fa
Feedback

فریب کلاهبرداران را نخورید! تل‌متریو این کانال‌ها را شناسایی و برچسب‌گذاری می‌کند 👉 برای مشاهده برچسب، اشتراک تهیه کنید

𝐞𝐯𝐞𝐫𝐰𝐫𝐢𝐭𝐞… ⚯

𝐞𝐯𝐞𝐫𝐰𝐫𝐢𝐭𝐞… ⚯

رفتن به کانال در Telegram

دیروز تویِ اتوبوس، یک نفر عطر زده بود. من گاهی بوی کسی را که قبل از من رویِ صندلی نشسته حس می‌کنم. ما دانسته یا ندانسته هرجا می‌رویم تکه‌هایی از خودمان را جا می‌گذاریم. 😮‍💨 — سايمون ون بوی / وهم جدایی ART: A Real Talent

نمایش بیشتر
2 006
مشترکین
-124 ساعت
-47 روز
-3130 روز
آرشیو پست ها
چه خوش گزیده‌‌امت از بساط حُسن فروشان نه عاشق تو، که من عاشق بصیرت خویشم... #وحشی_بافقی … 🐘
02 آوریل 2021, 05:14

تا وقتی امید هست، چرا آرزو؟ … 🐘
02 آوریل 2021, 04:49

خداوندا… اگر یک نگاهی به من بیاندازی، می‌بینی که دست‌هایم را تا جایی که کت و کول و استخوان‌های کتفم اجازه داده به سمت درگاه‌ات دراز کرده‌ام و دارم دعا می‌کنم… برای خودم که نه، از من گذشته، برای پسرم. آخر می‌دانی چیست؟ اوضاع دنیا خیلی خراب شده. آن‌ روزی که تصمیم گرفتیم بچه‌دار شویم، هنوز چمن‌زار دنیای شما، لجن‌زار نشده بود. گفتیم بچه می‌آید، دور هم هستیم. تخمه می‌شکانیم، پوشک عوض می‌کنیم. چایی می‌خوریم، پوشک عوض می‌کنیم. تام و جری می‌بینیم، باز پوشک عوض می‌کنیم و الخ… آن شب هنوز به اقتصاد دنیا ریده نشده بود (خدایا ببخش دهن لقی من را). عرب‌ها راست نکرده بودند تا بهار عربی را حامله کنند. نتانیاهو برای‌مان آستین بالا نزده بود. کلاً خرهای دنیا این‌قدر خر نبودند. اما حالا که دنیا را داری مثل شربت خاکشیر با قاشق هم می‌زنی، به فکر پسرک ما هم باش. خداوندا... اول از همه لطفاً سلامتی را او دریغ نکن. این دیگر کم‌خرج‌ترین درخواست ممکن از شماست. نه لازم است بابت اجابت آن سر آدم دیگری را زیر آب کنی و نه لازم است یک کیسه پول از آن بالا پرت کنی پائین (حالا اگر انداختی هم که دست مریزاد). خدایا... دوران بچگی‌اش را کشدار کن. من اصلاً نمی‌فهمم چرا این دوره را این‌قدر کوتاه پروگرام کرده‌ای و در عوض دوران سنگلاخ بزرگسالی، این‌قدر دراز خلق شده است؟ وقت تجدید نظر نرسیده؟ آدم‌ها هر گهی که به دنیا می‌زنند، بعد از دوران بلوغ فکری و جسمی‌شان است، پس قربان دستت یا این باگ را مرتفع کن یا تعریف بلوغ را دگرگون بفرما. بارالها… یک شغل شرافت‌مندانه (بجز مهندسی البته) برایش دست و پا بفرما. جوری باشد که با آن کیف زندگی را کند. نباشد که هر روز صبح ساعت شش که از خواب بیدار شد تا برود سرکار، اول سه چهار تا فحش کاف‌دار به من حواله بدهد که چرا و به چه اجازه‌ای خلقش کرده‌ام. بارالها… از شغل قضاوت