بزرگترین کانال شعر ودوبیتی هزارگی

گفت: «جایی که اولین بار همدیگر را دیدیم بیا؛ روی همان سنگ بلند.» دیدنش همیشه برایم مفهومی جدا از واقعیت روزمره داشت: چشم‌هایش، بوی تنش، لباس‌هایی که می‌پوشید و سرمه‌ای که می‌کشید؛ عجیب کامل بود، عجیب. کنار هم نشستیم و دستم را دور کمرش حلقه کردم. سرش را گذاشت روی شانه‌ام؛ برای اولین بار پیچیده‌ترین حس زندگی را تجربه کردم. می‌خواستم این لحظه بماند، ادامه یابد و هرگز تمام نشود. در آخر به دست‌هایم نگاه کرد، به چشم‌هایم و به کابل. خیلی آرام گفت: «من کولی هستم، از جوگی‌های کابل.» راستش حالم را نمی‌دانم؛ نمی‌دانم در آن لحظه به چه چیزی فکر کردم. فقط احساس کردم دستم دور کمرش کمی سست شد. با نگاه به من و با حس عجیبی گفت: «اگر هر اتفاقی بیفتد، اگر هر تغییری در قلبت نسبت به من بیاید، باز هم دوستت خواهم داشت؛ حتی اگر مرا نخواهی، حتی اگر دور شوی.» رفت و من در جایی تاریک گیر کرده بودم؛ حسی بیمارگونه شاید. چرا این‌همه درس و دانشگاه گذشته را از من نتراشیده بود؟ چرا حرف‌هایی که بارها با خودم تکرار کرده بودم نسبت به جوگی‌ها و فلانی‌ها دروغ است، در ذهنم می‌پیچید و اسیرم کرده بود؟ وقتی تماس گرفت جواب ندادم؛ بارها تماس گرفت و جواب ندادم. روزهای بعد هم همین‌طور، تا اینکه تماس‌ها قطع شد. ولی گویا تازه داشتم از آن درماندگی بیدار می‌شدم تا سمت حرف قلبم را بگیرم؛ تازه فهمیدم که نه، نمی‌شود بدون او سر کرد؛ تازه فهمیدم اگر هزار سال دیگر هم بگذرد، کسی حتی شبیه به او نخواهد شد. تازه به هوش آمدم. اما وقتی تماس گرفتم خاموش بود؛ هرچقدر منتظر ماندم نشد. ماه‌ها گذشت و سال‌ها نیز، ولی نتوانستم فراموش کنم. پر از گریه شدم، پر از رخوت و تنهایی‌های غریب. تمام کابل را گشتم، تمام نشانه‌ها و خاطرات را؛ آن سنگ بلند و هرجایی را که مرا به او وصل می‌کرد گشتم و دیدم، اما نبود. نبود. کلنگ‌های مهاجر آمدند و رفتند اما جای او در این زندگی خالی بود… نویسنده خشنود خرمی ╭─┅═ঊঈঊঈ═┅─╮ 🆔 @shear_97 ╰─┅═ঊঈঊঈ═┅─╯ کانال شعر ودوبیتی  هزارگی #ارتباط #با ادمین#کانال جهت تبادل (@kamali_996)