Nanala

نمی‌فهمم "چه هوای خوبی" یعنی چی؛ زیبایی رو تو جمله‌ی "آسمون چقدر زیبا شده" درک نمی‌کنم؛ شنیدن "این منظره چقدر بکره" نگاهم رو به محیط عوض نمی‌کنه؛ "این نقاشی فوق‌العادست"، "اون آهنگ بی‌نظیره"، "چقدر امروز خوشگل شدی"، "امم چه غذای خوشمزه‌ای" هیچ‌کدوم از این تعاریف رو درک نمی‌کنم. این سایه‌ی سیاهی که روم افتاده، هنوز باهام پیش‌ میاد. نمی‌دونم تا کجا و تا کی اما این روزها حتی برای لحظه‌ای، حضورش رو ازم دریغ نمی‌کنه. انگار توی یه تونل تاریکم ولی خلاف جهت نور حرکت می‌کنم. حالم از این لحظات کوتاهی که سعی می‌کنیم باهاشون به زندگی معنا ببخشیم بهم می‌خوره. هوا خوب نیست؛ امروز هیچ زیبایی‌ای نداره؛ اونم یه نقاشیه مثل بقیه؛ این آهنگ کصشرترین چیزی بود که گوش دادم؛ دوییدن و ورزش هیچ هیجانی نداره؛ غذا لذتبخش نیست؛ همه چیز فاکداپه عزیزم دست از سرم بردار.