🌝 میم‌فلسفه 🌝

ما لزوماً اثر را دوست نداریم چون می‌دانیم هنرمند از ساختنش لذت برده؛ برعکس، ممکن است برای لذت‌بردن از اثر لازم باشد خودِ هنرمند را فراموش کنیم.

کچینسکی و ویکرنس علیه جهان مدرن به نمادهای آن حمله کردند؛ یاروین علیه همان جهان، خودِ معماری تولید مشروعیت را موضوع نظریه قرار داد.

مسیحیت و نازیسم را می‌توان به‌عنوان دو صورت متفاوت از یک منطقِ سیاسی ـ دینیِ قربانی‌سازی مقایسه کرد، بدون اینکه از نظر تاریخی یا محتوایی یکسان باشند. مسیحیت سازوکار قربانی را آشکار کرد، اما جوامع مسیحی همچنان توانستند همان منطقِ قربانی‌سازی را در قالب‌های جدید بازتولید کنند. صلیب و خورشید سیاه به‌عنوان دو نشانهٔ تصویریِ دو نظام متفاوت که خشونت را به امر مقدس، مطلق یا فراتاریخی پیوند می‌زنند. مسیحیت قربانی‌سازی را صرفاً متوقف نکرد؛ بلکه بی‌گناهیِ قربانی را آشکار کرد و به این ترتیب منطق قربانی را وارد مرحله‌ای کرد که دیگر نمی‌توانست به‌سادگی خود را پنهان کند. با این حال، همان جوامع مسیحی بارها این سازوکار را بازتولید کردند. از این منظر، نازیسم نه نقطهٔ مقابل مطلق مسیحیت، بلکه نمونه‌ای سکولار و مدرن از مسئله‌ای است که مسیحیت خود آن را آشکار کرده بود: تبدیل یک گروه انسانی به حاملِ شر و سپس مشروعیت‌بخشی به حذف آن.