fa
Feedback

فریب کلاهبرداران را نخورید! تل‌متریو این کانال‌ها را شناسایی و برچسب‌گذاری می‌کند 👉 برای مشاهده برچسب، اشتراک تهیه کنید

𝘌𝘭𝘥𝘳𝘦𝘥'

𝘌𝘭𝘥𝘳𝘦𝘥'

رفتن به کانال در Telegram

-وجود کلماتی اما، خودت وجود نداری. Gl & Bl novels☀️ - چنل دیلی؛ @el6hell

نمایش بیشتر
2 693
مشترکین
+424 ساعت
-97 روز
-3230 روز
آرشیو پست ها
کاملا شوخی.
03 آوریل 2023, 18:00
04 آوریل 2023, ~07:50

میل عجیبی دارم به از هم شکافتن رگ‌هایم. به بافتن تناب دار با موهای مادرم و کشته شدن به دست او. به پایین پریدن از نرده بالکنی که پدرم یواشکی در ان سیگار میکشد. به خوردن تمام کرم ها و الکل های پوستی خواهرم. به کشته شدن به خیال تو. و در اخر، بوسه ای به انگشتانم که متن خدافظی مینویسند.
03 آوریل 2023, 18:00

#part279 _کاملا پیداست. دستش رو گذاشت روی دستم و گفت؛ _خب از مقدمه چینی متنفرم بزار برم سر اصل مطلب. منتظر نگاهش کردم که گفت؛ _با من ازدواج میکنی!؟ نگاهم رنگ تعجب گرفت. خیلی جدی زل زده بود بهم و دستمو لای انگشتای گرمش فشار میداد. اون دسته موی قهوه ای، هنوزم جلوی چشم خمارش بود و ابروهاش کمی نامرتب روی پیشونیش جا خشک کرده بودن. چشمای تیره‌ش به من دوخته شده بود و اروم نفس میکشید. _مسخرم کردی؟ خیلی جدی گفت؛ _اره. و پقی زد زیر خنده. خندیدم و نگاهمو ازش گرفتم. دایان_پسر کوچولوی خوب. چشمامو دوختم بهش و با لبخند کمرنگ گوشه لبم بهش خیره شدم. _چرا به من میگی پسر کوچولوی خوب؟ دایان_شبیه پسر بچه هایی هستی که تازه دارن فوحش یاد میگیرن و از سکس سر در میارن. ابروهام رفت بالا و لبامو قوس دادم به طوری که انگار متعجبم. دایان_خیلی ظریفی. و سفید. نگاهی به پوست دستم انداختم که ادامه داد؛ و موهات.. مخصوصا حالا که کوتاهشون کردی، شبیه پسر بچه های دبستانی شدی که نمیدونن باید موهاشون رو چیکار کنن و باباشون میبرتشون ارایشگاه. گندم رو نشوند روی مبل و برگشت سمتم. حالا حس عجیبی از این توصیفاتش بهم دست داده بود. خودمم داشت باورم میشد شبیه پسر بچه هام. دایان_چشمات، اونا معصومن. انگار که تاحالا هیچ الودگی ای رو ندیدن. انگار که فقط چیزای خوب و قشنگ رو تماشا کردن. انگار که بازتابی از تموم قشنگیا باشن. مثل یه جنگل سر سبز.. و دماغ کوچیکت که هیچ مشکلی نداره. خیلی صاف ایستاده سرجاش و وقتایی که ناراحتی یا میخوای گریه کنی چین میخوره و وقتایی که هوا سرده سرخ میشه. نیم نگاهی به گندم انداختم تا مطمئن شم نمیوفته روی زمین. دایان_لبات خیلی صورتیه. انگار که تاحالا دست هیچکس بهشن نخورده. نمیدونم چطور بگم. نه که کوچولو باشی، فقط چهرت خیلی بچگونه میزنه. البته تا قبل از اینکه بری زندان این موضوع بیشتر به چشم میومد. حالا انگار بزرگ شدی.. چیزی نگفتم که ادامه داد؛ _تغییر کردی سامیار. نفس عمیقی کشیدم و به دستبندش خیره شدم. _من پسر خوبی نیستم. دایان_چی باعث شده اینطور فکر کنی؟ _من ادم کشتم. دایان_کسی که بخواد نوه خودشو بکشه ادم نیست. _کسی که ادم بکشه، ادم نیست. چیزی نگفت و دستمو توی دستش فشار داد. دایان_بگذریم، پسر کوچولوی خوب. خواستم یچیز دیگه بگم. _از صبح تاحالا داری حرف میزنی و هی میگی میخوام یچیز دیگه بگم. این حرفو به شوخی گفتم اما نمیدونم چرا لحنم اصلا به شوخی نمیخورد. خندید و گفت؛ _اخلاقت اصلا شبیه پسر بچه ها نیست ولی. _چیزی نگفتم و دستشو فشار دادم که ادامه داد؛ _خواستم بگم بیا خونه من. _همین؟ نوچی کرد و ادامه داد؛ _منظورم اینکه دارم خونمو عوض میکنم. و توهم که دیگه پیش یاسر زندگی نمیکنی و فکر نکنم زندگی کردن با مامان بابات بعد از این اتفاقات اخیر واست جالب باشه. علاوه بر اون گفتم که من دنبال یه چیز جدی ترم. واسه همین اگه اوکی باشی خونه من زندگی کنیم. به دستش که روی دستم بود خیره شدم. رگ های ظریفش رو میتونستم از زیر پوست روشن ولی نه چندان سفیدش ببینم. انگشتمو روی رگ گوشه دستش کشیدم و گفتم؛ _خیلی دوست دارم اما فکر نکنم بشه. دایان_چرا؟ سرمو بلند کردم و نگاهم رو به چشماش دوختم. _فکر نکنم خانواده ماریا همچین اجازه ای رو با وجود گندم بهم بدن. زندگی کردن توی یه خونه مجردی با یه پسر دیگه اونم وقتی نوشون پیشمه.. اخماش رفت توی هم و گفت؛ _یعنی چی؟ گندم قبل از اینکه نوه اونا باشه دختر توعه و حضانت صد درصدیش دست توعه. پس نمیتونن توی اینکه شما کجا زندگی کنید دخالت کنن. _راستش با این موضوعاتی که اخیرا اتفاق افتاده بابای ماریا هیچ از من خوشش نمیاد و اگه منو نمیکشه بخاطر اینکه بابای بچه دخترشم. و به حرمت اون روزای خوبیه که باهم داشتیم. فقط منتظره یه اشتباه ازم سر بزنه تا بچه رو ازم بگیره. دایان_کی همچین حرفیو زده؟ _چندباری که اومدن خونمون و ما رفتیم اونجا اینطوری رفتار میکرد. با مامان بابام خوبه اما من اصلا. دایان_بازم خوب رفتار میکنه. ناسلامتی دخترشو حامله کردی و بخاطر بچه تو مرده. نفس عمیقی کشیدم و سرمو انداختم پایین. دایان_ولی به هرحال بنظر من مشکلی ایجاد نمیکنه. بعدم قرار نیست هیچکس چیزی راجب من و تو بفهمه.. _اگه باهم زندگی کنیم بهمون شک میکنن. دایان_چرا به تو و یاسر شک نمیکردن پس؟ گندم نقی زد که دایان سیبی از توی ظرف روی میز برداشت و داد بهش. _چون یاسر دوست دوران بچگیم بود و رئیسم نبود. چرا ادم باید با رئیسش یه جا زندگی کنه؟ گشته از اون من اگه بخوام با یه پسر باشم قطعا یاسرو انتخاب نمیکنم و خانوادمم اینو میدونن. دایان_پس چطور برادر یاسرو انتخاب کرده بودی؟ زدم زیر خنده و گفتم؛ _بعد به من میگی شبیه پسر بچه هایی. خودتو دیدی؟ دایان_خیل خب. فکراتو بکن بعد خبرم کن.
03 آوریل 2023, 14:52

