Coram Deo✨

እግዚአብሔር ለምን ዝም ይላል? በቅዱስ ቃሉ ውስጥ እንደምናነበው፣ እኩይ ተግባር የሰዎችን ሕይወት በድንገት ሲያጨልመው፣ ፍትሕ ሲዛባ፣ ምድር ሁሉ ዐዋቂና ቻይ በሆነው እግዚአብሔር የምትመራ ሳትመስል ስትቀር፣ “እግዚአብሔር ወዴት ነው? ትድግናውስ ለምን ዘገየ?” የሚሉ የግልና አገራዊ ጥያቄዎችን በማንሣት መልስ ፍለጋ ብዙዎች ታግለዋል። ዘማሪው አሳፍ፣ ስለ እግዚአብሔር ካለው መረዳት ጋር የራሱን የግል ሕይወት እንቆቅልሽ፣ እንዲሁም እስራኤል በወቅቱ የነበረችበትን አዘቅትና መከራ ማስታረቅ ስለተቸገረ፦ እግዚአብሔር ልባቸው ንጹሕ ለሆነ፣ ለእስራኤል እንዴት ቸር ነው! እኔ ግን እግሬ ሊሰናከል፣ አዳልጦኝም ልወድቅ ጥቂት ቀረኝ" በማለት ስለ ውስጥ ነፍሱ ትግል ዘምሯል (መዝ. 73፥1)። የቅዱሳኑ የእሮሮ ድምፅ ነቢዩ ዕንባቆምም ተመሳሳይ ጥያቄ አስተጋብቷል፤ “አቤቱ እኔ ስጮኽ የማትሰማው እስከ መቼ ነው? ‘ግፍ በዛ’ ብዬ እየጮኽሁ፣ አንተ የማታድነው እስከ መቼ ነው? . . . እንዴትስ ግፍ ሲፈጸም ትታገሣለህ? . . . ሕግ ላልቷል፤ ፍትሕ ድል አይነሣም፤ ፍትሕ ይጣመም ዘንድ፣ ክፉዎች ጻድቃንን ይከባሉ . . . ዐይኖችህ ክፉውን እንዳያዩ እጅግ ንጹሓን ናቸው፤ አንተ በደልን መታገሥ አትችልም፤ ታዲያ፣ አታላዮችን ለምን ትታገሣለህ? ክፉው ከራሱ ይልቅ ጻድቅ የሆነውን ሲውጠውስ፣ ለምን ዝም ትላለህ? አንተ ሰዎችን በባሕር ውስጥ እንዳለ ዓሣ፣ ገዥ እንደሌላቸውም የባሕር ፍጥረታት አደረግሃቸው” (ዕን. 1፥1-14)። ኢዮብ እግዚአብሔርን አግኝቶ በሙግት መርታት ፈልጎ ነበር:- “ነገር ግን ሁሉን ከሚችል አምላክ ጋር መነጋገር እፈልጋለሁ፤ ከእግዚአብሔርም ጋር መዋቀስ እሻለሁ” (ኢዮ. 13፡3)። “ዛሬም ሐዘኔ መራራ ነው፤ እያቃሰትሁ እንኳ እጁ በላዬ ከብዳለች። እርሱን የት እንደማገኘው ባወቅሁ፤ ወደ መኖሪያውም መሄድ በቻልሁ! ጒዳዬን በፊቱ አቀርብ ነበር፤ አፌንም በሙግት እሞላው ነበር” (ኢዮ. 23፥2-4)። ዳዊት በመዝሙሩ፣ “አምላኬ አምላኬ ለምን ተውኸኝ? እኔን ከማዳን ከመቃተቴም ቃል ለምን ራቅህ?” (መዝ. 22፥1) በማለት ያነሣው ጥያቄ፣ ጌታችን ኢየሱስ ክርስቶስ በመስቀል ላይ ባሰማው የጣር ድምፅ ውስጥ ተስተጋብቷል። የጥያቄዎቹ ፍጻሜና የልብ ዕረፍት አሳፍ የኋላ ኋላ ግን ዞር ብሎ ሲያስተውል፦ “ቀኝ እጄንም ያዝኸኝ። በአንተ ምክር መራኸኝ፤ ከክብር ጋር ተቀበልኸኝ" (መዝ. 