های مستقل وجود دارد. انسجام و همبستگی در این جامعه وجود دارد؛ یعنی انسان‌ها احساس تعلق به یکدیگر دارند و دیگرپذیری دارند. در چنین جامعه‌ای طبیعی است که شکاف‌ها خیلی عمیق نمی‌شود. این شاخص‌ها واقعی هستند و با تیتر روزنامه و حرکات نمایشی و آمارسازی ساخته نمی‌شوند. افراد یا ثبات شغلی دارند یا ندارند. یا توان سازگاری با شوک‌های اقتصادی را دارند یا ندارند. وقتی اعضای جامعه با فقر و کاهش ارزش پول و دارایی‌هایشان دست‌وپنجه نرم می‌کنند نمی‌شود انتظار اعتماد اجتماعی بالا داشت. آدم‌ها یا به رسانه‌های مستقل دسترسی دارند و یا ندارند. وقتی اینترنت به‌راحتی قطع می‌شود نمی‌شود سخن از فضای گفت‌وگو و دسترسی به جریان آزاد اطلاعات در جامعه گفت. به همین نسبت دیگری‌پذیری هم با فیلم و کلیپ به دست نمی‌آید که در هر راهپیمایی چند خانم با پوشش اختیاری نمایش داده شوند و این بشود نماد دیگری‌پذیری در جامعه درحالی‌که تبعیض‌های جدی قومیتی، مذهبی، جنسیتی و طبقاتی در زندگی روزمره واضح و آشکار است. دیگری‌پذیری موقتی، مصلحتی و هدفمند، نمی‌تواند تاب‌آوری جامعه را افرایش دهد. وقتی همه چیز نمایشی باشد تاب‌آوری نمایشی هم می‌توانیم داشته باشیم برای مصرف رسانه‌ای. اشکالی هم ندارد ولی تغییری در واقعیت خطرناکی که در آن هستیم ایجاد نخواهد کرد. 🔺 در واقع مشکل از دید شما به سرمایه اجتماعی برمی‌گردد. وقتی سرمایه اجتماعی بین گروهی و بین مردم و حکومت وجود ندارد، کیف پول معنوی ما دائم در معرض از بین رفتن قرار می‌گیرد و نگاه ابزاری به آن، سرمایه اجتماعی را کاهش می‌دهد. این استنباط درست است؟ _ بله. اقشار خاصی اجازه دارند خشم، احساس ناراحتی و تنش‌های روانی خود را در خیابان فریاد بزنند و کنار هم انسجام داشته باشند. شاید آن‌ها نگران برخوردهای امنیتی نیستند. اما قطعی اینترنت و چالش‌های اقتصادی روی آن‌ها هم اثر خواهد گذاشت. این مشکلات جامعه را فرسوده می‌کند و دود فرسودگی جامعه تنها به چشم عده‌ای خاص نخواهد رفت، بلکه به چشم همه خواهد رفت. در واقع ما با یک تاب‌آوری فرسایشی مواجه خواهیم شد که در آن دغدغه اصلی حفظ بقاست. 🔺 پیامدهای فرسوده‌شدن این ذخیره فرهنگی چه می‌تواند باشد؟ برجسته‌ترین پیامد آن و به نظرم خطرناک‌ترین پیامد آن از بین رفتن احساس مای جمعی است؛ یعنی وقتی مدام از این ذخیره فرهنگی استفاده می‌شود آن معناهایی که می‌تواند آدم‌ها را حول هم منسجم کند دستمالی می‌شود و به ابزاری تبلیغاتی تبدیل می‌شود و به‌مرور ممکن است معنایش را برای گروه‌های مختلف از دست دهد. این معناها واقعاً سرمایه‌های بزرگی برای هر جامعه هستند. وقتی این معناها دستمالی و مبتذل می‌شود یا توسط یک گروه خاص مصادره می‌شود، مشکلات زیادی ایجاد می‌کند. الآن شما می‌بینید جریان هوادار پهلوی پرچم قدیمی ایران را نماد خود کرده، یک سوی دیگر هم پرچم امروز ایران را. نتیجه این وضعیت این است که بخش بزرگی از جامعه ما پرچم ندارد. هیچ‌کدام از این پرچم‌ها را نمی‌تواند در خانه‌اش بگذارد چون یکی شده است نماد طرفداری از پهلوی و دیگری شده است نماد طرفداری از ساختار. سرود ملی هم همین‌طور. سرود ملی ما واضحاً سرود جمهوری اسلامی است و اگر یک ایرانی با جمهوری اسلامی همدل نباشد نمی‌تواند در جمعی که این سرود در آن خوانده می‌شود احساس تعلق کند. سرود ای ایران هم دارد در همین ورطه می‌افتد. همه عناصر معنایی و هویت‌بخش ارزشمند ما دارد تبدیل به نماد گروه‌های خاصی می‌شود، درحالی‌که این نمادها ملی هستند. وقتی این ذخیره‌های ارزشمند توسط گروه‌های خاص مصادره می‌شود، باعث می‌شود جامعه کم‌کم نتواند به همدیگر احساس تعلق کند و افرادی که نمی‌توانند در این چهارچوب قرار گیرند آهسته‌آهسته احساس بی‌فایدگی و در حاشیه ماندن می‌کنند و آرام‌آرام افرادی که احساس بی‌فایدگی را تجربه می‌کنند و حس عدم ارزشمندی خواهند کرد. به‌عبارت‌دیگر تعداد بیشتری از اعضای جامعه «احساس کسی نبودن» می‌کنند و حس کسی بودن آن‌ها مخدوش می‌شود. جامعه‌ای که در آن آدم‌ها احساس کسی بودن نداشته باشند از درون می‌پوسد و فرسوده می‌شود. ⤵️

