آیه‌های تاریکی

و این فانوس دریایی شب از نیمه گذشته است، در سکوت تلخ تنهاییم شعله ور میشوم؛ و نگاهم به ناپیدای دوری خیره میماند. سو سوی شعله سیگارم که تنها گرمای آزار دهنده شبانه ام است به جایی میبردم که انگار در تاریخ گم شده است؛ جایی که رد پای هیچ جانداری به چشم نمیخورد، هیچ نیست الا ازدحام سر درگم ردپای چه کنمها و چه شدهای زندگی لعنتی ام. دوباره میروم به جزیره دور دست تنهاییم؛ و دوباره فانوس دریایی خیالم میشوم. آنگاه بر خاطرات بی رمق و پریده رنگ دوری میسوزم که پارو زنان در افق خیال محو میشوند و آدمهایی که انگار در هیاهوی بی رحم رقص امواج سهم دور میشوند. و من هر شب هزار بار تنها و تنها تر میشوم؛ آری من تنهاترین فانوس شبم... #یاور_م @ehsas2ro