هم دورش کن حتی اگر ماهی نود میلیون تومان درآمد داشته باشد (البته اگر واقعاً نود میلیون است، خیلی دورش نکن). از سیاست دورترش کن حتی اگر ماهی ۱۸۰ میلیون کاسب شد. خودت بهتر می‌دانی که هیچ پالیتیشنی با عزت زندگی نکرده و نمرده است. پس دورش بفرما حتی اگر شده با پس‌گردنی. خداوندا... فرصت تجربه کردن عاشقی را به او بده. نشود مثل همه‌یِ آن آدم‌ها که خر به دنیا آمدند و بی‌لذت عشق، خرتر از دنیا رفتند. که اصلاً نفهمیدند فلسفه‌یِ دنیا سر چه چیزی بوده و هست. می‌دانی که چه می‌گویم بارالها؟ فرصت بده امتحانش کند، شکست بخورد، دوباره امتحان کند تا بالاخره دلش را بزند و بعداً حسرتش را نخورد. خدایا... می‌دانم که دنیا دار مکافات است. اما گفتم شاید بشود یک عجز و لابه‌ای این‌جا بکنم و من را از قصاص دور کنی. نشود که همان کاری که من با پدرم کردم و از او دور شدم و خودم را از او محروم کردم، پسرک هم با من بکند. این را خیلی جدی می‌گویم، حتی اگر خواستی آن دعای قضاوت و سیاست را پس بگیرم و این را اجابت کن. ها؟ چطور است؟ آمین به هر حال… بارالها… به مثابه یک لنز سوپر واید، دیده و فکرش را وسیع کن و از تنگ نظری (به مثابه یک لنز زوم) دورش کن. به او حالی کن که سخت گرفتن‌ زندگی، سخت‌ترش می‌کند. در ضمن کاری کن که فکرش مرز نداشته باشد و هیچ دین و عرفی جلودار آن نشود. خداوندا… هنوز خیلی درخواست و اُرد دارم اما خودت بهتر می‌دانی که مردم پست‌های خیلی طولانی را نمی‌خوانند و بیشتر با مینیمال کیف می‌کنند. پس خلاصه می‌کنم؛ خدایا شرافت و صداقت و مهر و محبت و فداکاری را تا حدی که مردم پررو نشوند، به او عطا کن و از آن به بعد هم به او جسارت و شجاعت و یک رگه پدرسوختگی،‌ جهت نشاندن همان مردم بر سر جایشان عطا بفرما. آمین یا رب العالمین خدایا واقعاً یک شغلی هست که ماهی نود میلیون درآمد داشته باشد؟ 🤔 می‌خواهی به خودم عطا بفرما. پسرک را ول کنیم… آمین مجدداً … 🐘
01 آوریل 2021, 07:47

می‌آید روزی که در تراس خانه‌ات، روی صندلی دسته‌دار نشسته‌ای و بازی کودکان را تماشا می‌کنی. آن روز دیگر نه باران خاطره‌ای از من برایت تازه می‌کند و نه غروب آفتاب سنگی بر دریاچه آرام دلت می‌اندازد. سال‌هاست که تو مرا پاک از یاد برده‌ای... کنار روزمرگی‌هایت، یک فنجان چای برای خودت میریزی و با دستانی که دیگر چروک شده‌اند لرزان لرزان فنجان چایت را به لبانت نزدیک می‌کنی، اما یک‌باره یکی از کودکان نام مرا فریاد می‌زند... شباهت اسمی بود! تو آرام فنجانت را کمی پایین می‌آوری، لبخند کوچکی می‌زنی و دوباره چایت را می‌نوشی... من به همان لبخند زنده‌ام. … 🐘
31 مارس 2021, 22:50

