𝘌𝘭𝘥𝘳𝘦𝘥'

آن پاسخ‌های بی رحمانه را فراموش نکن؛ به یادشان بیاور تا دلتنگ نشوی. -محمود درویش

و بعضی از انسان‌ها چه بیهوده‌ان، انگار که متولد از فلاکتی تحمیل شده باشند.

مدادم را روی کاغذ کشیدم تا از نبودت بنویسم، از میان تک به تک خط های دفتر جوانه زدی.

به عشقی که تو مسیر شاهرگته.

فکر کنم باید به توصیه دبیر ادبیات سال سومم گوش کنم و دیگه شعر ننویسم؛)

کجایی تا بگریی، به محفل بی جانم از اشیانه‌ای سرد، به حسرت سوزانم نماندی تا نبینی ماتم بغض سردم کجایی که شبم شد، دلیل مرگ جانم تو رفتی تا بمانم، به سوگت اشک ماتم نماندی تا ببینی رسوایم بی تو هردم کجایی که بی تو اتش، بارید هر دم به جانم هرچه از من نشناختی، قسم به آینه آنم سرم بالای دار بود، تو فکر کردی حرامم کجایی که غروبت، سوزاند تمام جانم.

#part205 دهنم رو باز کردم تا گازش بگیرم اما دستش رو توش فشرد که لبام درد گرفت و نتونستم کاری بکنم. طعم شور پوستش داشت حالم رو به هم میزد. معلوم نبود کجاها رفته و کدوم ور رو خارونده. بازوم رو گرفت و درحالی که دستش رو روی دهنم میفشرد هدایتم کرد سمت خونه. ارشیا_ولش کن بزار زرشو بزنه. بی توجه بهش در رو باز کرد و هولم داد تو که برگشتم سمتش و با صدای بلند گفتم؛ _چه غلطی میکنی؟ اگر جرعت نداری کسی از کارات باخبر بشه چرا انجامشون میدی؟ حتی خودتم با شنیدنشون از خودت متنفر میشی‌، نه؟ در رو قفل کرد و جلوش ایستاد و با اخم گفت؛ _غزل جلوی این پسره دهنتو ببند! پوزخندی روی لبم نشست و بغضم رو قورت دادم. موهام رو که حالا به طرز نامرتبی توی صورتم ریخته بود زدم بالا و با صدایی که میلرزید نالیدم؛ _چرا؟ میترسی پسر عزیزت ازت متنفر بشه؟ انقدر بهش علاقه داری!؟ من حسودی نمیکردم. اصلا برام مهم نبود که این مردک بوگندوی گنده چه رفتاری با بقیه داره. من برای گذشته و رفتارایی که باهام شده بود افسوس میخوردم. دلم برای خودم و تمام بدبختی و کمبود و عقده‌هام میسوخت. نمیدونم حرفم رو چطور برداشت کرد یا پای چی گذاشت که گره ابروهاش کمی باز شد و یه قدم اومد سمتم. اب دهنم رو قورت دادم و نفس عمیقی کشیدم که جلوم ایستاد. ابوهادی_من هرکاری کردم برای صلاح خودت کردم. لحنش حالت ترحم داشت. و چه بسا بدتر، حس خیلی بدی رو بهم القا میکرد. انگار داشت زنش رو قانع میکرد که به چه دلیل شب‌ها خونه نمیاد. دندونام رو به هم فشردم و سرتاپاش رو از نظر گذروندم. حالا چشم‌های روشن زشتش قرمز بودن و میتونستم حس کنم که قبل از اومدن من چقدر عصبی بوده. ابوهادی_زنه برات نگفت‌؟ لبام رو کمی از هم فاصله دادم. هم صحبتی باهاش حالم رو به هم میزد. _گفت. سرش رو کج کرد که ادامه دادم؛ _برید خودتون رو خر کنید. ابوهادی_نمیخوام خرت کنم. چون میدونم نمیشی. نگاهم رو ازش گرفتم و به فرش دوختم که ادامه داد؛ _بیشتر شبیه اسبی هستی که باید رام بشه. خیلی سریع نگاهش کردم و اخمام رفت توی هم. دست به سینه ایستاده بود و سرتاپام رو از نظر میگذروند. داشت حالم رو به هم میزد. الان باهام لاس زد؟ قیافم حالت منزجری به خودش گرفت. طرز نگاهش عصبیم میکرد. قطعا حرفا و خشمم رو طور دیگه ای برداشت کرده بود. _اگر حرفات راست باشه، پس اینم راسته که داییات میبردنت تو جنگل و ک.. حرفم رو ادامه ندادم و به جاش لبخندی روی لبم نشست. از دیدن حرص خوردنش لذت میبردم. نگاهم رو به چشماش دوختم که دستش توی موهام نشست. چشمام رو برای لحظه ای کوتاه طی حرکتی کاملا ناخوداگاه بستم اما سریع باز کردم و پوزخندم پررنگ تر شد. درحالی که لبم کج شده بود از حرص نفس نفس میزدم. دستم رو روی دستش گذاشتم که با خشم گفت؛ _خوب میدونم با زنایی مثل تو چجوری رفتار کنم. چیزی نگفتم که ادامه داد؛ _مطمئن باش اگر چنین بلاهایی سرم اومده باشه خوب بلدم روی تو یکی پیادشون کنم. نفسش بوی سیگار میداد. موهام رو ول کرد که لبم رو با زبونم تر کردم. _مطمئن باش منم خوب بلدم جهانیش کنم. همونطور که امار دستمالی شدنای تو در رفت. پس من رو تهدید نکن. البته، اگر نگرانی که اون موش کور نزنتت زمین. کلید رو توی در چرخوند و گفت؛ _تو دهنت رو ببند. منم ردش میکنم بره. این رو گفت و رفت بیرون و در رو به هم کوبید. دستام رو روی موهام کشیدم و بالای سرم نگهشون داشتم. حالا خوب میدونستم باید چیکار کنم.

