Hiraeth

نوشتن یا ننوشتن این حرف‌ها چیزی رو عوض نمی‌کنه! زندگی من شبیه تکرار لحظه‌ای شده که ایکاروس تصمیم گرفت به سمت خورشید پرواز کنه.

شاید باید قلبم رو از سینه بیرون بیارم و توی دست‌هام بگیرم تا باورت بشه که چقدر زخمی شده. همه‌چیز می‌گذره و ما خیلی زود فراموش می‌شیم. من رو به یاد بیار زمانی که بارون می‌باره و وقتی نور بی‌جون آفتاب غروب روی دیوار می‌افته. من رو به یاد بیار؛ من از فراموش شدن می‌ترسم.

متاسفانه متوجه شدم یک نوع دیوانگی درونم دارم که با موتورسواری در هوای سرد حالش خوب می‌شه!

کارهای اشتباه پشت کارهای اشتباه!

Que sais-tu du malheur d'aimer ? Que sais-tu de la longue attente et ne vivre qu'à te nommer ?

هیچ‌چیز خوب نیست. هم من می‌دونم هم تو می‌دونی. یک روز با کوچک‌ترین اتفاق احساس می‌کنم که شاید چیزها در نهایت خوب پیش برن، که بتونم انجامش بدم، بالاخره بتونم بخندم و بگم که «شد!». بعد تا می‌رسم خونه و تنها می‌شم می‌فهمم که نه واقعا به اون آسونی که فکر می‌کردم نیست و همه‌چیز احتمالا بزرگ‌تر از توان منه. اون لحظه، اون حس، برای یک لحظه بود؛ یک چیز گذرایی که اومده بود فقط همون موقع پیشم بمونه و بعدش طوری ناپدید شد که انگار هیچ‌وقت وجود نداشته. اما وجود داشت! من دیدمش! حسش کردم! به‌هرحال، منم ‌می‌دونم خیلی چیزها نمی‌شه. می‌دونم نمی‌شه به زور یه تیکه پازل رو یه جایی بذاری که بهش تعلق نداره. اما چی کارش کنم؟ بگم نمی‌شه؟ به تو بگم باورم شده که نمی‌شه؟ که بیشتر اوقات ضربان قلبم از استرس انقدر می‌ره بالا که از ترس دستم رو محکم روی قفسه‌ی سینه‌م فشار می‌دم که قلبم از جا در نیاد؟ من این رو بهت نگفتم. به جاش همون روز بهت گفتم:« توی قهوه‌ت هم‌زمان هم پودر کاکائو بریز هم دارچین! من الان دارم امتحانش می‌کنم و عالی شده!» مگرنه که آره. راستش رو بخوای من و آرزوهام اون تیکه پازلی هستیم که به اینجا تعلق نداریم. یک لحظه فکر می‌کنم می‌شه و در کنارش چند روز از نشدن خسته می‌شم. خودم کاملا می‌دونم ولی این‌ها رو به تو نمی‌گم و به جاش از اون لحظه‌ی کوتاهی که امید داشتم حرف می‌زنم که تو من رو این شکلی یادت بمونه.

وای حس می‌کنم لیاقت هوای تهران رو ندارم!

یکی دیگه از جاهای موردعلاقه‌ام برای مخفی شدن، خونه لورلای گیلموره.🧑🏻‍🩰

عاشق اینم که توی سرم هزارتا جا برای قایم شدن دارم. مثلا امشب خیلی دوست دارم برگردم به کتابخونه کمورا و کنار کافکا باشم.

اگه یه سنگ بودم چی؟ بازم دوستم داشتی؟

هر آرشیو، به‌واسطه‌ی شکاف‌ها و کم‌وکسری‌هایش، امکان‌هایی دارد برای روایت. چیزهایی مثل خاطره، عکس، نامه، نوار، اشیاء، دستور پخت غذا و موسیقی می‌توانند موادی باشند برای قصه‌گویی و خلق اثر هنری. در کارگاه «آرشیو و امکان روایت» در سه جلسه به تاریخ‌های شخصی‌مان برمی‌گردیم، با چند بازی یاد می‌گیریم چطور این امکان‌ها را پیدا کنیم و دست به خلق اثر بزنیم. ◽️این کارگاه برای هرکس با هر حرفه‌ و پیشینه‌ای مناسب است، فقط کافی است قصه‌گویی مشتاقتان کند. ◽️آرشیو و امکان روایت: از خاطره، تاریخ شخصی و ساختن قصه‌ها با بامداد رکنی از ۲۱ آبان، پنج‌شنبه‌ها ساعت ۱۷ تا ۱۹ به‌صورت حضوری محدوده‌ی نوفل لوشاتو برای ثبت‌نام، ازطریق آیدی @ShiveDidan با ما در ارتباط باشید.

🌧️

با یه جعبه شیرینی و یه لیوان چای داغ زیر پتو نشستم و به صدای بارون گوش می‌کنم. آخیش!