AUD-20220526-WA0000.mp33.48 MB
03 آوریل 2023, 11:15

photo content
+1
03 آوریل 2023, 11:14

#part278 دایان_دیگه نیست؟ نفس عمیقی کشیدم و سرمو بلند کردم. _نه. البته الان خدا بیامرز شده.. دایان_اره، یادم نبود. ورشکست شد؟ موهای گندم رو نوازش کردم و گفتم؛ _داستانش طولانیه. منم درست نمیدونم. گندم رو داد دستم و کششو از لای موهاش در اورد و کردش توی دستش. موهاش رو جمع کرد و با دست صافشون کرد و بعد دوباره بستشون که یه دسته موی پیچ دار افتاد توی صورتش. نشست روی مبل و گندم رو ازم گرفت و لباس زردش رو که کمی رفته بود بالا کشید پایین. گندم ساکت نشسته بود و داشت با پستونکش ور میرفت. معمولا توی بغل غریبه ها زیاد اروم نبود و همش میخواست بیاد بیرون اما در کمال تعجب حالا اصلا غریبی نمیکرد. دایان درحالی که دست کوچولوشو گرفته بود و با انگشت نوازشش میکرد بهم خیره شد و گفت؛ _زندگی کردن توی ایران واقعا سخته. نگاهم خورد به دستبند بافتنی مشکی رنگش و لبخندی روی لبم نشست. بنظر میومد که از اون روز تاحالا درش نیورده باشه.. _اینو میگی که دلیل برای فرار کردن و رفتن به دوبی داشته باشی؟ خندید و با لحنی جدی گفت؛ _چرت و پرت نگو. از اون نظر نگفتم. دستبندمو لمس کردم و کشیدمش. _از چه نظر گفتی؟ نفس عمیقی کشید. نگاهم ناخوداگاه میرفت سمت سینه های برجسته و بازوهای توپر و عضله ایش که حالا با تیشرت مشکی رنگش تضاد جالبی ایجاد کرده بودن. بدنش حتی با وجود لباس هم واقعا لمس کردنی بود.. عجیب بود که میلم به وجودش و بدنش انقدر زیاده. و این نگاهم فقط جنسی نبود. واقعا به چشم یه چیز ارزشمند نگاهش میکردم. چیزی که خیلی بیشتر از چند کیلو گوشت و یه ورق پوست یا چند تیکه استخون ارزش داشت. بدنش رو میپرستیدم، چون روح بزرگ و خالصش رو توی خودش جا داده بود. تنش رو که لمس میکردم، انگار میتونستم گرما و لطافت روحش رو حس کنم.. دایان_داشتم به این فکر میکردم که اگه یکیمون دختر بود همه چیز خیلی جدی تر میشد. فهمیدم که دوباره میخواد بره بالا منبر و راجب عجیب بودن رابطمون صحبت کنه. همون حرفایی که همیشه میزد و تهش به بحث منجر میشد. قبلا فکر میکردم اینا همش به خاطر اینکه منو نمیخواد و از رابطمون راضی نیست. اما حالا، میزاشتمش پای ترسش و حس گیجی ای که داشت. حقم داشت، این رابطه واقعا ترسناک بود. _دایان. باز شروع کردی؟ بی توجه به حرفم گفت؛ _نه. من حالا از کاری که میکنم و چیزی که بینمونه مطمئنم. منظورمو نمیفهمی.. دستی به موهام کشیدم و پستونک گندم رو که افتاد روی خشتک دایان برداشتم. دایان_حالا که افتاد اونجا میتونی بخوریش. چپ چپ نگاهش کردم و گفتم؛ _حرفتو بزن‌. دایان_میتونستی به مامانت معرفیم کنی. سرمو کج کردم و با لبخند گفتم؛ _الانم میتونم. پوزخندی زد. دایان_اره. مثلا بگی مامان این دوست پسرمه که اتفاقا هر اخر هفته زیرش پاره میشم. _اخرین بار که تو پاره شدی.. لبخندش عمیق تر شد و گفت؛ _جدیم سامیار. من یه چیز بیشتر میخوام. یه چیز جدی تر. چیزی که توی این کشور ممکن نیست. اینکه هرموقع کسی نگاهت میکنه نمیتونم بهش بگم دوست پسرمو نگاه نکن عصبیم میکنه. خندیدم و به گندم نگاه کردم. انگشت دایانو کرده بود توی دهنش و کنجکاوانه مارو نگاه میکرد. انگار که اونم مثل ما دنبال یه راه حل میگشت. انگار که میخواست بدونه بینمون چی میگذره. ایا گندم، من و دایان رو قبول میکرد؟ ایا تا اونموقع که بتونه زندگی و روابط بین انسان هارو درک کنه من و دایان با هم بودیم؟ دایان_مامانم گیر داده بهم که ازدواج کن. گفته هرکسی رو که ازش خوشت بیاد برات خواستگاریش میکنم. و من نمیدونم چطور تو رو ببرم و نشونش بدم که سکته نکنه. _اگه بخوای میتونم ادای دخترا رو در بیارم. دایان_اگه یه دختر میخواستم میرفتم سراغ خودشون. تورو اینطور که هستی میخوام. نفس عمیقی کشیدم و چیزی نگفتم. دایان_ادما خودشونو توی چهارچوب قرار میدن. برای خودشون قانون میزارن و به بقیه تحمیلش میکنن. رویاهاشون رو از بین میبرن و به پای بقیه سنگ میبندن تا نتونن پرواز کنن. _بدون قانون دنیا هرج و مرج میشد. قانون رو برای کنترل مردم گذاشتن. دایان_قانون برای جسم انسان هاست، نه روح و روانشون. تا حالا کسی رو دیدی که روحش بخواد بره دزدی‌؟ _ولی ادمایی هستن که روح و روانشون مشکل داشته باشه و بخوان ادم بکشن. دایان_اونا مریضن‌. اونا به همدیگه اسیب میزنن. اما من و تو، اسیبی به کسی میزنیم؟ ما با اونا یکی ایم؟ حس من به تو بقیه رو اذیت میکنه؟ دستمو به رسم عادت کردم توی موهام. دلم برای موهای بلندم تنگ شده بود، جای خالیشون اذیتم میکرد. اینطوری انگار خودم نبودم. _این بحثا خیلی پیچیدست. گندم رو توی دستش جابه جا کرد و گفت؛ _نه. مردم پیچیدن. به هیچ عنوان نمیشه قانعشون کرد. فکر میکنن همه چیزو میدونن، فقط خودشون درست میرن و میتونن قوانینشون رو به همه تحمیل کنن. مردم احمقن. دستم رو بردم جلو و دسته موهاشو از جلوی چشمش کنار زدم. _فقط من و تو عاقلیم، نه؟ دایان_ما از همشون دیوونه تریم.
03 آوریل 2023, 06:45

