Lyrics Notes

یکی از کنش‌گران جوان عرصه‌ی آموزش ادبیات و شعر و ترانه که اتفاقا در فضای مجازی موفق هم بوده این روزها به روال هر کسب‌وکار مجازی دیگر، کار و بارش کساد شده است. من عموما بنا را بر حمایت از این جوانان باسواد و خوش‌ذوق می‌گذارم اما گاهی خامی بیش از حد در ابرازنظرهای نامرتبط با تخصصشان و تأثیرات منفی این رویکردها را هم نمی‌شود نادیده گرفت. جوان مذکور دیروز فایلی صوتی در تحلیل فضای کسب‌وکار حرفه‌ای و عوامل پیشرفت در آن منتشر کرد که کنجکاو شدم و تا انتها شنیدم. شگفت‌انگیز بود! انگار نماینده‌ی خیل ترانه‌سرایان و شعرای حکومتی و وسط‌باز در بحبوحه‌ی کنش‌های آزادی‌خواهانه‌ی مردم، بیانیه‌ای در تطهیر این قماش می‌خواند! این‌که برای موفقیت در فضای حرفه‌ای لازم است با هر شاعرنمایی از هر جنسی رفیق و آشنا باشی و رابطه با هر موجود بانفوذی را در اولویت قرار دهی! روی ماکیاولی را سفید کرد! خیلی صاف و ساده و مستقیم این جمله را برای خام‌تر از خودش تفسیر می‌کرد که «هدف، وسیله را توجیه می‌کند». و هدف چیست؟ شهرت، اعتبار، پول، مقام و جایگاه! باور کنید تا امروز هیچ کس نتوانسته بود مرا قانع کند که چنین باوری به شکلی واقعی در ذهن مریض عده‌ای هست! تصورم این بود که هرچه هست، باور نیست. اما حالا قانع شدم! حالا می‌دانم که این طیف از زیر و رو کشان چگونه به این مرحله از گاو شدن می‌رسند: به تدریج و از ابتدای جوانی، مثل جوان قصه‌ی ما! @LyricsNotes

ای همه گل‌های از سرما کبود! خنده‌هاتان را که از لب‌ها ربود؟ (فریدون مشیری) #خدانور_لجعی @LyricsNotes

«چکاوک خونین» شاعر: ایرج جنتی‌عطایی هراس در طلوع صبحگاه و کینه در گردش زمین من بر کدام جنازه بخوانم؟ برخیز ای چکاوک خونین! خون در خیابان و نفرت، حمله‌ور به در و ترس در خانه مردان جوان را دفن کردند شانه به شانه بی نام و نشانه! وحشت بر بام می‌خواند و آواز به چاه پناه برده است شتابان! و هر نفس، داس‌واره‌ای است بر گلوگاه دختران فریاد بر دیوار و قفل بر دهان و شبیخون فقر در سفره‌هایمان مسلسل به دست‌ها به اعدام شعارهای تازه آمده‌اند و مرگ به ضیافت نشسته است سکوت خوان! هراس در طلوع صبحگاه و کینه در گردش زمین من در کدام خاوران، بر کدام جنازه بخوانم؟ بدرود ای چکاوک خونین! باران در طلوع صبحگاه کینه در گردش زمین تا نوبهار رویش تو چه جانباز نعره می‌زنم: من بر کدامین جنازه بخوانم؟ برخیز ای چکاوک خونین! برخیز میهنم! @LyricsNotes

گلایه‌های اهالی موسیقی در موضوع آسیب به روند شغلی در بزنگاه‌هایی مانند امروز درست است اما بیایید فرض کنیم کنسرت‌ها و اجراهای موسیقی طبق معمول برقرار باشند. آیا تفاوتی در وضعیت خواهد کرد؟ آیا این دوستان واقعا درکی از ماهیت شغل خود ندارند؟ مگر سینما که هم‌چنان در حال فعالیت است مخاطب دارد که کنسرت موسیقی قرار است مخاطب داشته باشد؟ مگر بستنی‌فروش‌ها از این که در زمستان مشتری‌شان ریزش می‌کند گلایه می‌کنند و بیانیه صادر می‌کنند؟ @LyricsNotes

