Lyrics Notes

پیش از این چند بار به مناسبت‌های مختلف به ترانه‌ی «کندو» اشاره کرده‌ام. مهم‌ترینشان هم اول در گفت‌وگو با جناب ویگن داودی در ویژه‌نامه‌ی واروژان ماهنامه‌ی هنر موسیقی در سال ۹۴ بود (که منبع تمامی روایت‌های پس از آن شد) و بعدا در همین کانال و هنگام انتشار خروجی جدیدی از این ترانه که خواندن آن یادداشت هم خالی از لطف نیست: https://t.me/lyricsnotes/192 چند روز پیش که با دکتر شهرام احمدوزیر در کافه‌ای گفت‌وگو می‌کردیم هم صحبت از این ترانه شد و این‌که ایشان در آرشیوشان نسخه‌ای متفاوت با نسخه‌ای که همواره‌ شنیده‌ایم دارند. با انتشار این نسخه خوشبختانه مشخص شد اتفاقی که در روایت جناب داودی به آن اشاره شده، دست‌کم در معنای نابودی کامل نسخه‌ی اصلی نبوده است زیرا در نسخه‌ی اخیر، با وکال، میکس و صدادهی متفاوت و با برخی معیارها، استانداردتر مواجهیم. (عدم اجرای سه سطر از ترانه‌ی نهایی به این احتمال قوت می‌بخشد که این نسخه پیش از نسخه‌ی نهایی اجرا شده و احتمالا آزمایشی است، با این حال میکس قطعه شرایط مناسب‌تری دارد) برای درک بیشتر تفاوت‌ها بهتر است این نسخه را با هدفون بشنوید. @LyricsNotes

یک کولاژ مضحک از واژه‌ها و عبارات کهنه و بی‌هیچ هنری و ذوقی و ادبی! خواهر من! حالا گفته‌ن یه چیزی روی این ملودی بنویس که تنبکی و ریتمیک و‌ تند و بالا بشه خوند ولی این خداییش خیلی بده!: ای تو نیمه ی دیگرم ای دلیل چشم ترم بنگر نگه تو روی چو مه تو با من چه کرده وصلت به نفسی اینک به تن من جان آورده شده قبله‌ام تن تو تن تو دل و جان من شده وطن تو تو هوای من همه نفس تازهٔ من تو تو بهار من چمن و گل غنچه‌دهن تو دل و جان من همه طلب و هوس تو شده رویت شده تا گواه من عشقت شد همه نفسم نور رخ تو در دل شبم شده ماه من از وصلت همه شعفم عشق تو شده گرمی دل من و پناه من سرمستم ز نگاه پر از هوست مدهوشم من از عطر خوش نفست زیبا شد با تو روزگار من نگه تو میِ من ای گل تویی بهار من تو بهشت خیالی من تویی اختر خوش‌اقبالی من تویی آن گل بی‌خاری که با تو شد روشن چراغ جانم دین و ایمانم، همه تو همه تو به امید تو زنده‌ام به عشق تو جاودانه همه شادی و خنده‌ام تویی تویی نور خانه عشقت پناه من تو همه عطش دل منی شوقت شده گناه من تو همه ز گل منی

ظاهرا ترانه روی ملودی نوشته شده است. به همان شیوه‌ی سنتی تصنیف‌سرایان بزرگ قدیمی اما با این تفاوت که بر خلاف متقدمین هنرمندمان، ترانه‌سرا در این‌جا به هر دلیلی، تلاش کرده در هر میزان، بیشترین سیلاب و واژه را بچپاند؛ اتفاقی که در ساخته‌ی پیشین همین تیم هم افتاده است. آهنگ‌ساز هم تمام تلاشش را کرده است که از بالاترین نت‌های محدوده‌ی صدای همایون در ترکیب با شیوه‌ای از خوانندگی که رپرها را هم مرعوب می‌کند استفاده کند. شما که سواد دارین، لیسانس دارین به من بفرمایید زیباست؟

«یه خونه دارم» ترانه‌ی زویا زاکاریان و موسیقی قمیشی با صدای عارف: جمعه، ۳۰ آذر ۱۴۰۳ @LyricsNotes

از گفت‌وگوی حمید ناصحی و ‌مهدی یغمایی در تاک‌شوی موزیک‌نووا، شبکه‌ی PMC سال ۱۳۹۷ @LyricsNotes