#part276 مامان خیلی سریع گفت بفرمایید و فرار کرد سمت اتاق. دایان خندید و گفت؛ _بهش بگو روسری لازم نیست، من دومادشم. محرم حساب میشم. لبخندی زدم و درو بستم و بهش تکیه دادم. دست به سینه ایستادم و گفتم؛ _چه دوماد نره غولی. ابروهاش پرید بالا و گفت؛ _یجوری حرف میزنی انگار خیلی چاق و گنده‌م. _نیستی؟ چپ چپ نگاهم کرد و درحالی که کاپشنش رو در میورد گفت؛ _همش عضله‌ست بابا، چربی رو که اون پسره احمق داره. اسمشو یادم نمیاد. موزیار؟ خندیدم که گفت؛ _البته بیشتر بهش میخوره خیاریار باشه تا موز. کاپشنش رو در اورد و رفت سمت مبل و روش نشست. نگاهی بهش انداختم. تیشرتش برای اولین بار گشاد نبود و چسبیده بود به تنش. میتونستم سینه های برجسته و شکم تختش رو به خوبی از زیرش ببینم. هروقت نگاهش میکردم حس عجیبی بهم دست میداد. دایان واقعا یه تیکه جدا افتاده از بهشت بود. یه بهشت داغ و سوزاننده. رفتم سمتش و کنارش روی مبل نشستم که گفت؛ _مادرشوهرم رفت دیگه نیومد. خندیدم و گفتم؛ _تنهامون گذاشته شرطای ازدواج رو بزاریم. دایان_اولین شرط من اینکه به من بیشتر از گندم ممه بدی. چپ چپ نگاهش کردم که خندید و گفت؛ _راستی گندم کو؟ برو بیارش. هنوزم خیلی عادی راجبش حرف میزد و این منو شگفت زده میکرد. نمیدونم چرا همیشه حس میکردم دایان از گندم بدش میاد. البته حس درستی نبود، چرا باید از یه بچه بی گناه و معصوم بدش بیاد؟ از روی مبل بلند شدم و رفتم سمت اتاقم. فضای اتاق من از بقیه قسمتای خونه گرمتر بود و این به خاطر وجود گندم و پرده های خیلی ضخیمی بود که برای اتاقم گذاشته بودن. علاوه بر اون بخاری همش زیاد بود. مامان میگفت نباید زیاد توی گرما بمونه چون عرق میکنه و بعد که بیاد توی هال سرما میخوره و تحملش میاد پایین. ولی خب من ترجیح میدادم وقتی میخواد بخوابه جاش گرم و نرم باشه چون خودم از سرما متنفر بودم. بالای گهوارش ایستادم و بهش خیره شدم. دستش کنار صورتش بود و درحالی که چشماش بسته بود اروم نفس میکشید. دلم نمیومد بیدارش کنم اما ناچارا خیلی اروم بلندش کردم و رفتم سمت هال که دیدم مامان و دایان دارن با هم سلام و احوال پرسی میکنن. مامان یجور خاصی دایان رو نگاه میکرد، انگار که یه پدیده عجیب دیده باشه. جلوی خندم رو گرفتم و به مامان سلام کردم که خیلی سریع جوابم رو داد و رفت توی اشپزخونه. دایان از روی مبل بلند شد و اومد نزدیکم. با چشمای خیلی باز و متعجب داشت گندم رو نگاه میکرد. دایان_پشمام. کنجکاوانه نگاهش کردم. با تعجب زل زده بود به گندم. دایان_باورم نمیشه.. یه لحظه حس کردم انگار میخواد گریه کنه. _چیشد؟ با لحنی احساساتی گفت؛ _این انگار تویی، فقط نسخه بدون دولش. و بعد پشتوانه این حرفش زد زیر خنده و تمام احساساتی که به خرج داده بود ناپدید شد. خندیدم و به گندم که حالا داشت تکون میخورد خیره شدم. دایان_بسه دیگه بدش من. دستشو اورد جلو و اروم از دستم گرفتش. دایان_چقدر کوچولوعه. این رو گفت که گندم چشماش رو باز کرد و جیغی زد که دایان دستاشو گذاشت پشت کمرش و گفت؛ _چرا گریه میکنی؟ گریه نکن دخترم. گریه نکن بابایی. با تعجب نگاهی به دایان و بعد مامان کردم تا مطمئن بشم صداشو نشنیده. مامان مشغول ور رفتن با کابینتا بود و صداشون اجازه نمیداد بفهمه ما چی میگیم. برگشتم و بهشون خیره شدم. دایان محکم گندم رو گرفته بود دستش و کمرش رو نوازش میکرد. وقتی متوجه نگاه متعجبم شد گفت؛ _چیه؟ حسودیت شد که بابای تو نیستم؟ _خودم بابا دارم. کمی نزدیکم شد و کنار گوشم گفت؛ _ولی اون نمیتونه بکنتت. چشمام تا اخر باز شد و برگشتم و توی اشپزخونه رو نگاه کردم. مامان داشت چای میریخت و زیرچشمی نگاهمون میکرد. ضربه ای به بازوش زدم و گفتم؛ _چرت و پرت نگو، یه وقت مامانم میشنوه. خندید و چیزی نگفت. نشستم روی مبل و بهشون خیره شدم. گندم با دقت و کنجکاوانه پستونک میخورد و دایان رو با چشمای خواب الود و خمارش نگاه میکرد. دایان هم با یه دست گرفته بودش و نوازشش میکرد. حالا کاملا متعجب شده بودم. این رفتارا واقعا از دایان بعید بود. دایانی که به خاطر گندم با من کات کرده بود! حالا داشت نازش میکرد و بهش میگفت دخترم!؟ دستمو زیر سرم گذاشتم و بهش خیره شدم. گندم یه دسته از تار موهاشو که ریخته بود توی صورتش گرفته بود و میکشید و دایان هم با خنده سعی میکرد موهاشو از لای انگشتاش خارج کنه. حالا موهاش کمی به هم ریخته بود و کشش شل شده بود. دوست داشتم کنارش روی تخت بخوابم و درحالی که سرم توی گردنشه و بوش میکنم موهاشو نوازش کنم. مامان برامون چای گذاشت و گفت که میره یه سر به همسایه بزنه تا ما راحت باشیم. به رفتنش خیره شدم و لیوان چایم رو برداشتم که دایان گفت؛ _تو موهات شبیه مامانته، چشم و ابروت مثل باباته. _نه. چشمام شبیه بابابزرگمه. دایان_بابابزرگت بچه خوشگل بوده پس. نفس عمیقی کشیدم و گفتم؛ _اره، جوونیاش خوشگل و پولدار بود.
03 آوریل 2023, 06:43