07 - Song On The Beach.mp33.47 MB
31 مارس 2021, 08:45

دارم_یاد_می‌گیرم_که_زیبایی‌ها_را_اعلام_کنم_.pdf1.09 KB
31 مارس 2021, 03:14

زیبایی‌ها را اعلام کنیم به شکلی بی منظور و بی‌خطر… امروز صبح آماندا تا من را دید گفت: "چه پولیور قشنگی، خیلی بهت می‌آد". بعد هم کله‌اش را فروبرد توی مانیتور و مشغول محاسبه‌ی سایز میلگرد‌های ستون‌های بتنی پل شد. همین دو جمله‌ی ساده، هزار ژول انرژی برایم تولید کرد. پارسال هم با دوستم رفته بودیم رستوران. گارسون‌مان یک دختر خیلی جوان بود که وقتی می‌خندید یک چاله‌ی گود می‌افتاد روی لپ راستش. غذا را که آورد رفیقم بهش گفت؛ چال گونه‌ات خیلی جذابه. بعد هم با سر رفت توی کاسه سوپ قارچ و مشغول خوردن شد. گارسون هم دو برابر لبخند زد برای‌مان و چال گونه‌یِ راستش به اندازه یک بند انگشت گود شد. معلوم بود که همین یک جمله‌یِ ساده کار خودش را کرده و روز گارسون را قشنگ کرده است. خود من هم چند سال پیش رفته بودم توی یکی از دهات شمال ایالت‌مان. توی راه برگشت دم یک کافه نگه داشتم تا چای بگیرم. کافه‌دارش زن پیر و چروکی بود که موهایش را آبی کرده بود. به نظرم خیلی قشنگ می‌آمدند. همین را بهش گفتم. آن‌قدر خوشحال شد که آمد این ‌طرف دخل و بغلم کرد. حالا بماند که چای‌اش مزه‌ی پشکل خشک می‌داد. دارم یاد می‌گیرم که زیبایی‌ها را اعلام کنم، به شکل بی‌منظور و بی‌خطر. همان تعریف یا کامپلیمنت. باید اعتراف کنم که در کنار میلیاردها خاصیت خوبی که فرهنگ ما دارد، جای این یکی کمی خالی است. شاید هم من می‌ترسم از این سلاح کاربردی برای خوب کردن حال دل ایرانی‌ها استفاده کنم، (ترس از سوء ‌تعبیر) پارسال با دو نفر قرار داشتم شهرکتاب میدان ونک. خانم پشت دخل لبخند که می‌زد، امید به زندگی آدم سه برابر می‌شد. اما به هیچ وجه جرات نداشتم زکاتش را به آن خانم پس بدهم و بگویم چه قدر لبخندتان قشنگ است. احتمالاً بابت این تصور که از این سلاح بی‌نهایت بار سواستفاده شده و کاربردش راه انداختن کارهایمان شده یا کشاندن پای صاحب قشنگی به رختخواب. حتی جرات نداشتم به راننده‌ی تاکسی ونک-آریاشهر بگویم که چه خالکوبی قشنگی روی گردنش دارد. به هر حال ممکن بود سوء تعبیر کند و بگوید که در خانه‌اش شتر سخن‌گو نگه می‌دارد، بیا تا برویم. همین شد که با خیال راحت به پیرزن خارجی توی دهات گفتم چه موهایت قشنگ است اما به داخلی‌ها نگفتم. اما خب. تمرین لازم دارم. تعریف و کامپلیمنتِ بی‌منظور و بی‌خطر، خیلی لذت‌بخش است. اصلاً مثل سیب و انگور و نارگیل، میوه‌ای از میوه‎های بهشت است. چه اشکال دارد به نگهبان ساختمان بگویم که موهایش را چه قشنگ کوتاه کرده. یا مثلاً به ماموری که پای پاسپورت‌ها را مهر می‌زند بگویم چه سبیل‌های حقی داری. یا به مهمان‌دار هواپیما بگویم رنگ چشم‌هایت مثل آسمان ماه نوامبر است. بعد هم راهم را بکشم و بروم. بی‌آنکه هیچ چیزی بخواهم. بی‌منظور و بی‌خطر، چند لحظه آدم‌ها را از کثافت دنیا فارغ می‌کنیم. چی بهتر از این؟ #فهیم_عطار … 🐘
31 مارس 2021, 03:04