73፥23-24) በማለት የእሮሮውን ምዕራፍ በምስጋና ዘግቶታል። በዚህ ምድር ላይ፣ የእርሱን የሕይወት ጥያቄዎች ጨምሮ፣ ሁነቶች በሙሉ በእግዚአብሔር ሉዓላዊ ማዕቀፍ ውስጥ መያዛቸውን በመረዳቱ ነበር ልቡ ያረፈው። ዕንባቆምም ከብዙ ትግል በኋላ ያገኘው መልስ “ጌታ እግዚአብሔር ኀይሌ ነው” (ዕን. 3፥19) የሚል ነበር፤ ምክንያቱም “እግዚአብሔር ግን በተቀደሰ መቅደሱ አለና!”(ዕን. 2፥20)። ኢዮብም ቢሆን መሻቱን አግኝቶ ነበር፤ እግዚአብሔርን በሙግት የመርታት ዕድል! ሉዓላዊው እግዚአብሔር “እስቲ እንደ ወንድ ወገብህን ታጠቅ፤ እኔ ልጠይቅህ፣ አንተም መልስልኝ” (ኢዮ. 38፥3) አለው። እናም የኢዮብ የመጨረሻ ድምዳሜ እንዲህ ሆነ፦ “አንተ ሁሉን ማድረግ እንደምትችል፣ ዕቅድህም ከቶ እንደማይሰናከል ዐወቅሁ። አንተ፣ ‘ያለ ዕውቀት ዕቅዴን የሚያደበዝዝ ይህ ማን ነው’ አልኸኝ፤ በእርግጥ ያልገባኝን ነገር፣ የማላውቀውንና ላስተውለው የማልችለውን ጒዳይ ተናገርሁ . . . ጆሮዬ ስለ አንተ ሰምታ ነበር፤ አሁን ግን ዐይኔ አየችህ። ስለዚህ ራሴን እንቃለሁ፤ በትቢያና በዐመድ ላይ ተቀምጬ ንስሓ እገባለሁ።” (ኢዮ. 42፥1-6)። የሉዓላዊነቱ ማዕቀፍ ተስፋችን የተመሠረተው በእርሱ ሉዓላዊ ገዥነትና ሁሉን ዐዋቂነት ላይ ነው። በሚታየውና በማይታየው ዓለም ግዛት ላይ፣ እግዚአብሔር "ጌታ" ያልሆነበት ቅንጣት (አዮታ) ያህል ክፍተት የለም። እግዚአብሔር ዓለማትን በፈጠረበትና ደግፎ በያዘበት በዚያው የሥልጣኑ ቃል የእኛንም ሕይወት ደግፎ መያዙን ስናስብ ልባችን ያርፋል። በርግጥ እርሱ በሁሉ ቦታ አለ፦ “እንደ ንስር የንጋትን ክንፍ ብወስድ፥ እስከ ባሕር መጨረሻም ብበርር፥ በዚያ እጅህ ትመራኛለች፥ ቀኝህም ትይዘኛለች" (መዝ. 139፥9-10)። እናም ይህ ሕይወት ብርቱ ሰልፍ በሆነባት ምድር፣ ለጥያቄያችን ሁሉ መልሱ ሁሉን ዐዋቂው እግዚአብሔር ሉዓላዊ መሆኑ ብቻ እንጂ፣ እኛን በአመክንዮ ሞግቶ የሚያሳምን መልስ ማግኘታችን አይደለም። ቢገባንም ባይገባንም እግዚአብሔር ጻድቅ ነው። ልባችንም ማረፍ ያለበት በእርሱ ሉዓላዊነት ላይ ብቻ ነው። በግል ሕይወታችን ውስጥ ስላሉት ሰልፎችም ሆነ፣ አገራችንን ጨምሮ ዓለም ዐቀፋዊ የሰላም መረበሽና የፍትሕ ቀውስ እየከረረ በመጣበት በዚህ ዘመን እንደ ክርስቲያን ተስፋ የምናደርገው እግዚአብሔርን ነው። በሕይወት የምንኖረው ነገሥታትም ሆኑ እኛ ስለፈቀድን