💠 #خبر_گوناگون ◼️حمله شدید و خونین|‌ارتش آمریکا از حوالی ساعت ۳ حمله‌های شدیدی به برخی از شهرهای جنوبی کشور داشت؛ قشم، کیش، بندرعباس، کازرون، بوشهر، آبادان، شادگان و اهواز یا حومه‌ی آن‌ها تا حوالی ساعت شش صبح هدف حمله‌های هوایی قرار گرفتند. 🔴 خبرگزاری‌ها می‌گویند در حمله به کیش منطقه مسکونی چاه تنگو آسیب دیده است و سه‌نفر ازجمله یک کودک جان باخته‌اند و دو کودک دیگر زخمی شده‌اند. ◼️حمله به اردن| ارتش اردن می‌گوید پنج موشک که از سوی ایران شلیک شده بود، رهگیری و منهدم کرده است. ◼️شبکه در برابر شبکه| جمهوری آذربایجان فعالیت شبکه سحر، تلویزیون صداوسیمای جمهوری اسلامی و نیز خبرگزاری مهر، وابسته به سازمان تبلیغات اسلامی، را در خاک این کشور ممنوع کرد- پس‌از آن‌که وزارت اطلاعات جمهوری اسلامی شبکه خبری رسمی جمهوری آذربایجان، آز‌تی‌وی، را در فهرست «رسانه‌های دشمن» قرار داد. #روزآروز 🔹🔹🔹 🖋 کانال کانون صنفی معلمان ایران 🆔 @KSMtehran

💠 #یادداشت 🔺سبک زندگی؛ بازآفرینی خویشتن در آینه جهان ✍رضا بهبودی سبک زندگی را معمولاً در انتخاب لباس، خوراک، محل زندگی یا شیوه گذراندن اوقات فراغت خلاصه می‌کنیم؛ اما حقیقت آن است که سبک زندگی، پیش از آنکه در رفتارهای روزمره ما دیده شود، در نوع نگاه ما به جهان شکل می‌گیرد. آنچه می‌اندیشیم، آنچه ارزش می‌دانیم و شیوه‌ای که با انسان‌ها، طبیعت و خودمان ارتباط برقرار می‌کنیم، بنیان واقعی سبک زندگی را می‌سازد. توجه به سبک زندگی، تنها نگریستن به زندگی خودمان نیست؛ بلکه سفری است به جهان‌های دیگر؛ سفری برای دیدن تجربه‌های متفاوت، شنیدن روایت‌های گوناگون و آموختن شیوه‌های دیگری از اندیشیدن، احساس کردن و زیستن. هر فرهنگ، هر سرزمین و هر انسان، روایتی منحصربه‌فرد از زندگی دارد و هر روایت می‌تواند دریچه‌ای تازه به فهم عمیق‌تر انسان و جهان بگشاید. بسیاری از ما، بی‌آنکه متوجه باشیم، در حصار عادت‌ها زندگی می‌کنیم. عادت‌ها امنیت می‌آفرینند، اما گاهی همان امنیت، به زندانی نامرئی تبدیل می‌شود که ما را از تجربه‌های تازه بازمی‌دارد. ترس از ناشناخته‌ها، قضاوت دیگران یا دلبستگی به آنچه همواره انجام داده‌ایم، سبب می‌شود فرصت دیدن افق‌های تازه را از دست بدهیم. در حالی که گاهی تنها یک انتخاب متفاوت، قدم گذاشتن در مسیری ناآشنا یا تجربه‌ای کوچک، می‌تواند آغاز تحولی بزرگ باشد. زیباترین بخش این سفر، کشف تفاوت‌هاست. هنگامی که درمی‌یابیم جهان تنها از دریچه نگاه ما معنا نمی‌شود، فروتنی جای قطعیت را می‌گیرد. می‌فهمیم که هر انسان، حاصل مجموعه‌ای از فرهنگ، تاریخ، خانواده، تجربه، رنج و امید است و به همین دلیل، زندگی را به شیوه‌ای متفاوت معنا می‌کند. این شناخت، ما را از قضاوت‌های شتاب‌زده دور می‌کند و به سوی احترام، همدلی و مدارا رهنمون می‌سازد. جامعه‌ای که تفاوت‌ها را می‌پذیرد، خلاق‌تر، آرام‌تر و انسانی‌تر است؛ زیرا پیشرفت، نه از یکسان‌اندیشی، بلکه از گفت‌وگوی اندیشه‌های متفاوت زاده می‌شود. تفاوت، تهدید نیست؛ سرمایه‌ای است که اگر با ذهنی گشوده به آن بنگریم، می‌تواند سرچشمه نوآوری، رشد و بلوغ فردی و اجتماعی باشد. تغییر سبک زندگی نیز همیشه حاصل تصمیم‌های بزرگ و برنامه‌های بلندمدت نیست. گاهی یک سفر، یک گفت‌وگوی صمیمانه، آشنایی با انسانی الهام‌بخش، تجربه عشقی عمیق، تماشای فیلمی ماندگار، شنیدن قطعه‌ای موسیقی یا خواندن کتابی که در زمان مناسب به دستمان می‌رسد، می‌تواند مسیر اندیشه ما را دگرگون کند. بسیاری از بزرگ‌ترین تغییرات زندگی، نه با هیاهو، بلکه در سکوت یک لحظه و در روشنایی یک بینش تازه آغاز شده‌اند. در نهایت، سبک زندگی مقصدی نیست که روزی به آن برسیم؛ فرآیندی پویا و پیوسته است. هر تجربه، هر شکست، هر آشنایی و هر پرسش، فرصتی است برای بازنگری در خود و ساختن انسانی آگاه‌تر. شاید ارزشمندترین سبک زندگی، آن باشد که ما را هر روز اندکی مهربان‌تر، مسئولانه‌تر، آزاداندیش‌تر و نزدیک‌تر به حقیقت وجودمان کند. زیستن، تنها گذر زمان نیست؛ هنرِ انتخاب آگاهانه است. سبک زندگی، در نهایت، داستان انتخاب‌های ماست؛ انتخاب‌هایی که نه‌تنها کیفیت زندگی امروزمان را می‌سازند، بلکه میراثی از اندیشه و انسانیت برای فردای جهان بر جای می‌گذارند. 🔹🔹🔹 🖋 کانال کانون صنفی معلمان ایران 🆔 @KSMtehran