میگویند؛ هرچیز که در جستن آنی، آنی. پس من تو هستم که مدام از خودم فرار میکنم.

نوازش نسیم روی گونه هایت، در پیچ موهایت، روی گردنت.. همه را با لبخندی خرسند میپذیری؟ میشود بپذیری؟ چو آن منم در جلد نسیم جهان را تاب میخورم، بی قرار و بی تابِ نارپوست تو..

گفته بودی که چرا محو تماشای منی انقدر مات که یک دم مژه بر هم نزنی مژه بر هم نزنم تا که ز دستم نرود ناز چشم تو به قدر مژه برهم زدنی.

داریم 250تایی میشیم.🪄 چنل vip, پارت 302, رمان مونارک. هزینه ورود:35T (فقط از طریق کارت به کارت.) برای گرفتن شماره کارت و ارسال رسید به ایدی زیر پیام بدید. @vipadmind

میترسم زندگیم یه فیلم باشه و تو جز نقش‌های اصلیش نباشی.

سکوت بره‌ها.

دقیقا اونجایی که طوری عاشق میشی که انگار هیچوقت کسی رو به اون شدت دوست نداشتی، از اون ادم ضربه ای میخوری که هیچکس به اون شدت بهت نزده بوده. ای کاش ضربه‌هارو از ادم‌هایی که کمتر دوستشون داشتیم میخوردیم و توجه اونایی که نمیخوایمشون مال فرد مورد علاقمون میبود.

تو تمنای من برای اندکی بیشتر سیراب شدنی. تو سراب تمام زیبایی‌های مرده‌ای هستی که خواب میبینمشان.