قدرت سکوت رو باور کن ! و همه جا از خودت دفاع نکن، چون گاهی بهتره هیچی نگی تا زمان همه چیز رو ثابت کنه… دفاع از خود در بسیاری از مواقع (نه همه مواقع) کار اشتباهیه نگفتم همه مواقع، چون خیلی جاها دقیقاً برعکس باید وایستی و حرفتو بزنی وگرنه ممکنه دیگران این سکوت تو رو جور دیگه‌ای فرض کنن و اتفاقاً برداشت غلط دیگه‌ای هم پیدا کنن. پس این متن در مورد همه آدما و همه موقعیت‌ها نیست. اما صحبتم در مورد معاشرت‌ها و روابط و فضاهاییه که شما با کسی طرف هستید که میخواد عمداً شما ر‌و تخریب کنه و نقد مغرضانه کنه و یا طرف مقابلتون ذهن بسته‌ای داره و‌ مدام می‌خواد فکر و نظر خودش رو‌ تکرار کنه و حتی حاضر نیست که صحبت‌های شما رو بشنوه، چه برسه به اینکه بخواد بهشون فکر کنه و از زاویه نگاه شما موضوع رو ببینه. در نتیجه در این شرایط به نقطه‌ای میرسین که ضرب‌المثل معروف "یاسین به گوش خر خوندن" خودش رو به وضوح نشون میده. پس وقتی قراره که ضرب‌المثل "نرود میخ آهنین در سنگ" از باب دوم گلستان سعدی اتفاق بیفته، خود بیتش رو هم مینویسم شاید جالب باشه براتون. "با سیه دل چه سود گفتن وعظ نرود میخ آهنین در سنگ" پس بهتره که ما هم از استاد سخن یاد بگیریم و هرجایی برای اثبات خودمون به هرکسی تلاش نکنیم. و از وقت و‌ انرژی خودمون در جهت بهتری استفاده کنیم. #سپهر_خدابنده … 🐘
30 مارس 2021, 02:59

– باشید یا نباشید؛ جوری باشید که رابطه داشتن و معاشرت با شما سخت نباشد. جوری نباشید که به مکافات، تحملتان کنند. جوری نباشید که آدم‌ها به تکه‌های شکسته‌شان که نگاه کنند، با بغض و حسرت، یاد شما بیفتند. خوب بودن چقدر خرج دارد که از خودتان و دیگران دریغ می‌کنید؟ که آزار می‌دهید و دل می‌شکنید و اندوه می‌تراشید برای آدم‌ها؟ فاصله می‌گیرند و اعتراض هم می‌کنید؟ دنبال مقصر هم می‌گردید؟! – گاهی با خودتان زمزمه کنید؛ هیچ‌کس مجبور نیست مرا تحمل کند، که اگر رابطه می‌خواهم بپذیرم که یک رابطه حداقل دو سر دارد و با سوختن یک سرِ آن، کل رابطه می‌سوزد! اگر هم رابطه نمی‌خواهم، سرم را توی لاک خودم کنم و رنج و اندوه بی‌حاصل پرتاب نکنم سمت آدم‌ها... انگار که زخمیِ هزار حادثه‌ایم و برای تسکین، به هرکس که رسیدیم، زخم می‌زنیم. – کمی باهم خوب‌تر باشیم؛ ما آدم‌ها کم از دنیا و روزگار نکشیده‌ایم، به جای نمک، مرهم باشیم روی زخم‌های هم... #نرگس_صرافیان_طوفان … 🐘
29 مارس 2021, 13:43

جمله ی "ولش کن… پر رو میشه" نذاشت خیلی از حرفای قشنگو بزنیم. … 🐘
29 مارس 2021, 12:49