اگر نوشته‌هایم دیگر برایت زیبا نیست، پس همه‌شان مرده‌اند. انهارا به خاک بسپر و منتظر شکفتن هیچ شعر دیگری نباش.
02 آوریل 2023, 20:11

photo content
02 آوریل 2023, 19:00

#part275 مامان_اینجا چیکار میکنه؟ به حرفش اهمیتی ندادم و سوار اسانسور شدم. دکمه پارکینگ رو زدم که در اروم بسته شد و اهنگ ارومی پخش شد. برگشتم و نگاهی به خودم توی اینه انداختم. حالا موهام کمی نسبت به روزای اول که از زندان اومده بودم بیرون بلند تر شده بود و یه مقدار بیریختم کرده بود. شبیه پرنده هایی بودم که در اثر دستمالی شدن زیاد پراشون میکنه و به هم میریزه. مامان انقدر توی این چندروز داده بود بخورم که کمی تو پر تر شده بودم و دیگه اونقدر لاغر و شکستنی نبودم. چهرم دیگه اونقدر بی روح و رنگ پریده نبود. توی زندان که بودم انقدر زیر چشمام گود افتاده بود که میتونستم رگ های ابی و ظریف زیر پلکام رو ببینم اما حالا تقریبا دیگه خبری ازشون نبود. موهام رو درست کردم و تیشرتم رو تکوندم تا صاف بشه. دستی به صورتم کشیدم. همه اینا توی چند لحظه اتفاق افتاد و بعد اهنگ قط شد و اسانسور از حرکت ایستاد. برگشتم سمت در که همون لحظه باز شد. دایان رو دیدم که پشتش ایستاده بود و چندتا پلاستیک توی دستش بود. یه کاپشن مشکی قرمز north face تنش بود که خیلی بهش میومد و موهاش رو بالا سرش بسته بود. تاحالا اینطور ندیده بودمش، بسته شدن موهاش باعث شده بود صورتش کشیده تر و چشماش خمار تر بنظر بیاد. از اوجایی که موهاش نسبت به قبلا خیلی کوتاه تر بود پشتش مثل دم خرگوش شده بود. اولین بار بود میدیدم جلوی چشماش نیستن و حالا کل چهرش کاملا مشخص بود. یه لحظه به خودم اومدم و خیلی سریع رفتم سمتش و بغلش کردم که پلاستیک ها از دستش افتادن و دستاشو دور کمرم حلقه کرد. تازه متوجه هیجان و تپش نامنظم و سریع قلبم شدم. به قدری هیجان زده بودم که به زور نفس میکشیدم و حالا شادی و ذوق عمیقی توی وجودم نشسته بود. سرمو کردم توی گردنش و نفس عمیقی کشیدم که تونستم بوشو حس کنم‌. چشمام رو بستم و به خودم فشارش دادم. دایان_سلام. جوابشو دادم و بیشتر فشارش دادم که گفت؛ _سام شاشم داره میریزه، انقدر فشارم نده. خندیدم و خودمو کشیدم عقب و به صورتش خیره شدم‌. حالا لبخند کج و قشنگی گوشه لباش بود و با دقت نگاهم میکرد. برگ کوچیکی که توی موهاش بود رو در اوردم که پلاستیکاشو برداشت و اومد توی اسانسور و دکمه طبقه سه رو زد. به نیمرخش که با دقت به دکمه ها زل زده بود خیره شدم. دماغش با اینکه کوچیک نبود و کمی غوز داشت اما واقعا به صورتش میومد و چهرش رو جدی تر نشون میداد. در کل دایان علاوه بر اون چهره گوگولی ای که داشت جدی بنظر میرسید و من عاشق این تناقض بودم. برگشت سمتم و بهم خیره شد. چشمای نافذش حالا منو هدف گرفته بودن و مستقیم نگاهم میکردن، منم سرتاپاش رو بررسی میکردم و دنبال تغییرات جدید میگشتم. یه قدم بهم نزدیک تر شد و توی فاصله کمی ازم ایستاد. اب دهنم رو قورت دادم نفس عمیقی کشیدم. دستم رو اروم بلند کردم و بردم سمت صورتش و کشیدم روی گونش که تونستم نرمی پوستش و پشتوانه اون سیخ بودن موهای صورتش رو که بنظر میومد تازه زده باششون حس کنم. هرچند که پایین فکش میشد کمی از ته ریش بورش رو که انگار دوروز بود در اومده بود دید. لبخند کوچیکی روی لبم نشست. حالا مطمئن بودم که لمس کردن این زبری رو به دست کشیدن روی صورت هر دختری ترجیح میدم. حتی نرم و لطیف تریناش. دایان با وجود این قد بلند، بدن سفت و عضله ای و نگاه وحشی ای که داشت از کل دنیا لطیف تر و ملایم تر بود. نفس عمیقی کشید که انگشت شصتم رو روی لبش کشیدم. کاش همیشه میتونستیم توی این فاصله کم و روبه روی هم قرار داشته باشیم. لبخند ظریفی زد و اروم گفت؛ _تاحالا کسی توی اسانسور کردتت؟ چیزی نگفتم و خواستم بهش نزدیک شم که در اسانسور باز شد. برگشت و پشت سرش رو نگاه کرد. خوشبختانه اسانسور دوتا در داشت و در دوم رو خودمون باید باز میکردیم. گردنش رو گرفتم و کشیدمش سمت خودم. توی چند سانتی صورتش متوقف شدم و اجازه دادم بازدم داغش با صورتم برخورد کنه. حالا گرمم شده بود و قلبم کمی با سرعت بیشتری میتپید. از سمتی هم استرس گرفته بودم که مبادا کسی درو باز کنه و بیاد تو. اگر الان پارسال یا چندسال پیش بود، هیچوقت ریسک نمیکردم توی اسانسور دوست پسرم رو ببوسم. البته که هیچوقت جرعت نمیکردم دوست پسر داشته باشم. اما حالا، بعد از تموم این اتفاقات، با وجود این احساس عمیق و دیوانه کننده هیچی برام غیر ممکن نبود. میتونستم دست دایان رو بگیرم و جلوی همه داد بزنم که چقدر عاشقشم. حالا من دیگه اون سامیار عاقل و بافکر گذشته نبودم. من تغییر کرده بودم. خواستم برم جلو که صدای باز شدن در اومد و بعد دایان بلافاصله خودش رو عقب کشید و رفت سمت در. پوفی کشیدم و بعد از اون از اسانسور خارج شدم. پشت در ایستاد و مشغول در اوردن کفشاش شد و گفت؛ _کسی خونست؟ دمپایی هامو پرت کردم یه گوشه و گفتم؛ _مامانم و گندم. و بهش اشاره کردم که اول بره تو. کفشاشو در اورد و درحالی که وارد میشد گفت؛ _یاالله.
02 آوریل 2023, 13:16

