مصدع اوقات

این دائما اشاره کردن به این قضیه که سکس حرکت خیلی زشت و حیوانی‌ایه هم خیلی زیاد شده و کافیه به نظرم. خوشتون بیاد یا نه همه از این مسئله اطلاع دارن و به همین خاطر هم انجامش میدن. ول کنید دیگه. انگار مثلا غذا خوردن و خوابیدن اعمال خیلی آدمیزادی‌ای هستن و‌ حیوانات به جای غذا خوردن گوه میخورن و به جای خواب و استراحت بلند میشن میرقصن. بینهایت کسونه‌واویلایید واقعا.

کیرم تو اداره‌ی برق. کیرم تو توربین‌های آبی تولید برق. کیرم تو نیروگاهی که برقش تو سال ۲۰۲۶ باید اینجوری به مردم برسه. کیرم تو سیبیلای بابابرقی. مادرجنده کیرم تو کلاه زردت بیست سال پیش هرروز میومدی میگفتی «هرگز نشه فراموش لامپ اضافه خاموش» الان در حد همون یه لامپ هم باید دعا و آرزو کنیم تا برق وصل بمونه. آدم شهروند درجه‌ی سه‌ی یه کشور نرمال باشه هم اینجوری باهاش رفتار نمیشه. خدایا شکرت

حالا دارم فکر میکنم اگه یه انسان با توجه به احساسات و زندگی خودش به هوش مصنوعی دستورات خاصی داده باشه تا هنر خاصی که مد نظرش هست رو با اون هوش مصنوعی خلق کنه اون‌وقت تکلیف چیه. به نظرم این تا حدی قابل پذیرشه. هرچند باز هم زیاد جالب نیست. اگه قرار بود هر شخصی از راه میرسه با هوش مصنوعی یه هنری خلق کنه اونوقت این همه آدمی که عمرشون رو صرف استعداد و تمریناتشون کردن چی؟ اصلا تو کونم نمیره. نمیدونم جدی. این قضیه هم مثل ایرانی بودنه، یعنی از این لحاظ که مغز آدمیزادیم به لحاظ زیستی به هیچ وجه برای تحمل کردن چنین کسشرهایی ساخته نشده و طی این همه سال تکامل هم اصلا و ابدا برای تحمل چنین کسشرهایی تکامل پیدا نکرده. واقعا خسته شدم از اینکه نمیدونم برای اتفاقاتی که میفته باید چه احساسی داشته باشم.

نمیدونم احمقانه‌ست یا نه ولی من واقعا با هر نوع هنری که ساخته‌ی AI باشه مشکل دارم. حتی ساده‌ترین عکس‌ها. ازشون میترسم و همزمان کوچکترین ارزش و زیبایی هم برام ندارن. به عنوان یک آدمیزاد، عاشق داستانم یا بهتر بگم عاشق داستانی‌ام که پشت هنر وجود داره. عاشق احساسات خوب و بدی‌ هستم که هنرمند حین خلق کردن اثرش داشته. فکر میکنم هم همینه که هنر رو ارزشمند میکنه. وقتی از آهنگی خوشم میاد یا نقاشی زیبایی میبینم دوست دارم بدونم داستانش چی بوده. منظور هنرمند از خلقش چی بوده. چه اتفاقاتی تو ذهن و قلبش رخ داده که منجر به خلق چنین مخلوقی شده. حتی اگه منظوری نداشته باشه و همینجوری رندوم چیزی ساخته باشه، ذهن من ناخودآگاه دنبال داستان ساختنه. حالا داستان که دقیقا نه، خیلی‌ها داستان هم ندارن، صرفا تجربه‌ی زیسته. یعنی یه موجود زنده با توجه به هر چیزی که تجربه کرده یا تو ذهنش داشته یا هرچیزی اومده یه چیزی خلق کرده و این زنده بودن پشتشه که بهش ارزش میبخشه. ولی اگه ساخته‌ی یه ربات بی‌ پدر و مادر (لیترالی بی پدر و مادر) باشه که هیچ معنایی نداره، من دقیقا باید چجوری بهش نگاه کنم؟ حتی احساس خوبی هم نمیده. چجوری میتونم از چیزی لذت ببرم که نه تجربه‌‌ی یه ثانیه زنده بودن پشتشه، و نه حتی میشه اسمش رو گذاشت هنر؟ اصلا مگه خود مفهوم زندگی کم بی‌معنیه که حالا با چیزهای بی‌معنی‌تر هم پرش کنم؟ دوست ندارم. ممنون.