አይደለም፤ ነገር ግን ከልዑል አምላክ በሚወጣ የምሕረትና የመግቦታዊ ቸርነት ቃል ነው። ተስፋችን የተመሠረተው “ምድርና ሕዝቦቿ ሁሉ በሚናወጡበት ጊዜ፣ ምሰሶቿን አጽንቼ የምይዝ እኔ ነኝ" ባለው ጌታ ላይ ነው (መዝ. 75፥3)። የእርሱ መንግሥት ሁሉን ትገዛለችና! እርሱ ከሁሉ በላይ ነው ዓለም በልዑል እግዚአብሔር እጅ እንጂ በሰው እጅ አይደለችም፤ የእኛን የግል ሕይወትም ሆነ የዓለምን ታሪክ በሉጋም የያዘ ጌታ ነው የምናመልከው። እግዚአብሔር ጊዜን ሁሉ:- ትላንትን፣ ዛሬንና ነገን በአንድ ጊዜ በእጁ የያዘ አምላክ ነው። እርሱ በመገረምም ሆነ በድንጋጤ አይያዝም፤ ነገንም በሥጋት ወይም በተስፋ አይጠብቅም! እርሱ በሰማይና በምድር ሁሉ ላይ ሉዓላዊ ነው፤ ክብር ጐድሎበት ከፍጥረት ክብር አይለምንም፤ በማንም አይደገፍም፤ ለሥራውና ለውሳኔው ትክክለኛነት ማንንም አያስፈቅድም፤ ማስተዋሉ ፍጹም ነው፣ ምክርም ማንንም አይጠይቅም፤ ዕውቀት አይጨመርለትም፤ “አልገባኝም አስረዱኝ” አይልም። ነገሮች ሳይጀመሩ ፍጻሜያቸውን ያውቃልና! አሳቡም አይከለከልም፦ “ጌታችንም ከአማልክት ሁሉ እንደሚበልጥ ዐውቃለሁና። በሰማይና በምድር፣ በባሕርና በጥልቅ ሁሉ ውስጥ፣ እግዚአብሔር ደስ ያሰኘውን ሁሉ ያደርጋል።” (መዝ. 135፥5-6) እንግሊዛዊው የወንጌል ሰባኪና ጸሐፊ ኤ. ዎ. ፒንክ (A. W. Pink, 1886-1952) እንዳለው፣ “እርሱ ከሁሉ በላይ ነው”:- “God, being infinitely elevated above the highest creature, is the Most High, Lord of heaven and earth. Subject to none, influenced by none, absolutely independent; God does as He pleases, only as He pleases, always as He pleases. None can thwart Him, none can hinder Him." (The Attributes of God). እናም ውሉ እንደጠፋ የሸማኔ ማግ ውስብስብ የሆነብንን የአገራችንንም ሆነ የግል ጉዳያችንን፣ እስቲ ለልዑል፣ ብቻውን ማዳን ለሚችለው አምላክ አሳልፈን እንስጥና እንረፍ። እርሱ መውጫውን ያውቃልና! ከዘማሪ ተስፋዬ ጋር እንዲህ ብለን እንዘምር:- ከአቅምህ በላይ ሆኖ የሚከብድህ ለመፈታት ከቶ የሚያስቸግርህ ምን ችግር አለ የሚያዳግትህ ሁሉን ቻይ የሆንክ ኤልሻዳይ አንተ ነህ . . . አሜን!