کاتب باشی📝

یک جایی در بازی بوکس هست که آنکه دارد زیاد ضربه می‌خورد ناگهان خودش را می‌چسباند به حریف! انگار حریف را در آغوش می‌گیرد. شبیه یک جور یکی شدن. بهش می‌گویند «کلینج».☘️ بعد حریف باید تا جدا شدن تن‌ها صبر کند و او که «کلینج» کرده فرصتی پیدا می‌کند کمی نفس بکشد بدون اینکه آسیبی ببیند. بازی این روزهای ما با روزگار هم «کلینج» کردن مدام است. در آغوش کشیدن روزگار از روی خستگی با صورتی زخمی. در آغوش کشیدن به جای جنگیدن، مثل لحظات نایاب صلح در میانه‌ی میدان پر آتش نبرد. ☘️ در آغوش کشیدن برای نفس تازه کردن و برای توقف و سکوت… و اینها همه فرصت کوتاهی می‌شود برای ادامه‌ دادن و نباختن. برای حس کردن «زندگی» و چشیدن طعم چیزی که اغلب فراموش می‌کنیم چقدر گذراست. #سیمین_کشاورز https://t.me/katebbashi_book