«از خون جوانان وطن لاله دمیده» پرستو احمدی @LyricsNotes

«پرستو احمدی» دارد یک حق پایمال‌شده را فریاد می‌زند! آن هم در گوش مدعیان یک ایدئولوژی باری‌به‌هرجهت و در خدمت رانت و رابطه و پول و شهرت! نوعی از ایدئولوژی که در دکان هیچ عطاری در تاریخ بشریت در این سطح از بی‌ریشگی نبوده و نیست. @LyricsNotes

موسیقی پاپ برای نفوذ به ذائقه‌ی جمعی، ابزارهای فراوانی در اختیار دارد. یکی از این ابزارها استفاده از صداها و تنالیته‌های منحصربه‌فرد است حتی اگر در وهله‌ی اول برای مخاطب جدی و بخش مهمی از مخاطب عام، مضحک و نامتعارف و نازیبا جلوه کند. اما همان صدای نامتعارف می‌تواند با یک استراتژی هوشمندانه، شیوه‌ی انتشار مؤثر اجراها، قرارگرفتن در کنار عوامل باکیفیت و‌ حرفه‌ای و مقداری بخت و اقبال، تبدیل به بخشی از ذائقه‌ی جمعی شود. سینما و تلویزیون از مهم‌ترین ابزارهای مذکورند و مسعود کیمیایی را شاید بتوان آغازگر استفاده‌ی جدی از صداهای خاص در سینما دانست. او برای فیلم «رضا موتوری» به دنبال صدایی ویژه بود و شهیار و‌ منفردزاده، «فرهاد» را در همان مسیر به سینما و ترانه‌ی نوین آوردند. رویه‌ای که با آشکارشدن تأثیر مثبتش در مطرح‌شدن فیلم‌ها و ترانه‌ها موجب ظهور بخش مهمی از خواننده‌های مطرح شده است. خواننده‌هایی که بسیاری از آن‌ها در آغاز راه با مخالفت و‌ حتی تمسخر بخشی از مخاطب عام و خاص روبه‌رو می‌شدند اما به تدریج با تکرار صدایشان در فیلم‌ها و آثار درخشان موسیقی به ذائقه‌ی جمعی و حافظه‌ی تاریخی مردم راه پیدا کردند. تجربه‌ی موفق استفاده از صداهای به اصطلاح، «خش‌دار» و یا «مریض» و «خسته» و حائز این دست صفات کلی نیز در این‌سال‌ها باعث حضور انواع این صداها در فضای موسیقی پاپ شده است. محسن چاوشی با «سنتوری» مهرجویی، توانست راه صدساله را یک شبه طی کند و رضا یزدانی با «حکم» کیمیایی به اعتباری مضاعف در میان مخاطبان موسیقی‌اش رسید و‌ همین موفقیت‌ها بود که به استفاده از صداها و فرم‌های خاص خوانندگی رویکردی افراطی داد. رویکردی که موجب حضور ده‌ها خواننده‌ی بی‌کیفیت در مارکت موسیقی و‌ درنتیجه، به‌سایه‌رفتن استعدادهای بسیار شد. حالا هم نوبت بخت‌آزمایی «شهریار پیرورفر» در سریال «زخم کاری» با کمک علی‌رضا افکاری است. @LyricsNotes

استاد شجریان در این اجرا حدودا ۵۶ ساله و همایون امروز ۴۹ ساله است. تفاوت کیفیت اجراها به وضوح مشخص است. شفافیت صدا و دقت تحریرها در اجرای استاد شجریان در سطح بسیار بالاتری از اجرای فرزندش قرار دارد. حتی اجرای ارکستر استاد شجریان هم با وجود کم‌تر بودن تعداد نوازندگان از صدادهی بسیار مطلوب‌تری برخوردار است. این‌ تفاوت‌ها نشان‌دهنده‌ی تفاوت جایگاه پدر و پسر است. تفاوت‌هایی که لزوما برخاسته از توانایی‌های حنجره و اجرا نیست بلکه بخش مهمی از آن‌ها می‌تواند حاصل سطح نگاه متعهد و حرفه‌ای به اجرای زنده‌ی یک اثر باشد. @LyricsNotes