شاید در جهانی دگر.

بیشتر از این ناراحتم که ناراحتم.

همه‌چیز ناعادلانه میمونه. همیشه.

چجوری میشه که آدم هیچی نیست؟

دیگه نه خودم رو دوس دارم نه کسی رو.

کاش از همون بچگی بهمون میگفتن تهش قراره اینجوری بشه. من اصلا آمادگیشو نداشتم.

شما دقیقا همونجایی که منتظر شدی که کسی غیر از خودت ازت دفاع یا حمایت کنه، قیدِ سلامت روانت رو زدی.

برام از آهنگ‌هایی بگو که به یاد من گوش دادی.

چرا هیچ حقیقتی در چشم‌های هیچکس نیست؟

هیچوقت هم به هیچ‌جایی تعلق نداشتم. هرچیزی که پناه بود، آواری شد و روی سرم فرو ریخت.

فایده‌ای ندارم. و چه‌ چیزی غمگین‌تر از اینکه فایده‌ای ندارم؟

از این برزخی که توش گیر کردم متنفرم. از اینکه ‌‌حقیقتی وجود نداره، از اینکه هیچ‌چیز مطلقا دروغ نیست. از اینکه نه از پرتگاه دورم و نه در حال سقوطم. از این لبه‌ی پرتگاه بودن متنفرم...

دانشگاه شیراز داره تبدیل به حوزه علمیه میشه.

امیدوارم غرب چنان در فاضلاب مهاجر پاکستانی و عراقی و یمنی و سومالی و باقی این بدوی ها غرق بشه که حتی برای پیاده روی هم جرئت نکنن تو کشور خودشون از خونه بیان بیرون. امیدوارم جهنمی که واسه ما ساختن سرخودشون بیاد. -The 52 Hz Whale 🐳- @sut_tw

اخه زن نونت کم بود آبت کم بود تو این کشورِ بی ثبات، ارشد و روانشناسی بالینی خوندنت چی بود؟

چقدر مردم بِکِش شدن.

بچه‌ها شما که به من ناشناس میدید اصلا باز نمیشه:( خواستم بگم که ناناحن نشید.

میرم تو غارم که گریه کنم.

تو سرم جنگ جهانیه.

تا اطلاع ثانوی از بنده‌ی حقیر انرژی منفی ساطع نمی‌شه بلکه می‌باره، فوران می‌کنه. برای حفظ سلامت روان خود فاصله جانبی را رعایت نمایید.