مرموزاتِ اسدی

کلاسم تموم شده. تو بوفه دانشکده نشسته‌ام و دلم میخواست بال داشتم و تا خونه پرواز می‌کردم. یا دست کم خوابگاه خیابون بالایی دانشکده بود و با یه پل هوایی، می‌پریدم اون ور اتوبان، از کنار سوپر مارکت ترک‌ها رد می‌شدم، خیابون هیجدهم رو به چپ می‌پیچیدم و خودمو پرت می‌کردم تو حیاط خوابگاه. بالا بری پایین بیای، هیچ مقطعی تو دانشگاه مثل کارشناسی نمی‌شه. هیچی اون شوق و نور و هیجان اول بیست سالگی نمیشه. دلم تنگ شد.