#part274 _سامیار؟ با شنیدن صدای مامان از توی فکر در اومدم. سیگارم رو خیلی سریع از پنجره پرت کردم بیرون و خودمو رسوندم به در. قفلش رو باز کردم و بعد از خارج شدن بستمش تا بو توی خونه نپیچه. رفتم سمت اشپزخونه و گفتم؛ _بله؟ کل دکور خونه به لطف مامان عوض شده بود. البته نه که وسایل نو خریده باشه، همونارو جابه جا کرده بود. خودش که نمیتونست، بابا هم که حوصله این مسخره بازیا رو نداشت پس من ناچارا مثل حمالا وسیله جابه جا کردم. از شانس خوبم اونروز اسهال و حالت تهوع داشتم و اگه یکم بهم فشار میومد نمیدونم چه اتفاقی میوفتاد. مامان_این برنج رو بیا ابکش کن تا من سالاد درست کنم. چیزی نگفتم و وارد اشپزخونه شدم که خیلی سریع گفت؛ _چرا بوی سیگار میدی؟ زیر گاز رو خاموش کردم و قابلمه رو با دستگیره بلند کردم. _چون سیگار کشیدم. مامان_چندبار گفتم نکش پسرم، ریه هات خراب میشن. واسه گندم هم بده بوی سیگار به دماغش بخوره. نیم نگاهی به گندم که روی زمین نشسته بود و با اسباب بازیاش ور میرفت انداختم. حالا لباس های زرد ضخیمی به تن داشت و موهای کم پشتش با کش های خیلی کوچیک صورتی دو گوشی بسته شده بودن. لبخندی زدم و چیزی نگفتم. مامان_با توام پسر جان. اب سرد رو باز کردم و دونه های اخر برنج رو توی ابکش ریختم. _ریه هامو میخوام چیکار؟ مامان چپ چپ نگاهم کرد و گفت؛ _اگه ریه هات سالم باشه بیشتر عمر میکنی. _بیشتر عمر کنم که چی بشه. نگاه بدی بهم انداخت و مشغول خرد کردن گوجه هاش شد. صدای جیغ گندم که بلند شد دوتامون از جا پریدیم. خیلی سریع‌ رفتم سمتش و از روی زمین بلندش کردم. نگاهی بهش انداختم و گفتم؛ _چته دخترم. چته بابایی؟ جیغی زد و گریه‌ش شدید تر شد که چسبوندمش به خودم و با ضربات اروم توی کمرش ارومش کردم. مامان با اخم بهم خیره شد و گفت؛ _چند بار گفتم بچه رو تنها نزار؟ اگه چیزی بخوره یا سرش بخوره به جایی چیکار میخوای کنی؟ رفتم سمت پنجره و گفتم؛ _یه کاری برام پیش اومد. مامان_یه کاری برات پیش اومد یا رفتی‌ سیگار بکشی؟ خندیدم و چیزی نگفتم. پرده ها کنار زده شده بودن و به همین خاطر نور مستقیم به داخل خونه میتابید. امروز هوا افتابی بود و دلم میخواست برم بیرون و یه قدمی بزنم اما باید استراحت میکردم چون عصری کلی کار داشتم. سرمو کردم تو گردن گندم و نفس عمیقی کشیدم. بوی خیلی خوبی میداد. من هیچوقت از بوی بچه ها خوشم نمیومد اما این فرق داشت. بوی بچه خودم بود، کسی که از پوست و گوشت و خونم بود. از اون گذشته، وقتی بوش میکردم یاد ماریا میوفتادم. انگار که هردوشون از یه گل ساخته شده باشن. بوشون واقعا شبیه هم بود. معصومیت گندم هم، منو یاد اون روزای اولی که با ماریا اشنا شده بودم مینداخت. اون زمان همه چیز خیلی رویایی بود و ماریا واقعا خوب بود و رابطمون هیچ مشکلی نداشت.. درست بود که دیگه به هیچ عنوان ماریا رو دوست نداشتم، اما اون برای همیشه یه احساس بی سر انجام توی ذهنم میموند و بهم یاداوری میشد. البته حالا که دخترش توی بغلم بود، زیادم بی سرانجام به نظر نمیرسید. شیشه شیر نارنجی رنگ رو از روی میز برداشتم و گندم رو توی دستم جابه جا کردم. گشنش بود و این رو از اونجایی فهمیدم که دستش رو کرده بود توی دهنش و ملچ ملوچ میکرد. شیشه رو گذاشتم توی دهنش که با دستای کوچیکش گرفتش و با چشمای درشتش و لبخندی که حتی با وجود باز بودن دهنش پیدا بود زل زد بهم. هرموقع این لبخنداش رو میدیدم دلم براش میلرزید. حالا حس میکردم که حاضرم دنیا رو برای همیشه دیدنشون زیر و رو کنم. خیلی عجیب بود، گندم قرار بود بزرگ بشه و مدرسه بره. و بعد به سن نوجوونی برسه و زندگیش زیر و رو بشه. نمیتونستم توی 17 یا 18 سالگی تصورش کنم. اونموقع که برای خودش یه دختر مستقل و بالغ بشه.. یه دختر با قد متوسط، چشمای عسلی و موهای خرمایی موج دار که احتمالا دوستشون نخواهد داشت و کل وقتش برای صاف کردنشون قرار بود بره.. توی همین فکر ها بودم که یهو یاد دایان افتادم. اگر بهم بگن دایان رو انتخاب کن یا گندم کدوم رو انتخاب میکنم؟ اگر پارسال این سوال رو ازم میپرسیدن قطعا دایان رو انتخاب میکردم. اما حالا انتخاب واقعا سخت بود. یعنی دایان انقدر برام باارزش بود که بین اون و بچه خودم نتونم کسی رو انتخاب کنم؟ با صدای زنگ ایفون از توی فکر در اومدم و گفتم؛ _بابا قرار بود بیاد؟ مامان_نه. با حدس به اینکه ممکنه رستا باشه رفتم سمت ایفون تا درو باز کنم که با یه دسته موی فرفری قهوه ای روبه رو شدم. یه لحظه انقدر هیجان زده شدم که نزدیک بود گندم از دستم بیوفته. دکمه ایفون رو زدم و خیلی سریع رفتم سمت اشپزخونه و درحالی که گندم رو به زور به مامان میدادم با تته پته گفتم؛ _یه لحظه اینو بگیر من الان میام. مامان با تعجب نگاهم کرد و گفت؛ _چیه؟ نکنه عشقتو دیدی؟ خیلی سریع از اشپزخونه زدم بیرون و درحالی که سعی میکردم خنده و هیجانم رو کنترل کنم گفتم؛ _نه بابا، صاحبکارمه.
02 آوریل 2023, 13:16

تو وطن بودی و من تبعیدی به سرزمینی دیگر.
02 آوریل 2023, 12:59

شاید دلیلی دارد که انسان‌هارا بعد از مرگ دفن میکنند. شاید میخواهند شکوفه‌ای که در تاریکیِ زنده بودن مرده بود را رشد دهند.
01 آوریل 2023, 19:54

من‌رو گوش کن، جایی بین زمزمه نفس هات نجوای خفگی سر میدم.
01 آوریل 2023, 19:45

میشنوی؟ من که نه. سکوتت مدت‌هاست که کرم کرده‌.
01 آوریل 2023, 19:35

photo content
01 آوریل 2023, 19:33

قد هزار تا پنجره.
01 آوریل 2023, 19:32

نمیدونم، شایدم حق با توعه و من واقعا راه رو گم کردم. شاید اصلا هیچوقت راه رو یاد نگرفته بودم. ممکنه حتی هرگز پامو به این دنیا نگذاشته باشم. به هرحال امیدوارم حق با تو باشه.
01 آوریل 2023, 19:31