💠 #صبحگاه برادر ! کتاب‌هایی را برای من بفرست که پایانی خوش داشته باشند؛ هواپیمایی به سلامت فرود می‌آید جراح، لبخندزنان اتاق عمل را ترک می‌کند پسر کور، بینایی‌اش را باز می‌یابد عشاق، سرانجام یکدیگر را یافتند عروسی‌ای در پیش است تشنگان به آب می‌رسند و به نان و آزادی. #ناظم_حکمت 🔹🔹🔹 🖋 کانال کانون صنفی معلمان ایران 🆔 @KSMtehran

💠 #تقویم چهارشنبه هفتم مردادماه ۱۴۰۵ خورشیدی 📌امروز در تقویم؛ ▪️هفت سال از درگذشت #اصغر_قندچی، پدر صنعت کامیون‌سازی و مؤسس اولین و بزرگترین کارخانه تریلر و کامیون ساخت ایران به نام ایران کاوه گذشت. کارخانه عظیم ایران کاوه پس‌از انقلاب مصادره شد و به مالکیت بنیاد مستضعفان درآمد و حالا با نام سایپا دیزل کار می‌کند. ▪️مصادف است با چهل‌وپنجمین سال‌روز فرار #بوالحسن_بنی‌صدر، نخستین رئیس‌جمهوری تاریخ ایران و #مسعود_رجوی، لیدر سازمان مجاهدین‌خلق، از ایران. مجاهدین‌خلق از پایان سال ۱۳۵۹، اندک‌اندک به بنی‌صدر نزدیک ‌شدند و پس‌از درگیری‌های خونین خرداد ۱۳۶۰و بمب‌گذاری‌های تیر آن‌سال، رجوی و بنی‌صدر مجبور شدند فرار کنند. ▪️مصادف‌ است‌ با ٨۵ ساله‌ شدن #مسعود_کیمیایی، کارگردان و نویسنده شناخته‌شده. بیش‌از هر فیلم دیگری کیمیایی با ساختن دو فیلم اعتراضیِ قیصر و گوزن‌ها، در دوران پیش‌ازانقلاب شناخته می‌‌شود. از دیگر آثار مهم او می‌توان به رضا موتوری، داش‌آکل، بلوچ، اعتراض و سرب اشاره کرد. کیمیایی پس‌از انقلاب مدتی مدیر شبکه دوم تلویزیون شد و در زمان ساخت فیلم اعتراض شایعه‌ شد او با سعید امامی، چهره‌ اصلی قتل‌های زنجیره‌ای، همکاری کرده اما او این ماجرا را رد کرد. ▪️شش‌سال از درگذشت #بدرالزمان_قریب، استاد شناخته‌شده دانشکده زبان و ادبیات فارسی دانشگاه تهران و تنها زنی که عضو پیوسته فرهنگستان زبان و ادب فارسی بود، گذشت. آثار کم‌نظیری از او درباره زبان‌های باستانی ایرانی و گویش‌شناسی بر جامانده و دو کتاب او «فرهنگ سه‌زبانه سُغدی- فارسی- انگلیسی» و ترجمه زبان‌های خاموش(از یوهانس فردریش) جایزه کتاب سال را برده است. ▪️١۴ سال از درگذشت #ایرن_زاریانس، مشهور به ایرن، هنرپیشه زن سرشناس ارمنی تئاتر، سینما و تلویزیون ایران در دهه‌های ۱۳۲۰ تا ۵۰، می‌گذرد. او در تئاتر شاگرد و عضو گروه #عبدالحسین_نوشین، چهره پیشروی تئاتر مدرن ایران و عضو ارشد حزب توده ایران بود؛ مونتسرا و اوژنی گرانده، از مهم‌ترین نمایش‌هایی بود که او در آن‌ها بازی داشت- از بازی‌های مهم او در تلویزیون، به سریال سلطان صاحبقران(از علی حاتمی) و در سینما می‌توان به چشمه آب حیات(از سیامک یاسمی)؛ محلل و تخت خواب سه‌نفره(از نصرت کریمی)؛ خداحافظ رفیق(از امیر نادری)، بلوچ( از مسعود کیمیایی) و خروس از شاپور قریب؛ اشاره کرد. پس‌از انقلاب در هر فیلمی(جایزه یا خط قرمز) و هر سریالی(هزاردستان) بازی کرد، یا توقیف شدند یا حضورش سانسور شد. #روزآروز 🔹🔹🔹 🖋 کانال کانون صنفی معلمان ایران 🆔 @KSMtehran

