With Farshad

یادمه از سرکار که بر می‌گشتم و می‌خواستم برم باشگاه، انقدر خسته بودم، سارا اصرار می‌کرد که فردا برم. ولی اگه گزینه‌ی نرفتن رو توی مسیر جا می‌نداختم، بعدها هم با بهونه‌ها مختلف نمی‌رفتم. برای انجام دادن کارهای سخت، هر دفعه فکر نمی‌کنم. یک‌بار تصمیم میگیرم و بیشتر مواقع فقط اجرا می‌کنم. @withfarshad

زندگی ترکیب تصادف‌هاس. تصادف‌هایی که به بودن‌ها و نبودن‌ها، به دست‌آوردن و از دست‌دادن‌ها ختم می‌شه. و ما باید تمام تلاشمونو بکنیم که قدر داشته‌هامونو بدونیم. @withfarshad

عذرخواهی مثل چراغ راهنمای ماشینه. بعضيا راهنما نمیزنن. بعضیا دیر راهنما میزنن. بعضیا فکر می‌کنن، همین که راهنما زدن، دیگه همه در هر شرایطی باید بهشون راه بدن. بعضیا راهنماشون سوخته. بعضیا می‌ترسن اگه راهنما بزنن بقیه فکر بدی می‌کنن. بعضیا هم خیلی خوب از راهنما استفاده می‌کنن. #من_عذر_می‌خوام @withfarshad

قسمتی از صحبت‌های ما در اپیزود اول فصل سی و دو با موضوع جایی میان من و ما. شما میتونید نسخه‌ی کامل این اپیزود رو در کست‌باکس جافکری بشنوید یا در کانال یوتیوب جافکری تماشا کنید! 💎 ‌‏‌‎#جافکری ‌‏‌‎#پادکست_فارسی @Jafekri

ما وضعیت مبهم امروز خودمون رو با داستانِ مرتب‌شده‌ی دیروزِ یک نفر دیگه مقایسه می‌کنیم. @withfarshad

وقتی داشتم برای کنکور ارشد می‌خوندم، بالاترین رتبه‌ای که بهش فکر می‌کردم، ۸۰۰ بود. نه تنها برای خودم، بلکه فکر می‌کردم این بهترین رتبه‌ای می‌تونه باشه که بچه‌های دانشگاه ما کسب می‌کنن. بعد متوجه شدم یکی از دوستام رتبه‌ی پایین‌تری گرفت و تونست دانشگاه تهران قبول بشه. بعد یه سقفی بالای سرم شکست. احساس کردم احتمالا منم می‌تونم. برای همین رتبه‌ی ارشدم ۲ رقمی شد. برای یک شرکتی می‌خواستم درخواست کار بدم، و احساس می‌کردم نهایت می‌تونم x تومن درخواست بدم. با یکی از دوستام که توی شرکت کار می‌کرد صحبت کردم و بهم گفت راحت می‌تونی ۲x درخواست بدی. بعد دوباره یه سقفی بالا سرم شکست و منم درخواست ۴x دادم و قبول کردن. توی یک بازی نهایت رکوردی که داشتم ۱۰۰۰ بود. تا اینکه سارا هم اون بازی رو شروع کرد و بعد از چند تلاش تونست رکورد منو بزنه و امتیازش حدود ۱۲۰۰ شد. بازم همون صدارو بالای سرم شنیدم. از اون روز دیگه حداقل امتیازی که می‌گرفتم ۱۳۰۰ تا بود. یه وقتایی ما سقف‌هایی رو بالای سر خودمون ایجاد می‌کنیم و بعد از مدتی باورش می‌کنیم که بعدها اندازه‌ی مارو می‌سازن. چندتا سقف بالای سر خودت ساختی؟ @withfarshad

به‌نظرم یکی از معیارهای بزرگ شدن، کنترل ما روی شادی و ناراحتیه. وقتی یاد می‌گیری که با شادی‌ها زندگیت ذوق کنی، ولی خودتو گم نکنی. یا وقتی یاد می‌گیری که به ناراحتی‌های پیش اومده توجه کنی ولی متلاشی نشی. آدما توی این لحظه‌ها پوست می‌ندازن و وارد دوره‌ی جدیدی از زندگیشون می‌شن. #دگردیسی #یادداشت @withfarshad

داشتم به این فکر می‌کردم که والد بودن شاید تا جایی به معنی فشارهای اقتصادی، تربیتی، فرهنگی و خانوادگی باشه. ولی از یه جایی به بعد تبدیل به تلاش برای رسیدن به ورژن مناسب‌تری از خودت می‌شه. ورژنی که خانواده بهت افتخار کنه. این فکر رو از یه صحنه از انیمه‌ای که این روزها می‌بینم گرفتم. اسمش، My Hero Academia هستش. جدا از فضای تخیلی‌ای که داره - البته شاید برای خیلی‌ها جذاب نباشه - درباره‌ی مفاهیم جالبی هم صحبت می‌کنه. برای مثال توی یکی از صحنه‌ها، پدری رو نشون می‌ده که مدت‌ها برای «برتر بودن» جنگیده، و توی همین مسیر، جایگاهش رو توی خانواده از دست داده. اینجاست که می‌فهمه زندگی چیزی فراتر از رقابت‌های سطحی داره، و مفهوم قهرمانی هم چیزی فراتر از صرفا قوی‌تر و برتر بودنه. @withfarshad

تله‌ی "پروژه‌سازی از رابطه" یکی از خطراتِ داشتنِ یک ذهنِ تحلیل‌گر، اینه که ناخودآگاه کل رابطه رو به چشم یک سیستمی می‌بینی که باید دائما ارتقا پیدا کنه. این نگاه می‌تونه باعث بشه که حتی اصطکاک‌های ساده‌ی روزمره رو به‌عنوان "نقص‌هایی که باید ریشه‌یابی بشن" ببینیم. گاهی اوقات، یک سوتفاهم، فقط یک سوتفاهمه و نیازی به "کشفِ روش جدید" برای حل اون نیست. #یادداشت #خودحرفی @withfarshad

وقتی ۲۰ سالم بود، داستانی شنیدم از کسی که توی ۲۸ سالگی یهو شغلشو ول می‌کنه و می‌ره سراغ کاری که دوست داره. بعد با تمام انرژی اون کار رو ادامه می‌ده تا موفق می‌شه. اون موقع به‌نظرم خیلی کار عجیبی بود. توی اون سن، مگه آدم فرصت از نو شروع کردن داره؟ چطور جرأت کرده بود؟ الآن که سنم بالاتر رفته، متوجهم که تا ۳۰ سالگی وقت آزمون خطاست. هیچ فشاری روی تو نیست و اتفاق بدی نمی‌افته. احتمالا وقتی پا به دهه‌ی ۴۰ زندگیم بذارم، متوجه می‌شم حتی ۳۰ سالگی هم عدد خاصی نیست و آدم می‌تونه تا ۴۰ سالگی ریسک کنه و اصلا وحشتناک نیست. انگار همیشه روی خطی ایستادی که وقتی به جلو نگاه می‌کنی پر از استرس و فشاره. وقتی به عقب نگاه می‌کنی، متوجه می‌شی می‌تونستی آروم‌تر باشی. ولی متاسفانه پشت سرت هیچ راه نفوذی نداره و مجبوری پا به دنیای روبرو بذاری. دنیا عجیبیه و ما آدم‌های عجیب‌تری هستیم. #عجیب_زادگان #یادداشت @withfarshad