بعد از مدت‌ها اینترنتم وصل شد. طبق معمول در این مدت یک سری پیغام خصوصی روی هم انباشته شده بود. این بار اما اکثرش در دفاع‌ نصفه و نیمه از شاعر صداوسیمایی بود. عمدتا هم حرفشان این است که «کاکاوند به هر حال درست می‌گه و داره به ادبیات خدمت می‌کنه!». اما حرف من چیز دیگری بود. در حالت نرمال و در یک سیستم دموکراتیک اصلا قرار نیست که تلویزیون در انحصار حکومت باشد. در حالت طبیعی، رسانه‌های مستقل و آزاد به سراغ کارشناسان مستقل و آزاد و باسواد می‌روند و روایت‌های یک کارشناس واقعی از ادبیات در یک رسانه‌‌ی آزاد خصوصا در محتوای ادبی، وسعت و گونه‌گونی غیرقابل‌مقایسه‌ای با نظرات فعلی کاکاوند دارد. در یک وضعیت عادی، امثال کاکاوند ته صفی خواهند بود که احتمالا هیچ وقت نوبتشان نخواهد شد. محروم شدن کردم از حضور بهترین‌های ادبیات در تلویزیون، بیشتر به خیانت نزدیک است تا خدمت! خدمت به ادبیات در چارچوب ارزش‌های نظام را دوست دارید؟ کاکاوند را در تلویزیون حکومتی ببینید و خوش باشید! @LyricsNotes

این شاعر صدا و سیمایی، یک بار در جلسه‌ای که خودم هم حضور داشتم پشت تریبون رفت و گفت «از ابتدای جلسه به من طعنه می‌زدند و می‌گفتند این یارو صدا و سیمایی این‌جا چه می‌کند؟ در حالی که من عامل آشنایی مردم با ادبیات و شعر شده‌ام و در حال خدمت به ادبیات مملکتم» این موضع متوهمانه‌ و خودبزرگ‌بینانه را در عمده‌ی صدا و سیمایی‌ها دیده‌ام. موضعی که بدون در نظر گرفتن رانت و با فرض قحط‌الرجال در ادبیات کشور شکل گرفته است! یک بار یکی از آن درجه‌چندم‌های شعر و ترانه پشت میز کارشناسی یکی از جلسات در پاسخ به ایراد من فرمود: «من بارها به برنامه‌های ادبی و هنری صدا و سیما دعوت شده‌ام و این یعنی جایگاهم مشخص است! تو جایگاهت چیست؟!» سیستم پروپاگاندای حکومتی موجوداتی ساخته است در اندازه‌هایی بی‌سابقه از بلاهت و توهم. آن قدر که برای نمایش وسط‌بازی هم در بحبوحه‌ی یک اتفاق بزرگ اجتماعی، مردم را به کنش های گوگولی و آموختن چیزهایی که فکر می‌کند فقط خودش بلد است دعوت می‌کند و البته در ابتدای افاضاتش از پیروزی حق می‌گوید! حال این که طبیعتا «حق» را همان طرفی می‌داند که از او حقوق می‌گیرد! @LyricsNotes

یکی از تفاوت‌های مهم اعتراضات اخیر با نمونه‌های مشابه پس از انقلاب، حجم ترانه‌های اعتراضی است که خلق و اجرا می‌شود‌. نکته‌ی مهم در این ترانه‌ها هم این است که اکثر قریب به اتفاقشان، خواننده‌ی مشهور ندارند. این موضوع، چند دلیل دارد. یکی این که خوانندگان کاریزماتیک آن‌ور آبی در میان نسل جدید چندان محبوب و مؤثر نیستند و البته فرم‌ و نوع موسیقی ارائه شده توسط آن‌ها هم ربط زیادی به ذائقه‌ی غالب این نسل ندارد. دیگر این که تقریبا همه‌ی خوانندگان مشهور داخلی حتی به ظاهر جسورترین‌هایشان هنوز جسارت ورود به این عرصه را پیدا نکرده‌اند. نمایش‌های مضحک هشتگی و عبارات و متن‌های رنگارنگ این خوانندگان هم جای یک ترانه‌ی درست و به‌جا را نخواهد گرفت. مردم از خواننده انتظار اجرای ترانه‌ای متناسب دارند و نه صدور بیانیه. شهیار قنبری در کامنتش برای علی کریمی به نکته‌ی بسیار درستی اشاره کرده است. کار قهرمان ورزشی، انتشار چشم‌بسته‌ی هر شعرواره و عبارتی نیست. این کار شاعر و ترانه‌سراست؛ البته اگر برای اجرا، خواننده‌ی جگردارش پیدا شود! @LyricsNotes

شجاعت و آزادی‌خواهی شگرف «مونا برزویی» کافی نیست تا ما هم‌صنفانش از او حمایت کنیم؟ آن سلبریتی‌های ترانه که این روزها خفقان مصلحتی گرفته‌اند را رها کنید! وسط‌بازها را هم همین‌طور! دست‌کم با هشتگی و پیامی، پشتیبان کسی باشید که نه فقط با ترانه‌اش که با حضور روشنش، آبروی ترانه‌سرایان نسل ما شده است. شرفِ ترانه‌ی امروز یک زن است! @LyricsNotes