⤴️ به‌عبارت‌دیگر جوامع گنجینه‌های فرهنگی دارند که شامل ادبیات و موسیقی و هنر و معماری و خصلت‌های جمعی و اسطوره‌های نیاکانی و بزرگان محترم و الگوهای فرهنگی و غیره می‌شود. این گنجینه مهم‌ترین سرمایه جامعه است و تاروپود جامعه را به هم نگه می‌دارد. جوامعی که قدردان این گنجینه هستند و آن را می‌شناسند مدام در راستای تقویت این نمادها و محافظت از آن‌ها تلاش می‌کنند. مثلاً در ترکیه کارکرد انسجام‌بخش شخصیت آتاتورک بسیار جدی گرفته شده است و همه‌جا عکس و مجسمه اوست و هر کودکی او را می‌شناسد و اصلاً هر مسافری بعد از دور روز اگر او را نشناسد خواهد پرسید که این کیست. این نمادها دائم به آن مردم یادآوری می‌کند که بین ما روایت و قصه مشترکی هست که می‌توانیم حول آن با همدیگر جمع شویم فارغ از اختلافات جاری. نکته مهم این است که گنجینه فرهنگی قدمت دارد و یادآور همان شبکه روابط اجتماعی است که در زمان و مکان تداوم یافته. نمی‌شود به‌صورت دستوری و مصنوعی و بی‌ربط با تجربیات زیسته جامعه، گنجینه فرهنگی ساخت و به جامعه دستور داد که زین پس باید با این نمادها و مفاهیم احساس هویت کنید و خودتان را به‌صورت ما تعریف کنید. این گنجینه باید در چارچوب نظم حاکم شناخته شود، قدر دانسته شود، تقویت شود، آموزش داده شود در نهادهای مختلف از خانواده و مدرسه گرفته تا دین و رسانه و غیره تا در شرایط بحران جامعه بتواند با رجوع به آن ذخیره فرهنگی خودش را بازسازی و مدیریت کند و نظم خودش را حفظ کند و خودش را بهبود ببخشد. وقتی دائماً عناصر مختلفی از گنجینه فرهنگی حذف و طرد می‌شوند و زیر سؤال می‌روند و ارزشمندی‌شان مورد تردید قرار می‌گیرد، تاروپود جامعه سست می‌شود. وقتی گنجینه فرهنگی تقویت نمی‌شود و در مقابل در بحران‌های متوالی فقط از آن خرج می‌شود، آرام‌آرام جامعه از درون فرسوده می‌شود. انگار موجودی را تغذیه و تقویت نکنید ولی مدام از او کار بکشید. قصه مشترک مهم‌ترین سرمایه جامعه است. اگر عناصری که در قصه مشترک جامعه به افراد احساس ارزشمندی و فایده‌مندی و تعلق به مای جمعی را می‌دهد تقویت نشود و حتی تنگ‌نظرانه سانسور، فیلتر و ممنوع شود، جامعه مجبور می‌شود دائم از پس‌اندازش یا همان کیف پول معنایی خود تغذیه کند، بدون اینکه آن را غنی‌تر کند و بتواند به دستاوردهایش اضافه کند. جامعه وقتی از ذخیره فرهنگی خود هزینه می‌دهد باید بتواند برای این همه تصادف، ریختن ساختمان، سقوط هواپیما و همه این‌ها نوعی تجربه کسب کند و در حوادث بعدی به آن رجوع کند. اما ما در ایران این مواجهه را نمی‌بینیم.

در اینجا ما با نوعی تاب‌آوری در حال فرسایش (Erosion resilience) مواجه هستیم. گویی جامعه همواره با مسئله بقا مواجه است و برای زنده ماندن از پس‌اندازش مصرف می‌کند تا بتواند بحران‌ها را تاب بیاورد به امید اینکه روزی برسد که بتواند و فرصت کند که دستاورد جدیدی به این کیف پول معنایی اضافه کند و آن را غنی‌تر کند. در واقع جامعه بر اساس ذخیره فرهنگی خود تاب می‌آورد.

🔺 ادامه دارد... لینک قسمت۱ 👇 https://t.me/KSMtehran/24474 🔹🔹🔹 🖋 کانال کانون صنفی معلمان ایران 🆔 @KSMtehran

💠 #گفتگو 🔴 تاب‌آوری یا فرسایش سرمایه‌ها (قسمت ۲) گفت‌وگو با فاطمه علمدار 🔺حال می‌شود به این سؤال برگشت که آیا جامعه ایران در مسیر فروپاشی است؟ با نگاهی به مسیری که ما در چند دهه گذشته پشت سر گذاشتیم من معتقدم جامعه ایران به‌شدت و سرعت در حال فرسوده‌شدن است و سرزندگی و توانش را از دست می‌دهد. درحال فروپاشی نیست ولی به‌طور هشداردهنده‌ای فرسوده است. بنای فرسوده را می‌شود احیا و بازسازی کرد ولی اگر فرسودگی انکار شود و بی‌توجهی ادامه پیدا کند این بنا فرومی‌ریزد. به‌هرحال بخشی از جامعه در روزهای جنگ و این روزها مقاومت کرد و نوعی از تاب‌آوری داشت. معمولاً در بحران‌های مختلف جامعه ایران تاحدودی می‌تواند شرایط را مدیریت کند. در کرونا هم چنین فضایی وجود داشت. در واقع با وجود اینکه دائم جامعه اعتراض کرده و دائم با آن برخورد شده، اما هنوز نشانه‌هایی از فعال بودن با خود دارد. آیا می‌توان گفت حضور مردم در خیابان در این روزها نشانه تاب‌آوری است؟ وقتی می‌گوییم حضور مردم در خیابان نشانه تاب‌آوری اجتماعی بوده است، بازهم باید تعریفمان را از تاب‌آوری مشخص کنیم و ببینیم که آیا اتفاقی که دارد می‌افتد را می‌توان تاب‌آوری تعریف کرد یا خیر. تاب‌آوری یک مفهوم مشخص در روان‌شناسی اجتماعی است. وقتی جامعه‌ای با بحرانی مواجه می‌شود، مثلاً سیل می‌آید یا زلزله اتفاق می‌افتد، اگر آن جامعه بتواند با آن وضعیت سازگار شود و خودش را بازسازی کند به‌گونه‌ای که نظم اجتماعی حفظ شود و عملکرد جامعه مختل نشود، توانسته آن بحران را مدیریت کند. نکته مهم‌تر که بر اساس آن می‌توان گفت جامعه تاب آورده این است که بتواند خودش را بهبود ببخشد که در بحران‌های بعدی بهتر عمل کند. یعنی بتواند بفهمد که چرا این بحران پیش آمد و برای تکرار نشدن آن باید چه کرد. مثلاً همه می‌دانند که کشور ژاپن زلزله‌خیز است. مواجهه ژاپن با زلزله مصداق مواجهه تاب‌آورانه است. زلزله اتفاق می‌افتد ولی جامعه توانسته با این ویژگی جغرافیایی‌اش سازگار شود و معماری ساختمان‌ها را طوری انجام دهد که با زلزله نظم اجتماعی مختل نشود و عملکرد جامعه آسیب نبیند. این خیلی فرق دارد با اینکه هر بار زلزله‌ای اتفاق می‌افتد نهادهای مسئول بگویند ما غافلگیر شدیم و چند روزی کمک‌های مردمی و سازمانی روانه آن منطقه بشود و مدتی بعد هم خبر آن در اخبار دیگر گم شود. در این حالت نظم زندگی زلزله‌زدگان و شهر زلزله‌زده با اختلال جدی مواجه می‌شود ولی این اختلال دیگر در صدر اخبار نیست که کسی به آن بپردازد یا حتی عامدانه پرداختن بیشتر به ابعاد فاجعه در رسانه‌ها محدود می‌شود. علاوه ‌بر این، جامعه وضعیت خود را بهبود نمی‌دهد و قرار نیست دفعه بعد که زلزله اتفاق افتاد نهادها نگویند که غافلگیر شده‌اند. این را در معادن فروریخته، در ساختمان‌های فرسوده، در تصادفات جاده‌ای و در بسیاری از بحران‌هایی که جامعه ما از سر گذرانده شاهد بودیم و این‌ها تازه مسائلی است که صرفاً با تغییرات فنی و مکانیکی می‌تواند آمار تلفات را در آن‌ها کاهش داد و ربطی به تغییر سیاست و بازنگری در رابطه مردم و حاکمیت و غیره ندارد. آیا اینکه وقتی زلزله می‌شود – چه در معنای جغرافیایی و چه اجتماعی- مردم به همدیگر کمک می‌کنند را می‌توان به این معنا گرفت که جامعه ایران تاب‌آور است؟ قطعاً نه!