#part273 _حرفتو بزن. دایان_کجا بودم؟ _اولین باری که دیدیم. سرش رو تکون داد و به پهلو خوابید و بهم خیره شد. حالا که پشت به نور اباژور بود نمیتونستم درست چهره و بدنش رو ببینم. اما کمر و شونه هاش زیر نور نارنجی رنگ برق میزدن. یه لحظه جدی شد و گفت؛ _خیلی کمرنگ بودی. میدونی، مثل یه هاله یا نور خیلی باریک‌. با بقیه ادمای دانشکده انگار فرق داشتی. وقتی همه شوخی میکردن و میخندیدن تو ساکت ایستاده بودی و حتی شیرینی هم نخوردی. _خب، خیلیا شیرینی دوست ندارن و نمیخورن. دستشو زد زیر سرش و گفت؛ _ولی تو دوست داری، مگه نه؟ سرمو تکون دادم که ادامه داد؛ _اگه اشتباه نکنم یه دورس زرشکی پوشیده بودی. اره؟ با تعجب نگاهش کردم و گفتم؛ _داره یادم میاد. لباسمو از کجا یادت بود؟ خندید و گفت؛ _شاید باورت نشه ولی لباس هیچکسو جز تو یادم نمیاد. حتی خودم. لبخندی روی لبم نشست و گفتم؛ _عاشقم شده بودی؟ دایان_راستش نه. فقط تعجب کرده بودم از اینکه با ماریایی. _چرا؟ دایان_بنظر نمیرسید ادمی باشی که حوصله بچه بازیای اونو داشته باشه. از اونایی بودی که انگار بیشتر به رفتار و اخلاق طرف توجه میکنن و نمیدونم با این اوصاف چرا اونجا کنارش ایستاده بودی و اون تورو به عنوان دوست پسرش معرفی کرد. واقعا فازت چی بود؟ _فاز خودت چی بود؟ تو هم یه زمانی باهاش رابطه داشتی. به علاوه، ماریا اونقدرا هم بد نبود. فقط یه مقدار بچه بود که اگه واقعا حسی بهش داشتی چندان اخلاقش به چشم نمیومد. چیزی نگفت و سرشو تکون داد که ادامه دادم؛ _و تو هیچوقت دوستش نداشتی. درحالی که زل زده بود به بدنم به حالت زمزمه واری گفت؛ _من هیچوقت هیچکسو دوست نداشتم. نمیدونم چرا اما حرفش حس بدی بهم داد. مگه تازه نمیگفت منو دوست داره؟ البته شاید داشت راجب گذشته صحبت میکرد. اصلا حوصله حرف زدن راجب ماریا رو نداشتم. پس بیخیال گفتن جمله ولی اون دوستت داشت شدم و گفتم؛ _بحث و عوض کردی دایان. من ازت پرسیدم چرا هی خودتو میکشیدی عقب و صفر و صد بودی و تو بحث رو ربط دادی به اولین دیدارمون و اینکه ماریا چه شکلی بود! دایان_داشتم موفق میشدم بپیچونمت ها. لبامو به هم فشار دادم و نفس عمیقی کشیدم. حالا هردومون بدون حرف داشتیم همدیگه رو نگاه میکردیم. من منتظر بودم به حرف بیاد و اون انگار میخواست با سکوتش من رو منصرف کنه. _چه چیز خاصی هست که نمیگیش؟ دایان_حرف زدن راجب احساساتم خیلی سخته. _پس ولش کن. دراز کشیدم روی تخت و پتو رو به خودم فشردم. حالا احساس عذاب وجدان میکردم از اینکه روی تخت مامان بابام. کاش حداقل توی اتاق خودم بودیم. اینطوری حس گناه نمیکردم. دایان_اونموقع واقعا نمیدونستم چی میخوام. من تاحالا کسی رو دوست نداشتم و از عاشق شدن میترسیدم. بعد از اونشب مطمئن شدم که با بقیه برام فرق داری و یه حسایی بهت دارم. و از اون گذشته دوتامون پسر بودیم و یه جا کار میکردیم و همین باعث میشد بیشتر مردد بشم. واسه همین برای اینکه جلوی حسمو بگیرم کشیدم عقب. اما خب همونطور که دیدی، نتونستم طاقت بیارم.. لبخندی روی لبم نشست و بهش خیره شدم. دستمو بردم جلو و دسته موهاشو که ریخته بود توی صورتش زدم کنار. دستم رو گرفت و کشیدم سمت خودش. دستامو دور کمرش حلقه کردم و سرمو کردم توی گردنش. میتونستم گرمای پوستش رو به خوبی حس کنم. قلبش، منظم و محکم میتپید و اروم نفس میکشید. بوسه ای اروم روی گردنش زدم و کنار گوشش گفتم؛ _دوستت دارم، پسر بد. دایان_منم، پسر خوب. ... هوا امروز نسبت به روز های دیگه گرمتر بود و رطوبت هوا هم پایین تر بنظر میرسید. یک هفته ای میشد که برگشته بودم سر کار و حدود 12 روز بود که دایان رو ندیده بودم. رفته بود دبی تا کاراشو انجام بده که برگرده ایران. حیلی اصرار کرد که منم باهاش برم و این دو هفته رو یکم استراحت کنیم و خوش بگذرونیم اما اصلا شرایط رفتن رو نداشتم. نمیتونستم گندم رو اینجا تنها بزارم و گذشته از اون چس تومن هم توی حسابم نبود. نهایتا میتونستم با موجودی حسابم از اینجا تا گرگان با اتوبوس برم و پول برگشت رو هم فیزیکی حساب کنم. البته اگه از بابا پول میخواستم بهم میداد اما واقعا خجالت میکشیدم این درخواست رو بیان کنم. اون هم بعد از دادن دیه ارسو به اهین. میدونستم که دستش تنگه و چندان پول نداره.. هرچند که خیلی دلم میخواست باهاش برم و برای چند روز هم که شده از این شهر لعنتی فاصله بگیرم و یه هوایی تازه کنم. واقعا به یه مسافرت احتیاج داشتم. حالا دیگه چشمام از اسمون خاکستری، صبح های بدون خورشید و سنگفرش های همیشه خیس خیابون خسته شده بود. از اینکه به هرطرف نگاه میکردم یه گیاه یا یه درخت سرسبز میدیدم خسته بودم. دلم یه جای کمتر خنک با پوشش گیاهی فقیر میخواست. یه جایی مثل دبی که فقط نخل داره. البته همه اینا بهونه بود، درواقع هیچ از رشت خسته نشده بودم. فقط دلم میخواست الان همراه دایان دبی بودم. شاید وقتی اومد بهش میگفتم که یه مسافرت کم خرج تر بریم.
01 آوریل 2023, 18:07

