شاید در جهانی دگر.

امروز یکی از عزیزانم گفت که من همیشه فکر میکردم سی سالگی بمیرم یا باید مرده باشم، ولی باورت میشه از وقتی عاشق شدم از مرگ هم میترسم؟:))) و عشق واقعا همینه. اینکه از به قدر کافی زندگی نکردن با معشوقت بترسی...

I guess I just feel like Noboy's honest, nobody's true Everyone's lying, to make it on through I guess I just feel like; Im the same way too

تمام شب را راه رفتم و به تو فکر کردم. بعد هم خسته شدم و کناری نشستم و باز هم در مغزم راه رفتم و به تو فکر کردم. و آنگاه که از هر گونه فعالیتی روانی و جسمانی خسته شدم، باز هم فقط به تو فکر کردم. و تو؟ تو احتمالا خواب بودی.

T.me/HellodearDarkness ..

آنها که آمده بودند از غم ما بکاهند، غم بیشتری به ما هدیه دادند عزیز من. -ازجایی‌برداشته‌شده

آه خدای من. هیچ رشته‌ای نیست که منو به این زندگی وصل کنه...

هیچ‌جا بهم احساس خونه بودن رو نمیده. یک انسان چجوری میتونه در همه‌ی مکان‌ها و زمان‌ها انقدر غریب باشه؟

نمی‌دونم چه اجباریه که می‌خواید آدم‌هارو مجبور کنید از تنهایی‌شون لذت ببرن. مشکل اجتماع و اجتماعی بودن چی بود؟:)))))

والا اینطور که معلومه نه در این جهان و نه در جهانی دگر.

یک چیزی که شدیدا امروزه می‌بینم سرکوب تمام نیاز‌ها و عواطفه فقط برای اینکه احساس ضعف نکنیم، قوی به نظر بیایم و یا آسیب نبینیم. واقعا چرا فکر می‌کنیم نیازمند بودن نشان‌دهنده‌ی ضعف ماست؟ چرا باید انقدر از احساسات خودمون بترسیم؟

جدنی احساس می‌کنم تنها باقی‌مانده در جهانم که بعد از از دست دادن آدم‌ها جای خالیشون رو به شدت احساس می‌کنم. انگار که بقیه خیلی راحت با نبودن آدم‌ها کنار میان یا عدم حضورشون رو انکار میکنن.

غم‌انگیزه ولی شاید باید بپذیرم که قرار نیست هیچوقت عمیقا دوست داشته بشم، قرار نیست در موردم کنجکاوی شه، قرار نیست واقعا حمایت بشم و به طور کلی، گویا تمام احساسات لطیف انسانی قرار نیست نصیبم شه.

چه رنجی بزرگتر از اینکه اونطوری که دلت می‌خواد نمیتونی به عزیزان و اطرافیانت کمک کنی...؟

آدمی‌زاد نمی‌میرد تا زمانی که در یاد کسی باشد، زمانی می‌میرد که در یاد و قلب کسی نباشد.