یکسری شمالی‌ها یاد گرفتن از گاو ریل میذارن بعد تو کپشن هم مینویسن اصالت. خدایا شکرت

دیگه هم به من چه که عاشق کی میشید و از مادرجنده بودن کی تعجب میکنید. خسته شدم.

در این پست شیواتر توضیح دادم.

به صورت کلی سلبریتی‌‌ها(و حتی اینفلوئنسرها) کلا حکم دلقک رو دارن. یعنی کل وظیفه‌شون اینه که مردم رو سرگرم کنن. حالا هر نظر و عملی که خارج از این حوزه انجام بدن اصلا اعتبار خاصی نداره؛ یعنی باید مستقیم حواله بدید به کیرتون. ولی متاسفانه چه میشه کرد که سلبریتی‌ایشوز دارید و فکر میکنید هر کسی که با هزار روش شرافتمندانه و ناشرفتمندانه به معروفیتی رسیده باشه لزوما باید آدم خوبی هم باشه یا نظرات و عقاید درستی داشته باشه. ناامید کننده‌ست اما واقعیته. طرف به احتمال زیاد صرفا دلقک خوبیه و کل عمرش رو هم صرف دیده شدن و پول درآوردن از این راه کرده. درواقع طرف اگر در زمان ناصرالدین‌شاه وجود داشت احتمالا تلخک دربار (تصویر بالا) میشد. بعد شما از چنین اشخاصی انتظار چی دارید؟ جان عزیزانتون از این فاز خوب دیدنِ کسکش‌ها دربیاید، انقدر بهشون اعتبار ندید و کمتر از مادرجنده بودنشون تعجب کنید.

بچه‌ها حالتون خوبه؟

بعضی‌ وقتا به این فکر میکنم که کاراکتر گراز توی کارتون تیمون و پومبا رو اومدن جدی جدی با لهجه‌ی ترکی دوبله کردن و اتفاقا انقدر هم بهش میومد که برخلاف بقیه مواقع، ترک‌های عزیز حتی اعتراض هم نکردن. اصلا حتی این قضیه که چنین چیزی به ذهن دوبلورها رسیده هم خنده‌داره::)))))))

شاید باورتون نشه اما چند روزه که تو توییتر در مورد اینکه مردم لباس زیرشون رو میندازن تو ماشین یا با دست میشورن دعواست. یعنی گاهی به خودت میگی دیگه هیچی نمیتونه شگفت‌زده‌م کنه و بعد توییتر فارسی رو باز میکنی

مردم خودشون نون ندارن بخورن بعد ادمین کسون‌شاپ احتمالا احساس بهتری به خودش پیدا میکنه از اینکه مردم نون ندارن بخورن.

این هم دیگه عجیب‌ترین چیزی بود که امروز دیدم. واقعا این چه کسشریه دیگه؟ تو که داری به انگشتت زحمت میدی و «خیلیه» رو تایپ میکنی خب قیمتش رو بگو. وا. یعنی چی اصلا؟ نمیدونم جامعه‌ی آنلاین‌شاپ‌های ایرانی داره به کدوم سمت میره ولی هرجا که میره جای خوبی نیست.

دیگه حال ندارم دوازده خط بنویسم خودتون بفهمید و تحلیل کنید ممنونم🙏

به نظرم در نهایت مهم‌ترین چیز اینه جوری زندگی کنی که وقتی تو آینه نگاه میکنی از خودت خجالت نکشی و شرمنده‌ نباشی‌.

تراپیست:

حالا که جام جهانی تموم شد امیدوارم نظرات خانم‌ها درمورد بلینگهام و بقیه بچه‌خوشگلا به اندازه‌ی کافی به پسرها احساس object بودن داده باشه