#part204 چند ثانیه صبر کردم تا کامل دور بشن و دیگه چشمام نتونه از لای جمعیت تشخیصشون بده. نیم نگاهی به دست باندپیچی شدم انداختم و نفس عمیقی کشیدم. گوشی ارشیا رو از توی جیبم خارج کردم که با کلی تماس از دست رفته مواجه شدم. اسم‌های عجیب و غریبی توی گوشی سیو شده بود و ابوهادی تنها میسکال نبود. نفس عمیقی کشیدم و مسیر خونه رو در پیش گرفتم. توی راه کلی فکرهای عجیب غریب به سرم زد. اگر ابوهادی زن دیگه ای داشت پس چرا انسه هیچوقت در این مورد صحبت نکرده بود؟ چرا تاحالا اسم ارشیارو توی حرفاشون نشنیده بودم؟ البته که اونا وقتایی که میخواستن من متوجه نشم چی میگن عربی حرف میزدن و احتمالا جواب تمام سوال‌هام مدت‌های طولانی به یه زبان دیگه توی گوشام پیچیده بود. حالا دلم میخواست سیگار بکشم اما صلاح نمیدونستم اخرین پول‌هایی که واسم مونده بود رو بدم برای یه تیکه کاغذ و چندتا برگ خشک شده. از سمتی هم هنوز پاکتی که اهورا بهم داده بود دست نخورده بود. به خونه که نزدیک‌تر شدم تونستم صدای بحث و دعوارو تشخیص بدم. از اونجایی که همسایه‌هامون ادم‌های ساکتی بودن کاملا پیدا بود که باز دوباره یه خبرایی شده. حتما فهمیده بود گوشی ارشیارو زدم. پشت در ایستادم و در رو با کلید باز کردم و رفتم تو که تونستم پدرو پسر احمقی رو که وسط حیاط ایستاده بودن ببینم. ابروهام پرید بالا که ارشیا با اخم اومد سمتم و گفت؛ _دختره‌ی روانی گوشی من دست توعه؟ با اینکه تمام تلاشش رو میکرد ترسناک باشه اما مثل یه بچه گربه سفید و مشکی به نظر میرسید. پوزخندی زدم و گفتم؛ _منظورت گوشی سابقته؟ چون الان دیگه مال منه. فحشی زیر لب بهم داد و خواست نزدیک تر بشه که ابوهادی با تحکم گفت؛ _ارشیا! نگاهم رو از توله سگ هارش گرفتم و به خودش دوختم. درحالی که استین‌های پیرهن مشکیش رو بالا زده بود با اخم ما دوتا رو نگاه میکرد. مطمئنا دوتاشون میخواستن من رو بکشن. اب دهنم رو قورت دادم و درحالی که تلاش میکردم استرسی که ناخوداگاه بهم دست داده بود رو کنترل کنم گفتم؛ _به پدر نمونه سال. اگر نصف تلاشایی که واسه تربیت من کردی رو روی این میزاشتی الان اینجوری واق واق نمیکرد. ارشیا نگاه بدی بهم انداخت و بهم نزدیک تر شد. ارشیا_الان نشونت میدم کی داره واق واق میکنه. بازوم رو محکم گرفت و کشید سمت خودش که اخمام رفت توی هم و دستش رو پس زدم اما ازم جدا نشد. ابوهادی اومد نزدیک و تلاش کرد از هم جدامون کنه که ارشیا داد زد؛ _برو اونور مگر نه تورو هم میزنم. ابوهادی گرفتش و کشیدش عقب که با خنده گفتم؛ _به چه جایی رسیدی که این سمندون میخواد بزنتت. افرین. ارشیا_دهنتو ببند خراب. ابوهادی محکم کشیدش عقب و با اخم گفت؛ _غزل برو تو اتاقت من رو عصبانی نکن. پوزخندم پررنگ تر شد و به پسرش که اخماش توی هم بود و چهره‌ش از خشم به کبودی میزد نگاه کردم. داشت توی بغل پدر احمق تر از خودش دست و پا میزد. درست مثل همدیگه منفور به نظر میرسیدن. با اینکه کلی تلاش میکرد اما به نظر میرسید زور پدرش رو نداره. شاید هم از عمد اینطور نشون میداد و فقط میخواست من رو بترسونه. اگر میخواست میتونست همین الان ابوهادی رو هول بده عقب و بیاد سمتم. حالا کاملا احساس عصبانیت میکردم. وقتی این انعطاف ابوهادی رو نسبت بهش میدیدم، وقتی کسی که سالهای سال من رو عذاب داده بود اینطوری پشتش بود، همه اینا باعث میشد احساس خشم کنم. انگار بالای نافم تا بین سینه‌هام پر از مواد مذابی بود که میجوشید و هرلحظه امکان داشت گلوم رو اتیش بزنه و از دهنم بیرون بزنه. دندونام رو به هم فشردم و به ارشیا نگاه کردم. حتی حالا که انگار دم دستی ترین لباساش رو پوشیده بود از سر و وضع و جنسشون مشخص بود که چقدر در این مورد ولخرجی میکنه. اونوقت من موقع بیرون رفتن باید میگشتم ببینم کددم لباسم کمتر کهنه‌ست تا همون رو بپوشم. اب دهنم رو قورت دادم و نفس عمیقی کشیدم. حالا دیگه دست و پا نمیزد و فقط با اخم بهم نگاه میکرد. نگاهم رو ازش گرفتم و درحالی که بغضم رو کنترل میکردم گفتم؛ _پسر عزیزت میدونه چجور ادمی هستی؟ ابروهاش پرید بالا و سرتا پام رو از نظر گذروند. متوجه شدم راه درستی به ذهنم رسیده. لبخندم رو کنترل کردم. _میدونه تموم این سالها چرا یه خونه دیگه زندگی میکرده؟ یا اصلا چرا من انقدر ازت بدم میاد؟ دلیل اینکه ارشیا تا به امروز ناشناخته مونده بود برای خودمم تعجب اور به نظر میرسید و از چرا و چطوریش خبر نداشتم. فقط میخواستم یه جوری زهرم رو بهشون بریزم. ارشیا نگاهی به پدرش انداخت که دستش رو ول کرد و اومد سمتم. قبل از اینکه بخواد کاری بکنه غریدم؛ _میدونه میخواستی چه بلایی سرم بیاری؟ میدونه چه ادم مت.. حرفم به خاطر چسبیدن دستش به دهن و لبام نیمه تموم موند. درحالی که دستم رو میگرفت تا بکشتم عقب غرید؛ _غزل! خفه‌شو.

تویی سر پناه شعر.