جامعه ما در سال‌های گذشته بارها و بارها سوگ جمعی ناشی از قرار گرفتن در شرایط دردناک پرتکراری را که تلاش خردمندانه‌ای برای پیشگیری از تکرارشان صورت نگرفته بود تجربه کرده و اینکه در شرایط سوگ جمعی و در فاصله بین دو بحران! مردم به داد همدیگر می‌رسند، دست‌وپا زدن برای بقاست. اساساً همه آنچه در مورد جامعه در حال ‌فرسایش گفتیم در وضعیتی صادق است که جامعه زیست‌پذیر باشد یعنی بتوان در آن زنده ماند و باهم اختلاف داشت.

وقتی ساختمانی در حال فروریختن است آدم‌ها به بحثشان در مورد صلاحیت یا عدم صلاحیت مدیر ساختمان ادامه نمی‌دهند چون اگر ساختمان بریزد و زنده نمانند، اساساً این بحث بی‌معنا می‌شود. به هم کمک می‌کنند و همدیگر را از مهلکه نجات می‌دهند. سؤال این است که آیا این کمک و همراهی چقدر ادامه‌دار یا موقتی و موردی است؟ مبنای مقاومت جامعه در یک جامعه تاب‌آور چیست؟ هر جامعه‌ای هویت فرهنگی دارد، یعنی در تاریخ خودش مجموعه‌ای از نمادها، ارزش‌ها، باورها و روایت‌های مشترک را ساخته که افراد می‌توانند با اضافه کردن یک ضمیر «ما» آن را برای دیگران تعریف کنند و احساس تعلق، ارزشمندی و فایده‌مندی داشته باشند. ⤵️

⤴️ ▪️سنتکام حملات ایران را تایید کرد؛امروز، نیروهای سپاه پاسداران انقلاب اسلامی، چندین موشک بالستیک را از ایران شلیک کردند تا حمله‌ای غافلگیرانه به پایگاه‌های نیروهای آمریکایی مستقر در خاورمیانه داشته باشند. تمام موشک‌های ایرانی با موفقیت مورد هدف قرار گرفتند. نیروهای آمریکایی هوشیار هستند و در بالاترین سطح آمادگی رزمی قرار دارند. #روزآروز 🔹🔹🔹 🖋 کانال کانون صنفی معلمان ایران 🆔 @KSMtehran