#part272 با اینکه حرفش خنده دار بود نخندیدم. نفس عمیقی کشیدم و به چشماش خیره شدم. حالا دیگه مثل چند دقیقه پیش خمار و بی حال نبود. اروم نفس میکشید و قفسه سینش منظم بالا پایین میشد. ابروهاش نامرتب بودن و موهاش ریخته بود توی صورتش. لباش مثل همیشه قشنگترین عضو صورتش بودن و حالا که کمی کبود بنظر میومدن، بیشتر خودنمایی میکردن. نمیدونم چرا اما دلم میخواست تمام سوال هایی که این دوسال فکرم رو درگیر کرده بود، ازش بپرسم. خیلی چیزا بین من و دایان بود که هیچوقت راجبشون با هم صحبت نکرده بودیم. درواقع هیچوقت فرصتش نشده بود درست و حسابی راجب حسمون حرف بزنیم. همه چیز توی این یکسال اخیر خیلی تند و سریع اتفاق افتاده بود. اعترافمون به هم توی زندان و جدا شدنمون. نفس عمیقی کشیدم و درحالی که به گل رز روی روتختی نگاه میکردم گفتم؛ _یه سوال بپرسم؟ سرشو تکون داد و دستش رو روی شونم کشید. دستش گرم بود و لمسش خیلی نرم پوستم رو نوازش میداد. _چرا همیشه صفر و صد بودی؟ ابروهاش کمی توی هم کشیده شد و شونشو انداخت بالا. درحالی که دستش رو سمت گردنم هدایت میکرد گفت؛ _منظورت چیه؟ سرمو کج کردم و این حس بهم دست داد که یچیزی کمه. اگه موهام مثل قبلا بود، الان قطعا میریخت توی صورتم و اونوقت دایان میزدشون کنار. اما الان هرکاری که میکردم اینطور نمیشد و تنها کسی که میتونست موهام رو لمس کنه شپش ها بودن. دایان هنوز هم داشت منتظر نگاهم میکرد. _خب، اون اوایل.. میدونی چندبار جدا شدیم و دوباره برگشتیم؟ هی میکشیدی عقب. یا خیلی خوب بودی یا خیلی بد. انگار دودل بودی. دایان_اینو واست نگفته بودم؟ شونمو انداختم بالا. _نمیدونم، یادم نمیاد. سرش رو تکون داد و گفت؛ _خب بزار از اول شروع کنم. اولین باری که همدیگه رو دیدیم رو یادته؟ چشمام رو ریز کردم و بدن لختش رو از نظر گذروندم. سعی کردم اولین بارش رو به خاطر بیارم اما درست یادم نبود. کمی فکر کردم و با شک گفتم؛ _توی پارک بودیم. همه بودن. رستا و ماریا و تو و بقیه. دایان_نه. اونموقع نبود. _یادم نمیاد. خندید و گفت؛ _تولد یکی از دوستای مشترک من و ماریا بود. با مسیحا اومده بودیم دم دانشگاه. فکر کنم تو هم بشناسیش. چیزی نگفتم که ادامه داد؛ _اونموقع تازه با ماریا دوست شده بودین. یکم به خودم فشار اوردم تا چیزی که میگه رو به خاطر بیارم اما خیلی دور و کمرنگ بود و هیچی به ذهنم نمیرسید. دایان_تنها کسی که من باهاش رابطه جدی داشتم ماریا بود. اونم چون خانواده هامون با هم رفت و امد داشتن مگه نه اگه میخواستم یکیو برای رابطه درست و حسابی انتخاب کنم ماریا نبود. _چرا؟ ماریا که خوب بود. هم خوشگل بود، هم خانوادش خوب بودن. درسم که میخوند. دایان_همه چیز توی اینا خلاصه نمیشه. خودتم میدونی چقدر بچه بود و اخلاقای گوهی داشت. چیزی نگفتم که خندید. دایان_البته عشق اونموقع چشم تورو کور کرده بود اخلاقای مسخرش رو نمیدیدی. با اخم نگاهش کردم و گفتم؛ _اینا چه ربطی به سوالم داشت اصلا؟ دایان_نمیدونم. دارم تجدید خاطرات میکنم. سرمو تکون دادم و به در کمد که حالا کمی باز بود خیره شدم. این در اخرین بار مگه بسته نبود؟ دایان_از اینکه تورو کنار ماریا دیدم یکم تعجب کردم. _چرا؟ دایان_ماریا از ادمای شلوغ خوشش میومد. کسانی که خیلی توی چشم بودن و معمولا زیاد حرف میزدن و میگفتن و میخندیدن. _یکی مثل تو؟ خندید و سرشو تکون داد. _خب؟ دایان_و تو توی نگاه اول یه جور خاصی بودی. منتظر نگاهش کردم که با تعجب گفت؛ _سامیار! خیلی سریع گفتم؛ _چیشد؟ دایان_خجالت نمیکشی؟ دارم حرفای رمانتیک میزنم. به چشماش خیره شدم. با اخم ساختگی ای داشت نگاهم میکرد. گیج گفتم؛ _چرا؟ دایان_وسط تجدید خاطرات با ارزشم راست کردی؟ نگاهی به خودم انداختم و درحالی که سعی میکردم خندم رو کنترل کنم اخمام رفت توی هم. پتو رو کشیدم روی پام و سعی کردم خجالتم رو کنترل کنم. _راست نکردم. دایان_بله کردی. _نخیر مدلشه. خندید و گفت؛ _مدلشه؟ تو خودت به زور سرپا وایمیسی بعد این مدلشه همیشه همینطوری وایسه؟ چپ چپ نگاهش کردم و زدم توی بازوش. _دایان! خندش به قهقهه تبدیل شد و بین خنده هاش گفت؛ _اذیت کردنت خیلی حال میده. اخمام رفت تو هم و گفتم؛ _حرفتو بزن. دایان_کجا بودم؟ اها. با خودم گفتم این دول موشی دیگه کیه. _دااایان! بین خنده هاش گفت؛ _گفتم شاید دختره که هیچی نداره. با اخم و حرص گفتم؛ _چند دقیقه پیش زیرم داشتی پاره میشدی، هیچی ندارم اونوقت!؟ لبخندی روی لبش نشست و با چشمای خمار زل زد بهم. طوری نگاهم میکرد انگار که از حرفم خوشش اومده باشه. دایان_این از تنگی منه نه بزرگی تو. اخمی کردم و چیزی نگفتم. هردومون ساکت شدیم. حس عجیبی داشتم، هنوز اونقدر یخم باز نشده بود که بخوایم راجب این چیزا حرف بزنیم. همین امروز بعد از چندین ماه همو دیده بودیم. یجوری رفتار میکردیم انگار هیچوقت از هم جدا نشدیم.
01 آوریل 2023, 16:22