مصدع اوقات

👍👍👏👏

شما فکر کن این میل به بقا و این کسشرها تو آدمیزاد چقدر قویه که بعد از این همه سال پیشرفت بشریت و جدا شدن از حیوانات، با این همه چیزهای دیوانه‌کننده‌ و روی مخی که از بچه‌ها می‌بینه، باز نهایتا کسخل می‌شه و دلش بچه می‌خواد.

شما هم احساس می‌کنید هیچ‌چیز جدیدی رخ نمی‌ده و همه‌چیز یه کپی ضعیف از اتفاقات و روزهای مربوط به گذشته‌ست؟ آهنگ‌ها و فیلم‌ها، مد و لباس، نفس کشیدن حتی.

از آمدنم نبود گردون را سود وز رفتنِ من جلال و جاهش نفُزود وز هیچ کسی نیز دو گوشم نشُنود که‌این آمدن و رفتنم از بهرِ چه بود .:خیّام:.

‏صبح بعد از روزهایی که یه اتفاق بدی میوفته، خیلی *یریه. از خواب بیدار میشی، یادت میاد چی شده، دلت میخواد دوباره بخوابی و اصن هیچوقت به دنیای واقعی برنگردی. منتها زندگی به طرز بی‌رحمانه‌‌ای شوخی نداره. باید بیدار شی، بری سر کار، به آدما لبخند بزنی، انگار نه انگار که اتفاقی افتاده. _سپ_ @uttweet

من و پدرِ دخترم در حال برگشت از عروسی دوست نزدیکمان به قصد اتوبان گردی، با آهنگ قرارمون یادت نره‌ی منصور: «Mademoiselle» @sut_tw

تا حالا دقت کردید چشم‌های معشوق چقدر تو ادبیات فارسی مورد توجه قرار گرفته؟ به نظرم این هم یک دلیل کافیه برای اینکه به زیبایی چشم‌های آدم‌ها بیشتر از این‌ها باید اهمیت داد. آدم‌هایی که چشم‌های خوشگلی دارن وقتی برای اولین بار نگاهت می‌کنن درواقع دارن تشک و پتو با خودشون میارن و تو قلبت می‌خوابن، چون حتی اگه خودشون هم از قلبت برن چشم‌هاشون هیچوقت از اونجا نمی‌ره. حالت چشم‌ها، رنگشون، حالت ابروها و مژه‌ها، پشت همه‌شون کلی قصه هست که من می‌تونم تا آخر عمرم وقت بذارم و فقط با نگاه کردن بهشون به داستان‌های هر کدوم گوش بدم.

ببخشید، ولی تهران غروب‌هاش هم قشنگ نیست. آسمونش که زرد و نارنجی می‌شه با پس زمینه دود و هوای آلوده و ساختمون‌های زشت و خیابون‌های شلوغ و ترافیک سنگین، بیشتر بهت این احساس رو منتقل می‌کنه که فاجعه هسته‌ای چیزی رخ داده و هوا آلوده به تشعشعات رادیواکتیوه و همگی درحال تخلیه کردن شهر برای همیشه هستن و رئیس سازمان انرژی هسته‌ای هم قراره بیاد داخل اخبار شبانگاهی و با نقل قول از مسئول اتاق کنترل نیروگاه اعلام کنه که "میزان تشعشعات ۳.۶ رونگتنه، که نه خیلی خوب و نه خیلی بده".

این قضیه که فکر میکنید خیلی باهوش و بامزه‌اید تا جایی میتونه قابل‌ باور باشه که دهنتون رو باز نکنید

«درخواست بازداشت ولادیمیر پوتین در اولان باتور؛ مغولستان اعتنایی به دیوان بین‌المللی کیفری نکرد» نه مادرجنده، همین الان دستگیرش می‌کنه و یک‌راست هم با پست پیشتاز برات ارسالش می‌کنه به لاهه. جدی برام سواله آدم‌ها چجوری با گول زدن خودشون انقدر راحتن و ازش پول هم درمیارن؟

حقوق بشر یه جوک بزرگ و کیریه که حتی پسته‌های خندان هم بهش نمی‌خندم

«کی اشکاتو پاک می‌کنه شبا که غصه داری؟» نمی‌دونم ابی‌ جان، دست خودم و بالشم شاید؟ مثل کل ۲۰ سال گذشته که همیشه فقط همین‌ها بودن و نه هیچکس دیگه‌ای؟

خسته شدم انقدر دوستام رو برای آخرین بار دیدم در حالی که نمی‌دونم دیدار بعدیمون قراره چند هفته یا چند ماه بعد یا حتی سال بعد باشه. من در لانگ‌ دیستنس نیستم، من خود لانگ‌ دیستنسم اسکایلر.

اگه قراره با استدلال هوشمندانه و بی‌نهایت زیرکانه‌ی «درسته برامون اهمیت نداره اما داریم توش زندگی می‌کنیم» شگفت‌زده‌م کنید باید بگم این دیگه اصلا «اهمیت ندادن» نیست. متاسفم‌.

جدی این رو خیلی قبول دارم. از همه‌چیز این کشور متنفری باشه قابل درکه؛ ولی گوه می‌خوری درمورد سیاستهای مدنظرت برای آینده‌ی چیزی که «برات اهمیتی نداره» نظر میدی.

شهریور انگار یه جمعه‌ی بزرگه ^متنفر^ @sut_tw

تنها کسی که علایق و احساساتم رو درست درک می‌کنه الگوریتم اکسپلور اینستاگرامه

به نظرم یکی از بهترین ویژگی‌های آدمیزاد اینه که به همه‌چیز عادت می‌کنه. اتفاقا یکی از بدترین و کیری‌ترین ویژگی‌های آدمیزاد هم اینه که به همه‌چیز عادت می‌کنه