💠 #خبر_گوناگون ⚫️ صبح دیروز را با خبر اعدام و اعتراض بدان در اصفهان آغاز کردیم. مقام‌های قضایی دو نفر از متهمان پرونده «میدان علیخانی» اصفهان و اعتراض‌های این شهر در دی ۱۴۰۴، ابوالفضل سپاهی و امیرحسین صفری را به‌اتهام مشارکت در کشتن چهار مامور امنیتی و انتظامی، در ملأ عام اعدام کردند اما گروه زیادی از مردم اصفهان در اعتراض‌به این اعدام‌ها، در خیابان‌های نزدیک به صحنه اعدام تجمع کردند، شعار دادند و گویا در برخی جاها ماموران امنیتی با آن‌ها برخورد کردند. ▪️چهارنفر دیگر از متهمان اعتراض‌های دی ۱۴۰۴ در پیوند با همین پرونده در آستانه اعدام قرار دارند: «قائم حسینی، شروین باقری، امیرحسین ملکی و علی دشتی» ▪️همچنین خبر آمده مهنام نواب‌صفوی، ۲۲ساله، خواننده رپ و از بازداشت‌شدگان دی‌۱۴۰۴، به اعدام محکوم شده است. ▪️ضمنا اعتصاب زندانیان واحد دو زندان قزلحصار کرج علیه احکام اعدام درپی وعده مسوولان زندان و مقام‌های قضایی پایان گرفت. مسوولان زندان اعلام کرده‌اند که تا زمان بازنگری درخواست‌ها، اجرای احکام اعدام زندانیان محکوم در پرونده‌های مرتبط با جرائم مواد مخدر در این زندان متوقف خواهد شد. این اعتصاب از ۲۲ تیرماه، در اعتراض به انتقال شش زندانی محکوم به اعدام در همین پرونده‌ها به سلول‌های انفرادی آغاز شده بود. ▪️از کردستان هم خبر آمد مهدی توکلی، عکاس شناخته‌شده فرهنگ و طبیعت کردستان، مدیر خانه عکاسان کردستان و زندانی سیاسی پیشین، به همراه خواهرش سمیه توکلی و مادرشان مریم اصلانی، در خودروی‌شان در جاده بانه - مریوان، در تیراندازی نیروهای امنیتی به خودروشان جان باختند- تصویرهایی از خاک‌سپاری این خانواده در شبکه‌های اجتماعی منتشر شده است. ▫️رسانه‌های نزدیک به نهادهای نظامی و امنیتی و خبرگزاری‌های رسمی، پیش‌تر خبر داده بودند نیروهای سپاه یک خودرو سمند که چهار نیروی حزب حیات آزاد کردستان یا همان پژاک را هدف گرفته است. ◼️تنگه هرمز|درحالی‌که رسانه‌های بین‌المللی می‌گویند مذاکره میان ایران و عمان، پیشرفت داشته، دم غروب غریب‌آبادی، معاون وزیر امورخارجی، گفت راه حل جمهوری اسلامی این‌است‌که یا مسیر ورود به تنگه کاملا در کنترل ما باشد یا مسیر خروج از آن و چیزی که دست عمان را می‌گیرد، بخشی از مسیر ورود یا خروج باشد و نه به طورکامل- او تاکید کرده هرگز ایران باز شدن مسیر جنوبی در نزدیکی عمان را نمی‌پذیرد. ▫️رسانه‌ها می‌گویند مهم‌ترین نکته در پیشنهاد عمان این است که هیچ دولتی در منطقه بر این تنگه مدیریت انحصاری نداشته باشد و پولی هم اگر قرار است کشتی بپردازند، باید داوطلبانه باشد. روشن نیست پشت پرده از چه قرار است ولی روی پرده که پیشرفتی در توافق و تفاهم دیده نمی‌شود. ◼️بی‌بی‌ در واشنگتن|بنیامین نتانیاهو و ولودیمیر زلنسکی، روسای دولت‌های اسراییل و اوکراین که برای شرکت در مراسم لیندسی گراهام، سناتور جمهوری‌خواه، به آمریکا رفته بودند، با دونالد ترامپ، هم دیدار کردند. ▪️رسانه‌ها می‌گویند مذاکره بر سر برنامه هسته‌ای ایران در کانون گفت‌وگوهای نتانیاهو و ترامپ بوده. نتانیاهو در اینستاگرامش گفت حسابی از این دیدار راضی است و این بهترین دیدارش با ترامپ بوده- بسم‌الله. ▪️ترامپ امروز به شبکه فاکس‌نیوز گفت گفت‌وگوهای خوبی با جمهوری اسلامی داشته؛ هرچند ممکن ایرانی‌ها بیایند و بگویند مذاکره‌ای در کار نیست و در برنامه هسته‌ای حرفی زده نشده. او مدعی شد جمهوری اسلامی پذیرفته که برنامه هسته‌ای نداشته باشد و تنها کافی است این مهم را رسما اعلام کند. ▪️همزمان که ترامپ از مذاکره حرف می‌زند، یکی از بزرگ‌ترین عملیات ترابری نظامی در منطقه از سوی ارتش آمریکا در حال انجام است. ◼️ به کجاها حمله شد؟ اگرچه میان ایران و آمریکا دوسه‌روزی است، درگیری‌ای گزارش نشده اما روزگذشته بازهم به جاهایی در اقلیم کردستان عراق، در اربیل و سلیمانیه حمله شد و عربستانی‌ها برای دومین‌بار در روزهای اخیر، گفته‌اند پهپادهایی از خاک عراق به‌سوی تاسیسات نفتی این کشور پرتاب شده که سرنگون‌شان کرده است. ◼️گفت‌وگو با اوکراین| در آخرین ساعت‌های شب خبر آمد عباس عراقچی، وزیر امورخارجی جمهوری اسلامی، با همتای اوکراینی‌اش درباره حمله اخیر اوکراین به یک کشتی ایران در دریای مازندران، تلفنی حرف زده-عراقچی گفت طرف اوکراینی اطمینان داده که این حمله غیرعمدی بوده و هردو طرف دنبال تنش نیستند. طرف اوکراینی هم گفت به دنبال حمله به تجهیزات و نیروهای غیرنظامی نیست. ▪️ابراهیم رضایی، نماینده مجلس، در شبکه ایکس، درباره این گفت‌وگوی تلفنی نوشت از این بدتر نمی‌شد عراقچی ایران را تحقیر کند. ▪️گزارش‌ها از شلیک موشک از سوی ایران به سمت اردن خبر می‌دهند. 🔴 در پی اصابت موشک‌های ایرانی، انفجارهایی در پایگاه آمریکا در اردن رخ داده است. حداقل ۴ موشک بالستیک به سمت اردن شلیک شده است. - فارس ⤵️

💠 #صبحگاه ما هم بسیاریم ما هم روزی دور  ِهم جمع خواهیم شد تاریکی را از همه ی کوچه ها منها خواهیم کرد. ما هم مثل  ِ زندگی ضرب در ضرب روی نومیدی ضربدر می کشیم. ما سرانجام آزادی را میان همه تقسیم خواهیم کرد. حالا دستت را به من بده از سکو بالا بیا روی تخته ی کلاس  ِباران و بنفشه بنویس: اینجا هر کسی حق دارد رویایی داشته باشد. #سیدعلی_صالحی 🔹🔹🔹 🖋 کانال کانون صنفی معلمان ایران 🆔 @KSMtehran

⤴️

جامعه برای اینکه توان و سرزندگی‌اش را حفظ کند باید اعضایی داشته باشد که خود را کسی بدانند یعنی سه ویژگی در آن‌ها وجود داشته باشد: احساس ارزشمندی بکنند؛ اینکه نیازها و حقوقشان دیده می‌شود و به رسمیت شناخته شده؛ احساس فایده‌مندی بکنند؛ اینکه می‌توانند نقشی در برطرف کردن نیازها و استیفای حقوق در جامعهداشته باشند؛ و درنهایت احساس تعلق؛ اینکه بتوانند خودشان را «ما» تعریف کنند و احساس طرد و حذف نداشته باشند. مجموع این‌ها به فرد «حس کسی بودن» می‌دهد. جامعه‌ای که در آن حس کسی بودن ضعیف شده باشد، در مسیر فرسودگی قرار می‌گیرد.

