شاید در جهانی دگر.

بزنید رو قلب خودم:(😔

‌ ‌ ‌‌‌ ‌ ریکشنای کانالت یه قلب شکسته کم داره 💔.

T.me/HellodearDarkness ...........

هر کس و هر چیزی که فکر می‌کردم قرار است مرا تیمار کند، تیغی تیزتر شد بر روی تمام زخم‌های درمان نشده‌ام.

آخرشم اون جمله رو تتو میکنم و اینجا این پیامو ریپلای میکنم که تتوش کردم:)))

همیشه یکی بیشتر از دیگری آسیب می‌بینه و انگار که همیشه اون یکی، منم...

احساس کنار گذاشته شدن و غریب بودن یکی از مداوم‌ترین احساساتیه که همیشه درگیرش بودم...

در مرحله اول باید بگم که اصلا امکان نداره. آدمی با انتظارات و امیدهاشه که زنده‌ست. دوما که چرا باید خودمون رو انقدر ناامید از انسان‌ها ببینیم چه بسا که این باعث میشه هرکس به خودش اجازه‌ی هرکاری رو بده و ماهم در نهایت خودمون رو مقصر ببینیم. چرا؟ چون این اراجیف باعث میشه فکر کنیم مشکل ما هستیم که انتظار برخورد صحیح و سالم رو داریم نه اون‌هایی که بهمون آسیب میزنن. مورد بعدی اینه که با این حرف‌ها حواستون هست که دارید احساسات واقعی خودتون و دیگران رو تحریف و سرکوب میکنید؟ نمیفهمم واقعا. نمیفهمم...

در مرحله اول باید بگم که اصلا امکان نداره. آدمی با انتظارات و امیدهاشه که زنده‌ست. دوما که چرا باید خودمون رو انقدر ناامید از انسان‌ها ببینیم چه بسا که این باعث میشه هرکس به خودش اجازه‌ی هرکاری رو بده و ماهم در نهایت خودمون رو مقصر ببینیم. چرا؟ چون این اراجیف باعث میشه فکر کنیم مشکل ما هستیم که انتظار برخورد صحیح و سالم رو داریم نه اون‌هایی که بهمون آسیب میزنن. مورد بعدی اینه که با این حرف‌ها حواستون هست که دارید احساسات واقعی خودتون و دیگران رو تحریف و سرکوب میکنید؟ نمیفهمم واقعا. نمیفهمم...

نمی‌دونم چرا می‌خوایم عادی سازی کنیم که نباید از هیچکس هیچ انتظاری داشت.

بله من از اطرافیانم انتظار برخورد صحیح و حساب شده دارم. چرا؟ چون تمام تلاش خودم رو همیشه کردم که خوب و به جا برخورد کنم. پس آیا این خواسته‌ی زیادیه که انتظار دارم حداقل تلاششون رو برای این موضوع کنن؟ خیر.

هنوز نفهمیدم چرا وقتی به اون کاری که ناراحتمون کرده عکس‌العمل نشون میدیم بهتون برمیخوره.

باهارتون مبارک بچه‌ها. به امید آزادی.. 🕊

باهارتون مبارک بچه‌ها. به امید آزادی. 🕊

مثل اون عکسی که قایمکی نگهش داشتم و هنوز گاهی نگاهش میکنم، مثل آهنگی که هیچوقت پاکش نمیکنم اما ردش میکنم، مثل اون پیرهن مردونه‌‌ی کهنه‌ای که دیگه نمیپوشم ولی دورش نمیندازم؛ حقیقتاً هنوزم دلم پیشته.