از زن‌هایی که در اطرافتان به تنهایی و با استقلال تصمیم گرفته اند بدون حضورِ مردی زندگی کنند، حمایت کنید. #پونه_مقیمی … 🐘
29 مارس 2021, 12:47

تنها دقایقی از خبر مرگ آزاده نامداری می‌گذشت که باردار بودن اون به یکی از حواشی خبر تبدیل شد… حاشیه‌ای که برای من که در حوزه تقدس‌زدایی از نقش مادری فعالیت می‌کنم به بخش مهمی از خبر تبدیل می‌شود، فارغ از اینکه صحت داشته باشد یا نه. آدم‌ها با تعجب می‌گویند "حتماً اختلاف خانوادگی داشتند، وگرنه چه کسی زن باردار را تنها می‌گذارد!" این اتفاق چند ماه پیش زمانی که اشکان نراقی در اثر سقوط بهمن فوت کرد و معلوم شد همسرش باردار است نیز مطرح شد، "آدم مگه وقتی زنش بارداره میره کوه؟" گویی برخی فکر می‌کنند همسران زنان باردار ۹ ماه می‌نشینند ور دلشان! یا زن باردار "مریض" است و نیاز به مراقبت ۲۴ ساعته همسر دارد. آن یکی که خبرنگار هم هست دارد سخنرانی می‌کند و "تحلیل". می‌گوید "مطلع شدیم آزاده نامداری باردار بوده و این خبر احتمال خودکشی را ضعیف‌تر میکند." آن دیگری می‌گوید "یک مادر غیرممکن است خودکشی کند. به خاطر بچه‌اش هم که شده خودکشی نمی‌کند." ورود می‌کنم به بحث‌شان و می‌پرسم آیا چیزی از افسردگی پس از زایمان می‌دانند؟ از افسردگی بارداری چه؟ آیا متوجه فشارهای جسمی و روانی‌ای که یک مادر ممکن است متحمل شود هستند؟ آیا واقعاً فکر می‌کنند "مادری" روحی‌ست که به محض بسته شدن نطفه جنین در مادر حلول می‌کند و او را به ابر انسان تبدیل می‌کند؟ احتمال اختلالات اعصاب و روان، اُفت خُلقی و افسردگی در زنان باردار و مادران نه تنها کمتر از دیگران نیست بلکه برخی از اختلالات ویژه این افراد است و شیوع قابل توجهی بینشان دارد. مادران مقدس نیستند، بری از خطا و اشتباه نیستند، فرشتگان زمینی و زمینی‌های بهشتی نیستند. مقدس‌انگاری مادران و اسطوره‌سازی از آنها بار سنگین‌تری را بر دوششان می‌گذارد. بار مسئولیت بیشتر در بیشتر مواقع باعث تنبیه و سرزنش سخت‌تر هم می‌‌شود. لابد اگر معلوم شود زنی باردار بوده و خودکشی کرده می‌شود آن مادر بد قصی‌القلب! مادران به مدال حلبی تقدس نیاز ندارند، آن‌ها درک شدن، حمایت و پذیرش فشارهای روانی و خطاهایشان را می‌خواهند. #مادری_بدون_فیلتر _ سمانه سوادی … 🐘
29 مارس 2021, 03:22

اصلاً به این فکر نکن که دیگران برای تو چه فکری می‌کنند… حتی برایت مهم نباشد چطور و چگونه قضاوت می‌شوی، کاری که دوست داری و می‌دانی درست است را بکن و مسیرِ خودت را برو، بگذار دیگران هم یاد بگیرند به جای اینکه زمانشان را به پای حسادت و قضاوت و تقلید، تلف کنند، دنبالِ اهداف و آرزوهایشان باشند... گاهی تو به آسیب پذیریِ قرص جوشان می‌شوی و آدم‌ها با حرف‌ها و قضاوت‌هایشان مانندِ آب... نزدیکشان که می‌شوی، نابودت می‌کنند! لازم است کمی دورتر بایستی و در سکوت، کارِ خودت را بکنی. که گاهی آرامشِ انسان، در همین ندیدن‌ها و نشنیدن‌هاست... ⁃ نرگس صرافیان طوفان … 🐘
28 مارس 2021, 22:25

