شاید در جهانی دگر.

من تازه فهمیدم لینک ناشناس من خراب شده. جواب ناشناسای دیروزم نمی‌تونم بدم. خلاصه که ببخشید

بیاید ناشناس بدید ببینیم چه خبره خوشگلا.

من هر دو دقیقه یکبار: به نظرتون یه چاییمون نشه؟

مشکل آدما اینه که صحبت نمیکنن. خیلی مسخره‌ستا. تمام روز دهنشون می‌جنبه و چرندیات محض رو نشخوار میکنن ولی شما بگو یه کلام بگن که مفید باشه. دعواشون میشه صحبت نمیکنن، دلشون شکسته صحبت نمیکنن، ناراحتن صحبت نمیکنن، خوشحالن صحبت نمیکنن، میخوان رهاااا کنن برن ولی حتی درست و حسابی هم خداحافظی نمیکنن. مشکلتون چیه بابا؟ حرف بزنید. حرف بزنید

کلی آهنگ هست که هنوز با هم گوش ندادیم، کلی فیلم هست که هنوز با هم ندیدیم، کلی مسیر هست که هنوز با هم قدم نزدیم، کلی حرف هست که هنوز به هم نزدیم. حواست هست؟

صبح بخیر و لمس کردن واقعا چیز مهمیه بچه‌ها.

من تمام تلاشمو کردم. حالا دیگه وقت اینه که ببینم تو چقدر لایق این تلاشا بودی.

حوصله ندارم اون چیزایی که تو مغزمه رو بنویسم، گاهی وقت‌ها فقط سکوت کردن جوابه.

یاد بگیرید رک و حقیقی باشید. حتی اگر بدید.

نمی‌دونم چندسال از مرگت گذشته لیلی، اما اینو میدونم که من با هر سالگردت و باهربار فکر کردن به خاطراتمون، هزاربار همراه با تو می‌میرم. برخلاف هرسال، امسال درد نبودنت عمیق‌تره. به پوست، گوشت و استخونم رسیده و فکر می‌کنم هرسالی که بگذره هم عمیق‌تر میشه. اما در کل، جدا از دلتنگی برای تو، خوشحالم که نیستی. واقعا خوشحالم که نیستی. یعنی خب خیلی برای من خوب میشد اگر بودی ولی عوضش تنها کسی که درد می‌کشید تو بودی.‌ خوبیش اینه که دیگه خبری از اذیت شدنت نیست. بوی دود و مواد دیگه به مشامت نمی‌خوره و هیچ دست هرزی تنت رو لمس نمی‌کنه. بشین راحت و در اوج بچگی سیگارتو بکش که بعد از چندسال زجر قراره حالاحالاها حسابی چیل کنی تا زمانی که من بیام پیشت. به عادت بچگیمون، لب‌هات رو ریز می‌بوسم، دوستت دارم و دلتنگیت رو می‌کِشم. دوستدارِ تو: نگار. -هجدهم بهمنِ هزار و چهارصد و یک. برای سالگردت

دلم رامسر می‌خواد. سه چهار صبحایی که لب دریا بودم و سگ‌لرز میزدم‌

کاش میشد طوری بغلم کنی که بخشی از تو بشم.

چقدر باید بگذره تا یادم بره؟

دلم می‌خواد سرت رو بذاری رو پاهام، فیلم رو پلی کنی و سیگارت رو برات روشن کنم‌. دوست ندارم این چیزهارو به هم بدهکار باشیم عزیزدلم.

هرچند زورمو میزنم که بیدار نشم. امیدوارمم نشم.

نمی‌دونم، امیدوارم وقتی بیدار میشم همه‌چیز بهتر شده باشه.

ای کاش من اون کسی بودم که با استرس و دلتنگی به قهوه دعوتش می‌کردی.

فکر می‌کنم که نیاز دارم با کسی صحبت کنم. فکر می‌کنم حجم عظیمی از غم، اندوه، ترس، دلتنگی و خشم درون منه که باید در موردش صحبت کنم. انکار بسه، شاید باید یاد بگیرم رو به رو بشم.

در حالی که تنم از دلتنگی برای تو داغ شده و تو کوره میسوزه، چشم‌هام رو می‌بندم و آرزو می‌کنم که ای کاش حداقل تو خوابم باشی.

جدی به من وی پی انی چیزی برسونید. دهنم سرویس شد @Callmeneg