🔺 ادامه دارد... 🔹🔹🔹 🖋 کانال کانون صنفی معلمان ایران 🆔 @KSMtehran

💠 #گفتگو 🔴 تاب‌آوری یا فرسایش سرمایه‌ها قسمت ۱ گفت‌وگو با فاطمه علمدار 🔺 مهدی فخرزاده: خیابان‌های شهر که بارها و بارها شاهد اعتراض‌های مردمی بوده است، این روزها شاهد تجمع عده‌ای از مردم در دفاع از ایران است. عده‌ای جنگ را جنگ تاب‌آوری می‌دانند. برخی از تصاویر یا ویدیوهایی که این روزها با وجود بسته بودن اینترنت دست‌به‌دست می‌شود نشان می‌دهد آستانه تحمل دیگری، حداقل ازنظر پوشش، در حال جابه‌جا شدن است. در این گفت‌وگو از فاطمه علمدار، جامعه‌شناس پرسیدیم آیا جامعه ایران تاب‌آور است؟ شاخص‌های تاب‌آوری چیست و چه تصوری از آینده جامعه می‌توان داشت؟ 🔹 بسیاری از صاحبنظران معتقد بودند جامعه ایران به سمت فروپاشی اجتماعی حرکت می‌کند. پس از تهاجم نظامی آمریکا و اسرائیل به ایران، اما نوعی از همبستگی و مقاومت مردمی در جامعه قابل مشاهده است. آیا می‌توان گفت این جامعه، جامعه‌ای تاب‌آور است؟ _ من فکر می‌کنم اول تعریف‌ها را مشخص کنیم تا از استفاده دست و دلبازانه از مفاهیم مهم فاصله بگیریم. یکی از مسائل جدی جامعه امروز ما این است که مفاهیم فارغ از بار معنایی و تأثیری که می‌توانند بر درک و عملکرد ما داشته باشند، صرفاً به‌عنوان ابزارهایی برای تبلیغ ایده‌ها و جلب منافع سیاسی گروه‌های مختلف استفاده می‌شوند و آرام‌آرام خاصیت خودشان را از دست می‌دهند. وقتی می‌گوییم برخی از صاحبنظران در مورد احتمال فروپاشی اجتماعی در ایران هشدار داده‌اند از چه چیز داریم صحبت می‌کنیم؟ برای توضیح این جمله باید بگوییم منظورمان از جامعه چیست؟ #جامعه، شبکه‌ای از روابط اجتماعی است که در طول زمان و مکان تداوم پیدا می‌کند. چگونه تداوم پیدا می‌کند؟ با تقسیم کار اجتماعی. آدم‌ها نیازهایی دارند و حق دارند که نیازهایشان برطرف شود. تقسیم کار اجتماعی یعنی اعضای جامعه نیازهای خودشان و دیگران را به رسمیت می‌شناسند و بر اساس تخصص و توانمندی‌شان، مسئولیت برطرف کردن نیازهای دیگران را برعهده می‌گیرند و حق آن‌ها را برای مطالبه پاسخ نیازهایشان به رسمیت می‌شناسند و در مقابل از دیگران هم انتظار دارند که به نیازهای آن‌ها پاسخ بدهند و حق مطالبه پاسخ را برایشان به رسمیت بشناسند. به‌این‌ترتیب شبکه‌ای از روابط اجتماعی حول نیازها و حقوق مشترک انسان‌ها شکل می‌گیرد که می‌تواند در طول زمان و مکان تداوم داشته باشد. جوامع مختلف هرکدام با ویژگی‌های خودشان در راستای همین تداوم یافتن، نهادهایی مثل نهاد دین، دولت، بازار و آموزش را شکل داده‌اند و مجموعه‌ای از ارزش‌ها و معناها و باورها و نمادها و شیوه‌های زندگی را ساخته‌اند که هویت فرهنگی‌شان را شکل داده و بر اساس آن می‌توانند خودشان را «ما» تعریف کنند. پس ویژگی مهم جامعه این است که اعضای آن می‌توانند از «ما» حرف بزنند در ارجاع به خودشان. وقتی می‌گوییم جامعه‌ای در حال فروپاشی است، یعنی چه؟ یعنی شبکه روابط اجتماعی در آن به‌گونه‌ای مستهلک‌شده یا در حال استهلاک است که تداوم آن در معرض خطر است. شبکه روابط چه طور فرسوده می‌شود؟ وقتی نیازهای مشترک و حقوق مشترک در جامعه پاسخ داده نشوند. وقتی توانایی‌های ساختاری مختل شود و نهادهایی مانند دولت، بازار و دین و… که باید مثل چسب حوزه‌های مختلف اجتماعی را به هم متصل نگه دارند نتوانند درست عمل کنند؛ وقتی هویت فرهنگی مشترک مختل شود و مردم دیگر حول سنن و باورها احساس انسجام نکنند و نتوانند بدون لکنت خودشان را «ما» خطاب کنند. در این وضعیت، شکاف‌های اجتماعی افزایش و اعتماد و همدلی کاهش پیدا می‌کند و اعضای جامعه دیگر شبکه به‌هم‌پیوسته و منسجمی که نیازها و حقوقشان توسط یکدیگر به رسمیت شناخته می‌شود نیستند، بلکه گسل‌های اجتماعی آن‌ها را تکه‌تکه کرده و در هر تکه یک مای کوچک شکل گرفته که دیگرانِ ساکن در آن طرف گسل را از خودش نمی‌داند. هرچه این شکاف‌های قومیتی، جنسیتی، مذهبی و نسلی وسیع‌تر شود، «ما»های کوچک احساس تعلق کمتری به یکدیگر خواهند کرد و کار به جایی می‌رسد که حتی دیگری را دشمن می‌بینند و کمر به حذف همدیگر می‌بندند و هرکس گمان می‌کند این جغرافیا برای «ما» است و «آن‌ها» حقی به آن ندارند و ما نمی‌توانیم کنار آن‌ها زندگی کنیم. در چنین وضعیتی هرج‌ومرج و خشونت افزایش پیدا می‌کند و وقتی جامعه با بحران یا مشکل جدیدی مواجه می‌شود نمی‌تواند آن را حل کند یا به سلامت از آن عبور کند. در این نگاه، جامعه یک موجود زنده است که باید از آن مراقبت شود تا زنده و سالم بماند. رابطه اجتماعی مثل همه روابط دیگر مراقبت و توجه می‌خواهد. ⤵️