یک نفر عکسی از پاهای تُپل نوزادی را در توئیتر به اشتراک گذاشته و زیرش نوشته… اگر می‌خوایید گاز بگیرید برید ته صف! صدها نفر برای این پاهای بامزه غش و ضعف رفته‌اند. چند نفر نوشته‌اند؛ همین فردا میرم "شوور"! می‌کنم، دو ، سه نفر نوشته‌اند اصلاً من به عشق همین پاها می‌خوام بچه‌دار شم و ..! زنی در اینستاگرام عکسی از قورمه‌سبزی که پخته منتشر کرده و نوشته؛ هرکی هرچی دلش می‌خواد بگه. من عاشق اینم برای همسرم قورمه‌سبزی بپزم، اونم بیاد بشینه موهامو ببافه. ده‌ها نفر نوشته‌اند؛ آره خوشبختی یعنی همین! خوشبختید شما... حسودیم شد… خوش به حال جفت‌تون... دلم برای خودم سوخت و … مردی عکسی از سوئیچ ماشینی که خریده را منتشر کرده و نوشته "بالاخره خریدمش". جماعتی لایک کرده‌اند که خوش به حالت و مبارکه و ... این‌ها همه بُرش‌هایی از زندگی هستند نه تمام آن. زندگی اسلایسی! آن بخش از زندگی که دست چین می‌کنیم و به واسطه شبکه‌های مجازی به دیگران اجازه می‌دهیم آن را ببینید و بسیاری بر اساس همین "اسلایس" ما را قضاوت می‌کنند. بسیاری از آنها که برای آن پاهای تپل دوست‌داشتنی غش و ضعف می‌روند اگر همان کودک را به آنها بدهید که ساعت سه نصفه شب بیدار می‌شود، زار می‌زند، نمی‌خوابد، پوشک‌اش نیاز به تعویض دارد، شیر می‌خواهد، خواب را از آدم می‌گیرد و ... بعید است هنوز فقط به خاطر گازگرفتن پاهایش به او وفادار بمانند و کماکان بچه بخواهند. این تصور که زندگی مشترک فقط آن لحظه است که بوی خوش قورمه‌سبزی در فضای خانه می‌پیچد یا مرد می‌نشیند به بافتن گیسوی زن، یک فانتزی زیباست اما وقتی عملی نمی‌شود بسیاری از همسران احساس ناکامی می‌کنند که پس چرا زن من قورمه‌سبزی نمی‌پزد؟ یا چون همسرم موهام رو نمی‌بافه پس دوستم نداره! البته که اگر این کار را بکند عجب مرد نیکویی است اما اگر هم حال و حوصله‌اش را نداشته‌باشد دلیل بر فقدان عشق و دوست نداشتن همسر نیست. آن یک عکس که دیده‌اید هم نشان خوشبختی تمام وقت آن زوج نیست. فقط یک بُرش دست چین‌شده از یک زندگی است. یک اسلایس! خلایق حق دارند هر اسلایسی از زندگی شان که دوست‌دارند را به نمایش بگذارند اما ما حق نداریم آن یک اسلایس را «تمام» زندگی‌شان فرض کنیم. دست به مقایسه‌اش با زندگی خودمان بزنیم و احساس ناکامی کنیم. زندگی اسلایسی می‌تواند آفت آرامش‌مان باشد اگر باور نکنیم که بسیاری از عکس‌هایی که می‌بینیم و حرف‌هایی که می‌شنویم تنها بُرش‌هایی گزینش شده‌اند، نه تمام آن! نوشته احسان محمدی … 🐘
27 مارس 2021, 07:29

چقدر شنیده‌ایم که انسان نمی‌تواند خودش را گول بزند. زندگی را مر‌ور کن، پر است از فریب خود... آن هم با همان اشتباهات تکراری... سردی‌ها و بی‌تفاوتی‌ها را تعبیر به درون گرایی کردیم، کمر خم کردیم برای پله شدن، غافل از آنکه بالا رفتند و حتی پشت سرشان هم نگاه نکردند. هزینه کردیم از بند بند احساساتمان و تاوانش را پس دادیم با بغض‌های فروخورده‌ای که هر لحظه بیم رسوا شدنمان را همراه داشت. چقدر ندیدیم کاستی‌ها را... دروغ‌ها را... چقدر بخشیدیم دورنگی‌ها و بی‌وفایی‌ها را... و چه اندازه در طلب اندک بخشودگی، عزت نفسمان را نادیده گرفتیم. لِه شدن غروری که سرمایه زندگیمان بود را به تماشا نشستیم و همچنان امیدوار به آمدن روزهای خوب... روزهایی که خودمان هم آمدنش را باور نداشتیم. خودمان را گول زده‌ایم، آن هم به بیرحمانه‌ترین شکل ممکن، دقیقاً همان زمانی که روبروی همه آدم‌های دلسوز زندگیمان قد راست کردیم. که او ارزشش را دارد... با همه فرق می‌کند... و غم‌انگیز زمانیست که عزیزانمان یک به یک از کنارمان فاصله گرفتند و ما ماندیم و خودآزاریِ جمله‌ای که داغش لحظه‌ای رهایمان نمی‌کند. "او هم مثل دیگران بود…" زینب کاظمینی … 🐘
27 مارس 2021, 03:47

می‌خوام یه اعتراف کنم...! من چند سال پیش دیوانه‌وار عاشق شدم، وقتی که فقط ده سال داشتم. عاشق یه دختر لاغر و قد بلند شدم که عینک ته استکانی میزد و پانزده سال از خودم بزرگتر بود! اون هر روز به خونه پیرزن همسایه می‌اومد تا پیانو یاد بگیره... از قضا زنگ خونه پیر زن خراب بود و معشوقه دوران کودکی من زنگ خونه ما رو میزد، منم هر روز با یه دست لباس اتو کشیده می‌رفتم پایین و در رو واسش باز می‌کردم، اونم می‌گفت ممنون عزیزم، لعنتی چقدر تو دل برو می‌گفت عزیزم! پیر زنه همسایه چند ماهی بود که داشت آهنگ "دریاچه قو" چایکوفسکی را بهش یاد می‌داد و خوشبختانه به اندازه کافی بی‌استعداد بود تا نتونه آهنگ‌رو بزنه، به هر حال تمرین‌رو بی‌استعدادی چربید و داشت کم‌کم یاد می‌گرفت... اما پشت دیوار حال و روز من چندان تعریفی نداشت، چون می‌دونستم پیر زنه همسایه فقط بلده همین آهنگ "دریاچه قو" را یاد بده و دیگه خبری از عزیزم گفتن‌ها و صدای زنگ نیست. واسه همین همه هوش و ذکاوت خودم رو به کار گرفتم. یه روز با سادیسمی تمام یواشکی ده صفحه از نت‌های آهنگ‌رو کش رفتم و تا جایی که می‌تونستم نت‌ها رو جابجا کردم و از نو نوشتم و گذاشتمشون سر جاش! اون لحظه صدایی تو گوشم داشت فریاد می‌کشید، فکر کنم روح چایکوفسکی بود. روز بعد و روزهای بعدش دوباره دختره اومد و شروع کرد به نواختن "دریاچه قو"… شک ندارم کل قوهای دریاچه داشتن زار میزدن، پیر زنه فقط جیغ می‌کشید، روح چایکوفسکی هم تو گور داشت می‌لرزید! تنها کسی که لذت میبرد من بودم، چون پیر زنه هوش و حواس درست و حسابی نداشت که بفهمه نت‌ها دست کاری شده... همه چی داشت خوب پیش می‌رفت، هر روز صدای زنگ، هر روز ممنونم عزیزم و هر روز صدای پیانو بدتر از دیروز! تا اینکه پیرزنه مُرد، فکر کنم دق کرد! بعد از اون دیگه دختره رو ندیدم… ولی بیست سال بعد فهمیدم تو شهرمون کنسرت تکنوازی پیانو گذاشته... یه سبد گل گرفتم و رفتم کنسرتش، دیگه نه لاغر بود و نه عینکی، همه آهنگ‌ها رو با تسلط کامل زد تا اینکه رسید به آهنگ آخر! دیدم همون نت‌های تقلبی من رو گذاشت رو پیانو... این بار علاوه بر روح چایکوفسکی به انضمام روح پیرزنه، تن خودمم داشت می‌لرزید. "دریاچه قو" رو به مضحکی هر چه تمام با نت‌های اشتباهی من اجرا کرد، وقتی که تموم شد سالن رفت رو هوا! کل جمعیت ده دقیقه سر پا داشتن تشویق می‌کردن از جاش بلند شد و تعظیم کرد و اسم آهنگ‌رو گفت، اما اسم آهنگ "دریاچه قو" نبود! اسمش شده بود "وقتی که یک پسر بچه عاشق می‌شود" فکر می‌کنم هنوزم یه پسر بچه‌ام. … 🐘
26 مارس 2021, 04:01