💠 #یاد 🔺 #صدیقه_دولت_آبادی ۶ مرداد #سالروز_درگذشت صدیقه دولت‌آبادی (۱۲۶۱–۱۳۴۰) روزنامه‌نگار و از فعالان انقلاب مشروطه و جنبش زنان در ایران، از بنیان‌گذاران انجمن مشروطه‌خواه مخدرات وطن بود. همچنین، از نخستین فعالان حقوق زنان در ایران و ناشر نخستین نشریه زنان به زبان پارسی به نام "زبان زنان" و از موسسین یکی از اولین مدارس دخترانه به نام مکتب شرعیات بود. او از معدود زنانی بود که در دوره قاجار تلاش‌های گسترده‌ای برای تأسیس و گسترش مدارس دخترانه انجام دادند و ناملایمات زیادی را تحمل کرد. صدیقه دولت آبادی در ۲۰ صفر سال۱۳۰۰ هجری قمری در اصفهان و در یک خانواده روشنفکرِ روحانی متولد شد. پدرش میرزا هادی دولت‌آبادی و مادرش خاتمه بیگم بودند. خودش می‌گوید: " وقتی شش ساله بودم، روزی پدرم به من گفت: صدیقه! مادرت قبل از تولد تو؛ شش پسر به دنیا آورد. من در این عصر که اجتماع با دیده حقارت به زنان می نگرد، دلم نمی‌خواست صاحب فرزند دختری شوم. ولی اگر درس بخوانی و باسواد شوی نزد من محترم و عزیز خواهی بود و همسنگ برادرانت از دارایی مادی و معنوی من سهم خواهی برد. اما اگر تحصیل نکنی و بی دانش باقی بمانی، تو را حتی در ردیف فرزندان خودم هم به حساب نخواهم آورد"... 🔺 در بزرگسالی مهم‌ترین رویای صدیقه دستیابی به حق رای برای زنان ایران و حضور در مجلس بود؛ رویایی که بارها درباره آن صحبت کرد و نوشت. در سال ۱۳۳۱ در نامه ای خطاب به دکتر مصدق خواست حق رای  را به زنان واگذار کنند. دولت آبادی ضعف عمومی مردم، به خصوص زنان را در بی سوادی می‌دانست. در نطق ۱۷ دی ۱۳۳۰ از دولت مصدق خواست وزیر فرهنگ هفت سال در این پست بماند و برنامه‌های آموزش نسل جوان را ارزیابی کند. او برای مراسم فروش اوراق قرضه ملی، پولی را که برای کفن و دفنش کنار گذاشته بود برای کمک به وطن خرج کرد. در سال ۱۳۴۰ که بار دیگر خبر احتمال حق رای به زنان منتشر شد، صدیقه دولت آبادی که به شدت بیمار بود در سازمان زنان از حق رای دفاع کرد. اما بیماری سرطان در نهایت ششم مرداد همین سال نفسش را بند آورد. او درحالی درگذشت که دقیقا هفت ماه بعد از مرگش زنان برای نخستین بار پای صندوق‌های رای رفتند و به اصول ششگانه انقلاب سفید رای دادند.   اما تراژدی زندگی صدیقه دولت‌آبادی در به‌گور بردن آرزوی آزادی زنان به پایان نرسید. او وصیت کرده بود در قبرستان زرگنده دفن شود. سازمان زنان روی مزار او به عنوان یکی از زنان فعال سنگ قبر زیبایی گذاشته بود اما درست ۱۵ سال بعد در روز ۲۲ مرداد ۱۳۵۹ مزارش توسط امام جماعت مسجد زرگنده تخریب شد. بخش باقی مانده از مزار او و برادرش یحیی دولت‌آبادی و دکتر محمود نریمان در سال ۸۶ تخریب شد و از بین رفت. https://t.me/httpsksmtehran2/103 🔻مطالب منتشر شده در مورد فعالیتها و زندگی #صدیقه_دولت_آبادی را درکانال بخوانید: #قسمت_اول: https://t.me/KSMtehran/12407 #قسمت_دوم: https://t.me/KSMtehran/12418 #قسمت_سوم: https://t.me/KSMtehran/12425 #صدیقه_دولت_آبادی #درگذشت #تقویم_کانون #نشر_آگاهی #زنان_پیشرو #جنبش_زنان_ایران #بزرگان_تاریخ_آموزش #تاریخ_آموزش_و_پرورش #تاریخچه_آموزش_پرورش_نوین_ایران 🔹🔹🔹 🖋کانال کانون صنفی معلمان ایران ( تهران) 🆔 @KSMtehran

🔸ما! | #هادی_حیدری | سه‌شنبه ششم مردادماه هزار و چهارصد و پنج . #اعدام_نکنید #نه_به_اعدام 🔹🔹🔹 🖋 کانال کانون صنفی معلمان ایران 🆔 @KSMtehran

💠 #خبر 🔺همه خسارت‌های جنگی که امروز دولت خبر داد فاطمه مهاجرانی، سخنگوی دولت: 1️⃣ بیش از ۳۵۰ نفر از کارکنان دولت هنگام کار در جنگ کشته شدند. 2️⃣ «در مجموع ۱۲ دستگاه پل و دو دستگاه تونل» آسیب دیده است. 3️⃣ فرودگاه بوشهر کاملا تخریب شده و باید از نو ساخته شود و هواپیمای مسافربری که به تازگی خریده شده بود در این فرودگاه نابود شد. #روزآروز #نه_به_جنگ 🔹🔹🔹 🖋 کانال کانون صنفی معلمان ایران 🆔 @KSMtehran