بچسب به زندگیت ! و لطفاً زندگیت من باشم ؛-) … 🐘
23 مارس 2021, 12:42

پدرم همیشه می‌گفت… زود خوابیدن و زود بیدار شدن آدم را سالم، پولدار و عاقل می‌کند. در خانه ساعت هشت، چراغ‌ها خاموش بود سپیده‌ دم با بوی قوه و بیکن و نیمرو از خواب بلند می‌شدیم. پدرم یک عمر این دستور را دنبال کرد، جوان مرد و مفلس و فکر می‌کنم چندان هم عاقل نبود. من حرف او را گوش نکردم، دیر خوابیدم، دیر بیدار شدم. حالا نمی‌گویم دنیا را فتح کرده‌ام، اما ترافیک صبح‌ها را دیگر ندارم، از خیلی از دردسرهای معمولی دورم و با آدم‌های جدید و بی‌نظیر آشنا شده‌ام. یکی از آن‌ها خودم، کسی که پدرم هرگز او را نشناخت. — چارلز بوکفسکی — آویزان از نخ … 🐘
22 مارس 2021, 09:10

وقتی خودم را به‌ قدر کافی دوست داشتم… شروع کردم به ترک کردن چیزهایی که سالم نبودند. یعنی آدم‌ها، مشاغل و عادات و اعتقاداتی که مرا کوچک و حقیر نگه می‌داشت کنار گذاشتم. قبلاً فکر می‌کردم این‌ کار به معنی وفادار نبودن است، ولی در واقع این به معنای وفاداری به خویشتن است. ⁃ كيم مک ميلن … 🐘
22 مارس 2021, 08:17

یک انسان باید به کدامین درجه از ابتذال رسیده ‌باشد که کاملاً هوشیارانه و هدفمند، برای تزریق اندوه و بغض به زندگیِ آدمِ دیگری برنامه ریزی کند؟ آدمی باید به کدامین حد از تباهی رسیده‌ باشد که لبخندهاش در اشک دیگران باشد و شادی‌هاش در آزار دادن آدم‌ها؟ نه این‌ که کم از جور روزگار می‌کشیم! نه این‌که کم خسته‌ایم از تکاپوهای ناگزیر برای خلاصی از سخت‌گیری‌های زمانه! همینمان کم بود که به روان همدیگر هم زخم بزنیم و ته مانده‌یِ آرامشِ هم را خط خطی کنیم... - نرگس صرافیان طوفان … 🐘
22 مارس 2021, 08:16